Banner

Little Children

8.0
Dennis Van Dessel - 18 februari 2007




136 min. / USA / 2006

Het is vijf jaar geleden dat we nog eens iets hoorden van Todd Field - de ex-acteur sloeg in 2001 toe met zijn fantastische regiedebuut 'In the Bedroom', en verdween vervolgens van de radar. Hij regisseerde nog één aflevering van 'Carnivale', en dat was het dan. De non-believers die daaruit al de conclusie trokken dat Field een one hit wonder was, worden nu echter op een knappe manier het zwijgen opgelegd met zijn verlate opvolger, 'Little Children'. In navolging van 'In the Bedroom' bestudeert de regisseur opnieuw wat er gebeurt achter de gesloten deuren en in de afgesloten geesten van mensen uit de middenklasse. En in navolging van 'In the Bedroom' vindt hij daar opnieuw heel wat indringende dramatiek terug, die hij smaakvol en medelevend in beeld brengt.

Het verhaal draait rond Sarah Pierce (Kate Winslet), een literatuurkenner die haar carrière voor onbepaalde duur op pauze heeft gezet om haar dochtertje Lucy te kunnen opvoeden. Haar echtgenoot Richard is een marketingfiguur die zelden thuis is en wanneer hij er dan toch is, liever naar internetporno surft dan bij zijn gezin te zijn.

Op een naburig speelplein leert Sarah echter Brad (Patrick Wilson) kennen - Brad is afgestudeerd als advocaat, maar slaagt er maar niet in door zijn toelatingsexamen te raken. Hij is getrouwd met Kathy (Jennifer Connelly), een documentairemaakster die meer met haar moeder praat dan met hem. Sarah en Brad ontwikkelen een diepe vriendschap, die al gauw omslaat in een stormachtige verhouding. Blijft daar wel de vraag of ze beiden het lef zullen hebben om hun bourgeois-leventje vaarwel te zeggen en samen opnieuw te beginnen. Parallel aan hun verhaal, volgen we dat van Ronnie (Jackie Earle Haley), een pedofiel die na zijn vrijlating met walging wordt bekeken door de hele buurt, en wanhopig probeert om zijn leven opnieuw op de sporen te krijgen.

Met die twee verhalen schetst Todd Field een portret van een aantal mensen die buiten de verstikkende zwart-wit mentaliteit van hun leefomgeving vallen. De gangbare moraliteit van de voorstad wordt vertegenwoordigd door een kudde jonge moeders die vanop hun bankje op het speelplein hun vernietigende commentaar geven op alles en iedereen: een goede moeder vergeet nooit een snack voor haar kinderen, een vrouw die vreemdgaat is per definitie een slet, een man hoort te gaan werken en niet thuis te blijven bij zijn kind, een pedofiel moet gecastreerd worden, enzovoort... Makkelijke oordelen, gratuit uitgedeeld door mensen die niet gehinderd zijn door kennis van zaken. Sarah, Brad en Ronnie willen niet liever dan uit die benauwende omgeving losbreken, die al hun zwaktes en onvolkomenheden ogenblikkelijk veroordeelt als onvergeeflijke zonden.

In wezen zijn we met zo'n verhaal in het gebied van 'American Beauty' en de films van Todd Solondz aanbeland - disfunctionele gezinnen en de hypocrisie van de middenklasse. Maar waar die films - hoe goed ze verder ook waren - kozen voor cynisme, al dan niet getemperd door een emotionele noot (zoals in 'American Beauty'), kiest Todd Field volledig voor de tragiek van de personages. De regisseur verheft zich nergens boven de mensen die hij ons toont. Hij begrijpt de fouten die ze maken, voelt oprechte sympathie, of minstens medelijden met hen en toont ons hen vanuit hun eigen standpunt. We begrijpen dat Ronnie vol zelfhaat zit over zijn seksuele afwijking, maar hij kan zichzelf niet helpen. Wanneer ex-flik Larry (Noah Emmerich) 's nachts aan zijn deur aanbelt om hem de huid vol te schelden, zijn we dan ook geneigd om sympathie te voelen voor Ronnie. Tot we Larry's verhaal horen en merken dat ook hij uiteindelijk maar een beschadigd mens is. 'Little Children' is een film over emotionele ambiguïteit - over de onmogelijkheid om over een ander te oordelen eens je in zijn schoenen hebt gelopen.

Todd Field vertelt dat verhaal op een opvallend literaire manier. Het script werd gebaseerd op een boek van Tom Perrotta (die ook meeschreef aan het scenario), en blijft heel wat literaire kenmerken behouden. Ten eerste zijn er de parallellen met 'Madame Bovary', die letterlijk worden aangehaald tijdens één van de meest memorabele scènes in de film, maar vooral ook het gebruik van de voice-over is opvallend. Een droge, ironische verteller deelt ons mee hoe de personages zich voelen, op een bloemrijke, gestileerde manier die vaak aan de vertelstem in 'Barry Lyndon' doet denken (Field is dan ook een zelfverklaard Kubrick-adept). Neem nu deze: "Sarah vertelde steeds tegen zichzelf dat ze haar bezoekjes aan het speelplein moest beschouwen als een antropologisch experiment, waarin ze de andere vrouwen uit de buurt observeerde." Enzovoort. De voice-over hier is veel uitgebreider en nadrukkelijker aanwezig dan wat we gewend zijn. Field wil niet zomaar extra informatie geven of plotgaten dichtstoppen, maar een extra laag aan zijn film geven. Aanvankelijk werkt die vertelstem enigszins storend, omdat ze de loop van het verhaal dreigt te overweldigen, maar na het eerste half uur schroeft Field het gebruik ervan terug tot een minimum. Wanneer de commentaar daarna nog gebruikt wordt, lijkt ze dan ook absoluut noodzakelijk, en voegt ze ook effectief iets toe aan de gebeurtenissen.

'Little Children' is 136 minuten lang, maar lijkt te kort. Alle personages hier zijn zo boeiend, dat je meer tijd met hen zou willen doorbrengen. Eén van de tekortkomingen van de film is dan ook dat sommige karakters te weinig de kans krijgen om zich te ontwikkelen. Vooral de echtgenoten van Sarah en Brad hebben daaronder te lijden. Sarah betrapt haar man terwijl hij aan het masturberen is, een vrouwenslip onder z'n neus en foto's van een digitale bimbo op z'n computer. Maar op dat moment wordt vreemd genoeg later nooit teruggekomen, en de man blijft een schaduwachtige figuur. Hetzelfde geldt voor Jennifer Connelly - zij komt iets vaker aan bod, maar ze blijft een afstandelijke vrouw, van wie we af en toe de indruk krijgen dat er heel wat met haar aan de hand is, als we maar eens wisten wat.

Op dezelfde manier wordt het einde wat al te snel afgeraffeld. Het siert Todd Field dat hij geen lang uitgerekte, clichématige dramatische climax aan z'n film wilde geven, maar zoals het nu is lijken de laatste tien minuten wat onbevredigend. Na een langzame, methodische opbouw, krijgen we plots drie of vier plotwendingen waarmee het dan afgelopen is. Wàt er gebeurt is goed, maar de regisseur had ook voor die scènes gerust z'n tijd mogen nemen.

De hoofdrollen zijn in ieder geval uitstekend. Kate Winslet stelt het zonder make-up, maar hoe ze ook probeert, ze blijft aantrekkelijk én een actrice die geen lange huilbuien of monologen nodig heeft om de emoties van haar personage duidelijk te maken. Patrick Wilson, de bofkont die l'embarras du choix heeft tussen Winslet of Connelly (waar verdient hij dat eigenlijk aan?), bewijst na 'Hard Candy' opnieuw dat hij één van de coming men voor de volgende jaren is.

'Little Children' is een intelligente, pakkende film, met als voornaamste gebrek dat hij je hongerig achterlaat naar méér. Van een luxeprobleem gesproken. De voice-over zal voor sommigen ongetwijfeld storend zijn en ook het einde had beter gekund, maar dit blijft een opmerkelijke, volwassen en smaakvolle prent.

E-mailadres Afdrukken
 
Little Children
Regie: Todd Field
Scenario: Todd Field; Tom Perrotta
Met: Kate Winslet; Patrick Wilson; Jennifer Connelly; Jackie Earle Haley

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST