Banner

Ex Drummer

3.0
Dennis Van Dessel - 01 februari 2007





Nog niet zo lang geleden zat ik nietsvermoedend in een café een briljant plan te bedenken voor onmiddellijke wereldvrede (de details kan ik nog niet verklappen, maar het heeft iets met eierkloppers te maken), toen een wildvreemde, struis gebouwde man mij hardhandig bij de schouder greep. Hij keek me recht in de ogen, en zowel zijn immense bierkegel als etensresten van ettelijke dagen geleden sloegen mij in het gezicht toen hij me lallend en agressief vroeg: 'Is er iets, kerel?' Op een toon die beelden van een spoedige overtocht van de rivier Styx tevoorschijn toverde. Held die ik ben, schudde ik bedremmeld het hoofd en probeerde mezelf zo klein mogelijk te maken. Je moet het lot niet tarten, zeker niet in een Vlaamse kroeg.

Waarom vertel ik dit? Omdat krék dezelfde lefgozerige, what the fuck are you looking at-mentaliteit van de eerste tot de laatste minuut domineert in 'Ex Drummer', het langspeeldebuut van gevierd kortfilmer Koen Mortier en, volgens de affiche, "de beste Brusselmans verfilming ooit". We zijn het niet gewend dat een Vlaamse film al controversieel is nog voor hij goed en wel in de zalen is gekomen, maar tot grote vreugde van de verdeler en de PR-afdeling is het ditmaal wél prijs. De filmcommissie vond het script dermate vulgair dat ze weigerden om er geld in te stoppen en de pers speelde het spelletje mee door in zowat elk artikel dat ze over de prent schreven te refereren naar de seks en het geweld. Ka-tsjing indeed, maar de hetze is ditmaal niet geheel onterecht: Mortier zwelgt anderhalf uur lang ongegeneerd in de diepste marginaliteit, de grootste vuiligheid en de meest uitzichtloze wanhoop die hij (en Brusselmans) maar konden bedenken. Beenharde rock 'n roll cinema of goedkope exploitatie? Zegt u het maar.

Het verhaal, voor zover daarvan sprake, draait rond Dries (Dries Van Hegen als Herman Brusselmans-stand in), een schrijver die op een dag bezoek krijgt van drie gehandicapten met genoeg persoonlijkheidsproblemen om een talkshow met Goedele Liekens te vullen. Zanger Koen lispelt en maakt er een gewoonte van om vrouwen te bewerken met bakstenen of andere botte voorwerpen. Bassist Jan heeft een stijve arm, een kale edoch nymfomane moeder en een vader die de hele film lang in een dwangbuis op bed ligt. En gitarist Ivan is doof en heeft thuis een junkie als vrouw en een verwaarloosd dochtertje zitten. De drie vragen aan Dries of hij zin heeft om als drummer te dienen in hun bandje 'The Feminists' en deel te nemen aan een rockrally in Leffinge. Gefascineerd door de drie hopeloze gevallen stemt Dries in.

Wat dan volgt is een afdaling in een surrealistische hel van Vlaanderen, waarin wordt gezopen, geneukt, gekotst, gevloekt, gevochten en uiteindelijk zelfs gemoord. We zien een peuter van een jaar oud met haar eigen volgescheten pamper in haar handen zitten omdat haar moeder te stoned is om er naar om te kijken. Dries beleeft een triootje met zijn vrouw en een studente, wat meteen een mooie gelegenheid is om een close-up penetratieshot te tonen (of hiervoor body doubles werden gebruikt, is mij niet bekend). Koen heeft de eigenaardige gewoonte om letterlijk op het plafond te lopen en zijn muren druipen vaak van het bloed nadat hij de één of andere vrouw heeft bijgetimmerd. Er loopt zelfs een personage met de poëtische naam Dikke Lul rond, van wie we afdoende bewijs krijgen dat hij z'n naam niet gestolen heeft. Yup, Lieven Debrauwer krijgt gegarandeerd een hartaanval als hij dit ziet.

Over de expliciete beelden wordt het vaakst geschreven, maar toch geloof ik niet dat dat de reden van de controverse is. Oké ja, in een filmcultuur waarin men van ons verlangt te geloven dat 'Confituur' relevante cinema is, kan 'Ex Drummer' natuurlijk hard aankomen, maar als je dit vergelijkt met shock cinema als 'Irréversible' en 'A Hole In My Heart', dan moet je toch concluderen dat we de laatste jaren al behoorlijk wat ergere dingen te zien hebben gekregen. Nee, wat zo oncomfortabel is aan 'Ex Drummer' is de diep cynische, absoluut uitzichtloze wereldvisie die ervan uitgaat. Alle personages zijn volslagen immoreel, met de mogelijke uitzondering van Dries, maar ook voor hem kun je maar moeilijk sympathie voelen. Ze helpen zichzelf en elkaar naar de verdoemmenis en er is geen enkele hoop op redding. Ze zitten in de stront en daar blijven ze ook - voor zover ze al bewegen, zakken ze er enkel dieper in weg. Sterker nog: ze zijn allemaal zodanig verwerpelijk dat ze niet eens beter verdienen. En die gitzwarte mentaliteit wordt ditmaal niet ergens in het Schotse junkiemilieu geplaatst of in een ranzige uithoek van LA, maar in onze eigen achtertuin. Zo willen wij, kleine Vlaminkjes, onzelf toch niet zien? Waar veel mensen tegen protesteren wanneer ze zich tegen 'Ex Drummer' uitspreken, is tegen de gedachte dat de film op de één of andere manier ook over hén gaat.

Dat gezegd zijnde, is het mij niet helemaal duidelijk waar de prent dan wél over gaat. We krijgen over the top marginaliteit te zien, maar dan zonder context of doel. De personages roepen, tieren en brullen constant (ik geloof niet dat er ook maar één dialoog op normaal volume inzit), en geven zichzelf over aan vetzakkerijen allerhande, maar wat is nu het punt daarvan? Dat het leven kut is, zeker als je met een lul van 50 centimeter rondloopt? Erg verhelderend is dat niet. Mortier doet ongelooflijk z'n best om toch maar zoveel mogelijk mensen te choqueren - wanneer hij toont hoe Dikke Lul zijn vijftig centimeters gebruikt om een jonge homo te verkrachten, dan wéét hij waar hij mee bezig is en wat het effect van die scène zal zijn. Schokkend, cynisch, deprimerend? Nou - op een zeer berekende manier nog wel. Zinvol? Nauwelijks. Bovendien stelt de film zichzelf open voor beschuldigingen van hypocrisie - Mortier tóónt de marginaliteit wel, maar door te overdrijven met z'n smeerlapperijen, geweld en misogynie, kan hij er ook een ironische afstand van bewaren. Hij hoeft zelf niet af te dalen naar het niveau van zijn personages, waardoor hij zich schuldig maakt aan een soort van uitlach-cinema.

Er zitten knappe shots in 'Ex Drummer', die aangeven dat Mortier echt wel wat kan. De openingssequens en vooral een lang shot waarin Dries het zaaltje van de rockrally binnenwandelt, tonen een oprechte visuele flair. Maar die momentjes gaan verloren in de algehele hysterie van de film, waarin bovenop al de rest ook nog bizarre droomflarden opduiken en personages regelmatig tegen de camera beginnen te praten (altijd een teken van scenarioproblemen, dat laatste).

'Ex Drummer' toont een regisseur met gigantische cojones, heel wat talent en een goeie muzieksmaak (de soundtrack is beter dan de film). Maar inhoudelijk is het weinig meer dan een vermoeiende puberale woedeuitbarsting, gericht tegen alles en iedereen.

E-mailadres Afdrukken
 
Ex Drummer
België / 2007
Regie: Koen Mortier
Scenario: Koen Mortier
Met: Dries Van Hegen; Norman Baert; Sam Louwyck; Gunter Lamoot
Duur: 104 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST