Banner

Lady in the Water

2.0
Dennis Van Dessel - 07 september 2006




Vier films nadat M. Night Shyamalan internationaal doorbrak met zijn spokenthriller 'The Sixth Sense', lijkt de carrière van de man die ze een tijdjelang de nieuwe Spielberg noemden alweer zo dood als een pier. 'The Village' werd slecht onthaald door de critici en bracht lang niet zoveel op als iedereen had gehoopt, en met 'Lady in the Water' vond dan eindelijk de catastrofe plaats waar velen al een hele poos op zaten te wachten. Producerende studio Disney vond het scenario zo'n warboel dat ze Shyamalan vriendelijk doorstuurden naar de collega's van Warner Brothers, en toen de film eindelijk in de zalen kwam, laat de reactie zich nog het best samenvatten als desastreus. Shyamalan werd met de grond gelijk gemaakt door de pers en het publiek bleef weg. Is de film dan echt die pretentieuze egotrip en dat waardeloos, onuitstaanbaar warrig verhaal waar de Amerikanen het over hadden, of overdrijven ze? Laat ik zeggen dat ik elk jaar wel een aantal films zie die heel wat erger zijn dan 'Lady in the Water' en dat de vijandige reacties op Shyamalans jongste voor een deel vast wel persoonlijk zullen zijn geweest. Maar een goeie film kun je dit bezwaarlijk noemen, wel in tegendeel.

De plot: Paul Giamatti speelt Cleveland Heep, de conciërge van een flatgebouw in Philadelphia. Op een avond vindt hij in het zwembad een naakt, doodbang meisje dat zichzelf Story laat noemen (Bryce Dallas Howard) en dat achterna wordt gezeten door een eigenaardig beest dat het midden houdt tussen een reusachtige hond, een wolf en een levend gazon met tanden. Cleveland biedt Story onderdak en komt stukje bij beetje te weten dat ze een mythische figuur is - ze is een narf, een waterwezen dat is uitverkoren om een belangrijke boodschap te brengen naar één van de andere flatbewoners. Het bijtgrage gazon is een scrunt, wiens taak het is om haar tegen te houden. Cleveland, die opvallend weinig moeite lijkt te hebben om dit alles te accepteren, besluit Story te helpen om haar blijde boodschap de wereld in te sturen voordat de scrunt aan haar narfenbilletjes kan knabbelen.

Er komen nog meer gekke termen aan te pas: Story de narf moet een bezoekje krijgen van de Grote Adelaar om terug te kunnen keren naar de Blauwe Wereld. Er zijn ook beschermers voorhanden, Tartutic die in de bomen leven, maar die laten zich om de één of andere reden maar niet zien. De heilige modder Kii kan Story ook beschermen. Maar uiteindelijk is het toch de taak van een wachter, een heler, een symbolist en een gilde om ervoor te zorgen dat ze weer naar huis kan. Vergezocht allemaal? Zegt u het maar. Dit is bij mijn weten in ieder geval de eerste film waarin personages dingen zeggen als: "De orde in het universum hangt ervan af dat het bandje nu begint te spelen!"

In principe bouwt Shyamalan een verdedigingsmechanisme in z'n film waarmee hij kritieken op de onzinnigheid van zijn scenario kan afweren: het is immers allemaal bedoeld als een sprookje. We krijgen een (mooie) geanimeerde proloog waarin wordt duidelijk gemaakt dat dit (een variant op) een mythe is, en dus, redeneert Shyamalan schijnbaar, is het perfect verantwoord om narfen en scrunten en weet ik veel wat nog allemaal te gebruiken. In mythe, in fantasie kan nu eenmaal alles. Fair enough, maar 'Lady in the Water' speelt zich ondertussen wel gewoon af in een lelijk, banaal flatgebouw in Philadelphia. Als een sprookje zich afspeelt in een sprookjeswereld, dan kun je het meestal wel accepteren. Maar wanneer de fantastische wezens met hun onnozele namen continu worden geconfronteerd met het harde, ongenadige licht van de realiteit, loopt het algauw verkeerd af. Neem nu zo'n film als 'Lord of the Rings': dat is allemaal erg leuk, maar de enige reden waarom we met dat verhaal meegaan, is omdat het in de context wordt geplaatst van een fantasiewereld waarin oorlogen tussen mensen, dwergen, orcs enzovoort mogelijk zijn. Zet Frodo, Gandalf en compagnie echter in het hedendaagse Philadelphia, en wat krijg je dan? Een concept dat onmogelijk serieus te nemen valt. Shyamalan maakt hier de cruciale fout dat hij een sprookje vertelt in de context van onze eigen realiteit, en daarmee werkt hij zichzelf continu tegen. Als publiek word je er constant met je neus op gedrukt hoe bij de haren gesleurd het hele verhaal wel is.

Ondanks het feit dat Shyamalan heel wat humor in z'n film stopt (soms geslaagd, soms heel wat minder), kon ik me ook niet van de indruk ontdoen dat de regisseur hier in feite bloedserieuze dingen probeert te zeggen. Hij wil niet zomaar een sprookje vertellen, hij wil ook nog even een subtext aanbieden over de menselijke val in cynisme die ons van het vermogen berooft om te geloven in het wonderlijke. En, als dat allemaal nog niet genoeg voor u is, mag u ook opmerken dat in zowat elke huiskamer in het flatgebouw de tv opstaat om reportages over Irak te tonen. Daar is geen geldige inhoudelijke reden voor, maar het staat u wel toe om persoonlijk uw eigen vergezochte politieke symboliek te construeren. Als dàt niet aardig is van Night. Shyamalan heeft een ronduit lachwekkende plot verzonnen, maar o wat meent hij het allemaal ernstig.

Tussendoor maakt hij zich snel even schuldig aan het soort van zelfverheerlijking dat maar moeilijk af te doen is als een schadeloos geintje: de regisseur speelt zelf een belangrijke bijrol als schrijver met messias-allures ("jouw woorden zullen de wereld veranderen!"), terwijl er ook een zure filmcriticus in het gebouw woont wiens taak het is om zich in alles te vergissen en (spoiler, spoiler!!) uiteindelijk aan de scrunt gevoerd te worden. Shyamalan die wraak wilde nemen? Waarschijnlijk, maar het weze hem gegund - de ontvangst die hem met 'Lady in the Water' te wachten stond zal zijn plezier snel hebben vergald.

De pretentie van Shyamalan zet zich overigens door tot in de beeldvoering: hij maakt als vanouds gebruik van lange shots, die ditmaal echter zeer zelfbewust artistiekerig overkomen. Zo maakt de regisseur er een punt van om tijdens dialoogscènes altijd maar één van de sprekende personages te tonen. We krijgen een statisch shot over de schouder van één van de twee personen, zonder dat er wordt teruggecut om het gezicht van de andere partij te zien. Dat zal vast wel ergens goed voor zijn, maar het werkte mij enkel op de zenuwen.

'Lady in the Water' is een flop: een verwarrend en verward sprookje dat continu openlijk lachwekkend dreigt te worden, maar voldoende pathos heeft voor tien loodzware drama's. Paul Giamatti staat als altijd goed te acteren (veel beter dan de film verdient) en af en toe krijgen we een mooi shot, maar het scenario is zo'n pretentieuze, van de pot gerukte bende (wist u al dat de toekomst van het universum staat te lezen op dozen cornflakes?) dat al je goodwill na een half uur garanti is opgebruikt.
E-mailadres Afdrukken
 
Lady in the Water
USA / 2006
Regie: M. Night Shyamalan
Scenario: M. Night Shyamalan
Met: Paul Giamatti; Bryce Dallas Howard; Jeffrey Wright; Bob Balaban
Duur: 110 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST