Banner

Find Me Guilty

5.0
Dennis Van Dessel - 21 oktober 2006




123 min. / USA / 2006

De duizelingwekkende berg vlees en spieren die bij gebrek aan beter de verzamelnaam Vin Diesel heeft gekregen, is blijkbaar ambitieus aan het worden. Twee jaar geleden paradeerde hij nog met luier en fopspeen in 'The Pacifier', nu probeert hij ons te overtuigen dat er een ernstig dramatisch acteur in hem schuilt. En verdomd, het lukt hem nog bijna ook. Wat een onzalig idee leek, blijkt een goeie zet in het nieuwste rechtbankdrama van veteraan Sidney Lumet (82 is de man, maar nog steeds zo fris als een hoentje). De film heeft te lijden onder andere problemen, dat wel, maar verrassend genoeg niét onder een slechte hoofdrolspeler.

Diesel speelt Jackie DiNorscio, lid van de Italiaanse maffiafamilie Lucchesi in het New Jersey van de jaren tachtig. Hij is de baas over de drughandel van de organisatie en schijnbaar bevalt dat leventje hem wel. Wanneer hij wordt opgepakt tijdens een deal, houdt hij immers zijn mond dicht over de andere maffiosi, ook al kost hem dat een straf van dertig jaar. Openbaar aanklager Sean Kierney (Linus Roache) ziet het echter groots: hij klaagt alle twintig leden van de Lucchesi familie aan in één klap, voor 76 strafbare feiten. Jackie krijgt het aanbod om tegen hen te getuigen en daarmee zijn straf voor de drugdeal te verkorten, maar hij wil er niet van horen. DiNorscio gaat mee in het beklaagdenbankje zitten én treedt zelfs op als zijn eigen advocaat.

Dat proces, dat echt heeft plaatsgevonden, zou uiteindelijk maar liefst 21 maanden duren en daarmee het langste in de Amerikaanse geschiedenis worden. (Het liep in 1987 en 1988.) DiNorscio profileerde zich van begin tot eind als een soort stand-up komiek, die vuile moppen vertelde tegen de jury, een boete wegens smaad opliep en vrolijk de verhoren van de vervolging onderbrak als hij iets te zeggen had. (Wie niet wil weten hoe het proces afliep, stopt nu best met lezen.) Het was een innemende act, die nog effect had ook: iedereen, de jury en uiteindelijk zelfs de rechter, vonden DiNorscio wel een sympathieke pee en alle twintig beklaagden werden integraal vrijgesproken.

Die vrijspraak was natuurlijk onzin, en het is op dat punt dat Sidney Lumet tekort schiet met zijn film. De Lucchesi-familie was een echte gangsterclan, die verantwoordelijk was voor drughandel, afspersing en moord. Dit waren de echte 'Goodfellas', geen enkel redelijk mens kan daaraan twijfelen, en ze werden aan het einde van die ellenlange rit terug de straat op gestuurd, op z'n minst gedeeltelijk omdat DiNorscio het zo goed kon uitleggen. Met dat verdict werd de rechtspraak in Amerika (althans in dat geval) een populariteitswedstrijd, waarin harde bewijzen de duimen moesten leggen tegen charisma en one-liners.

Met dat verhaal had Lumet de gelegenheid om een exposé te maken over de waanzin die een proces soms kan zijn, en op z'n beste momenten komt hij ook dicht in de buurt daarvan. Op de openingsdag van het proces zeggen al de gangsters vriendelijk goeiedag tegen elkaar, alsof ze elkaar op café tegen het lijf lopen. Eén van de maffiosi krijgt een hartaanval tijdens het proces en, omdat het allemaal toch al zo lang duurt, wordt hij nog voor hij goed en wel hersteld is met bed en al de rechtzaal in gehesen. Enkele dagen later valt hij in slaap, om vervolgens met een luide klap uit z'n bed te donderen. Het hele proces krijgt iets surrealistisch, maar de momenten waarop Lumet daarop inspeelt, zijn maar al te spaarzaam. Hij had het rechtssysteem de mantel kunnen uitvegen omdat het twintig zware criminelen heeft laten lopen, gebaseerd op het feit dat één van hen goed moppen kon tappen. Maar dat doet hij niet - Lumet lijkt zich net als iedereen te hebben laten inpakken door DiNorscio's aimabele persoonlijkheid. We horen hem keer op keer zeggen dat loyaliteit belangrijk is - "die mannen zijn mijn familie, ik ken ze al mijn hele leven en ik hou van hen. Dus ga ik niet klikken." Erg nobel van hem. Met pekelzonden zoals afpersing, drughandel en moord zit hij schijnbaar minder in.

Inhoudelijk zit 'Find Me Guilty' dus met een schat aan onontgonnen materiaal, maar dat neemt niet weg dat wat we wél te zien krijgen, sowieso onderhoudend en boeiend is. Niemand moet Lumet nog leren hoe je een rechtbankdrama continu boeiend moet houden - dit is tenslotte de man die zijn carrière begon met '12 Angry Men'. De regisseur maakt er een erg strakke film van, die zich hoofdzakelijk op twee locaties afspeelt (de rechtbank en de cel van DiNorscio). Dat zorgt ervoor dat er nergens overtollig vet aan de prent zit - geen minuut film of het is wel relevant, geen scène of ze heeft wel iets toe te voegen. Lumet geeft zijn film daarenboven mooie, warme kleuren mee, met veel gebruik van bruin, en een klassieke, maar efficiënte mise-en-scène. Let vooral op hoe Lumet opbouwt naar close-ups tijdens de ondervragingen - dat soort scènes zouden ze in filmscholen moeten tonen gewoon om te laten zien hoe je visueel de dramatische intensiteit van je scène kunt weergeven. Je filmt je beide acteurs in een wide shot, dan cut je naar een medium shot van de rechter, dan kun je je acteurs allebei in medium shot nemen, je cut nóg eens een medium van de rechter en dàn pas heb je je publiek opgewarmd voor een close-up, die je dan voor de rest van je scène kunt blijven gebruiken. Oerklassiek, heel simpel, maar o zo efficiënt en doelbewust. Oude trucjes werken soms nog het beste. Het enige vormelijke aspect aan de film dat echt tegensteekt, is het gebruik van (alweer) Louis Prima-nummers op de soundtrack. Zouden die gangsters nu echt naar niets anders luisteren?

Vin Diesel was natuurlijk dé risicofactor in 'Find Me Guilty', met z'n glorierijke traditie van slechte actiefilms, maar hij brengt het er verrassend goed van af. Met een vers aangekweekt buikje en kalend haarstukje neemt hij eindelijk eens afstand van zijn imago van spierbundel en dat doet hem goed. Voor het eerst in lange tijd kan hij zich eens ontspannen in een rol, omdat hij er niet steeds als een levend glooiend berggebied moet uitzien. Hier en daar slaat hij nog wel eens een valse noot (zijn reactie wanneer hij hoort dat z'n moeder is gestorven is niet helemaal overtuigend), maar het blijft een sprong in de goede richting.

'Find Me Guilty' is goed gemaakt amusement, maar er zijn zoveel inhoudelijke vragen en thema's die zich aandienen zonder onder handen genomen te worden, dat je toch met een ietwat gefrustreerd gevoel overblijft. Het is niet slecht zoals het is, maar er zat veel meer in.

E-mailadres Afdrukken
 
Find Me Guilty
USA / 2006
Regie: Sidney Lumet
Scenario: Sidney Lumet; T.J. Mancini; Robert J. McRea
Met: Vin Diesel; Ron Shelton; Linus Roache; Peter Dinklage
Duur: 123 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST