Banner

Babel

9.0
Dennis Van Dessel - 14 november 2006




143 min. / USA / 2006

Leg alvast een doosje Kleenex of twee klaar, want Mexicaans regisseur Alejandro González Iñárittu heeft een nieuwe film klaar, en wie 's mans vorige projecten ('Ameros Perros' en '21 Grams') heeft gezien, weet dat dat niet om mee te lachen is. Auto-ongelukken, drugs- en drankverslavingen, dode kinderen, vermangelde honden... een lachebekje kun je Iñárittu niet bepaald noemen. Maar met zijn zwaar beladen thema's en heftig tragische verhaallijnen heeft hij zich wel geprofileerd als één van de meest getalenteerde en emotioneel oprechte filmmakers van dit decennium. Iñárittu weet hoe hij zijn publiek bij het nekvel moet grijpen, en 143 minuten lang laat hij geen moment los.

De regisseur bouwt duidelijk aan een thematisch en vormelijk coherent oeuvre. 'Amores Perros', '21 Grams' en 'Babel' verschillen qua plot en personages, maar een aantal elementen keert telkens terug. Al voor de derde keer vertelt hij een wijd vertakt verhaal, met ditmaal vier belangrijke plotlijnen die parallel aan elkaar lopen en direct of indirect met elkaar te maken hebben. En al voor de derde keer heeft hij het fundamenteel over de tragiek van personages die het allemaal goed bedoelen, maar door hun eigen o zo menselijke zwaktes of gewoon door een onvoorstelbare dosis pech toch diep in de problemen komen.

Ditmaal onderzoekt Iñárittu de gevolgen van een enkel geweerschot, die over drie continenten te voelen zijn. Youssef en Ahmed, twee Marokkaanse jongetjes wiens vader net een geweer heeft gekocht, vervelen zich tijdens het schapen hoeden en besluiten om een paar schoten te lossen. Daarmee raken ze per ongeluk een Amerikaanse toeriste in een autobus, gespeeld door Cate Blanchett. De dame is ernstig gewond, en wordt door haar echtgenoot (Brad Pitt) naar een nabijgelegen dorpje gebracht. Daar wachten ze op hulp, maar de Amerikaanse ambassade denkt ogenblikkelijk aan een terroristische aanslag op de tourbus en weigert de ambulance door te laten.

Elders zien we hoe de Mexicaanse babysit van Pitt en Blanchets kinderen na het ongeluk met de twee koters blijft zitten, en dan maar besluit om hen mee te nemen naar het huwelijk van haar zoon, over de grens met Mexico. Die avond neemt echter een tragische wending wanneer ze achteraf probeert om Amerika weer binnen te raken. En nog veel verder van huis volgen we het verhaal van een doof Japans tienermeisje dat zich geen blijf weet met de zelfmoord van haar moeder en wanhopig hunkert naar affectie. Ook dit laatste verhaal heeft een link met het geweerschot, hoewel die pas laat in de film duidelijk wordt.

Iñárittu is altijd al gefascineerd geweest door de gedachte dat één enkele seconde een mensenleven totaal kan veranderen, of zelfs beëindigen. In 'Amores Perros' was het de fatale seconde waarop drie auto's met elkaar botsten, in '21 Grams' het moment waarop een man met zijn twee kinderen werd aangereden door een wagen. Hier is het dat éne geweerschot, dat niet wordt gelost uit haat of politieke overwegingen, maar gewoon als spel.

'Babel' draait voor een groot deel rond ouders en hun kinderen, en de verantwoordelijkheid die we tegenover hen voelen. De regisseur suggereert daarbij dat we soms onze geliefden niet kùnnen beschermen, en dat dat een angstaanjagende gedachte is waarmee we maar beter kunnen leren leven. De vader van het Japanse meisje heeft niet kunnen vermijden dat zijn dochter geconfronteerd werd met de zelfmoord van zijn vrouw, Pitt en Blanchet verloren een baby aan wiegendood, de Marokkaanse vader kan de stommiteit van zijn twee zonen niet ongedaan maken en de Mexicaanse babysit kan niet verhinderen dat ze haar twee surrogaatkinderen in de problemen brengt. Je bedoelingen kunnen nog zo goed zijn, de grond onder onze voeten is nu eenmaal niet erg stabiel en op elk moment kan er iets gebeuren dat alles verandert - letterlijk met de snelheid van een kogel.

Gekoppeld aan dat thema is dat van de verbondenheid tussen mensen. Eén geweerschot heeft gevolgen op drie continenten - iedereen is verbonden met iedereen, als we maar lang genoeg zoeken naar een zekere connectie. Maar ondanks dat feit zijn onbegrip, paranoia en racisme overal. Wanneer de tourbus van Pitt en Blanchet stopt in het Marokkaanse dorpje, zijn sommige reizigers doodsbenauwd dat ze het slachtoffer zullen worden van terroristen, hoewel de plaatselijke bevolking erg vriendelijk voor hen is. De overheid maakt van de stommiteit van twee tieners een daad van terrorisme, omdat ze daar in een moslimland sowieso al van uitgaan. Aan de grens tussen Mexico en Amerika worden Mexicanen als verdachte illegalen beschouwd tot het tegendeel bewezen is. In de Japanse verhaallijn zijn een vader en dochter zelfs niet meer in staat om met elkaar te communiceren. Iedereen is met iedereen verbonden, maar niemand kan elkaar nog vinden. We lopen allemaal verloren in een Babylonische emotionele, sociale en culturele (spraak)verwarring.

Die uitdagende ideeën krijgen vorm in een film die nooit minder dan absoluut fascinerend is en soms zelfs uitzonderlijk ontroerend. Zoals eerder, speelt Iñárittu met de tijdlijn van zijn verhaal, maar hij maakt het lang niet zo complex als in '21 Grams', wat in het voordeel speelt van de film. Het is makkelijker om er een emotionele connectie mee te maken doordat de verhaallijnen duidelijker zijn. Het afwisselen tussen de vier delen (of drie, als je ervoor kiest om alles in Marokko als één verhaal te beschouwen), zorgt er ook voor dat de regisseur continu kleine cliffhangertjes in z'n film kan stoppen. Hij laat z'n sequensen lang genoeg duren, maar wisselt dan van verhaallijn op precies het juiste moment om ons op het puntje van onze stoel te houden. 'Babel' is een diep menselijk drama, maar bevat ook behoorlijk wat suspense, op zijn eigen manier.

De regisseur praat over onvoorstelbaar tragische gebeurtenissen en lokt heel wat emoties uit, maar wordt nergens sentimenteel - de dialogen zijn steeds naturalistisch, er is geen monoloog te bespeuren, en de muziek is subtiel, zonder ons te willen manipuleren. De acteurs, veelal grote namen in kleine rolletjes (Gael Garcia Bernal komt ook even kijken), leveren unaniem prachtige prestaties. Brad Pitt ziet er continu afgemat uit, Cate Blanchett is zelfs indrukwekkend als ze in een hutje ligt leeg te bloeden en vooral Japanse actrice Rinko Kikuchi speelt een moedige, compleet overtuigende rol als emotioneel uitgeputte tiener.

Toch negatieve kantjes? Goh ja, het Japanse verhaal wordt op een wat al te geforceerde manier bij de andere betrokken, veronderstel ik, wat de eenheid van de film soms een beetje een knauw geeft. Maar laat dat u vooral niet weerhouden: dit is een oprecht emotionele, zeer menselijke, ontroerende en intelligent in elkaar gestoken film. Eentje voor de eindejaarslijstjes.

E-mailadres Afdrukken
 
Babel
USA / 2006
Regie: Alejandro González Iñárittu
Scenario: Guillermo Arriaga
Met: Brad Pitt; Cate Blanchett; Rinko Kikuchi; Monica del Carmen
Duur: 143 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST