Banner

Vidange Perdue

5.0
Barbara Van Ransbeeck - 20 juni 2006




Nand Buyl die z'n middelvinger opsteekt; ik moet toegeven dat het lang geleden was dat ik nog zo'n catchy filmaffiche had gezien. Niet alleen is het een sterk beeld, het is ook de essentie van de film: 'Vidange perdue' is een welgemeende fuck you naar de maatschappij die de ouden van dagen het liefst opgeruimd-staat-netjes in een rusthuis ziet vegeteren.

Deze vierde film uit de Faits Divers reeks is volledig gewijd aan Lucien (Nand Buyl), een koppige tachtiger die het na de dood van zijn vrouw moeilijk kan redden in zijn eentje. Zijn huis is een varkensstal, hij grijpt wat te vaak naar de fles en werkt zich iets te vaak in nesten. Zijn dochter is een zenuwinzinking nabij en eist dat opa naar een rusthuis gaat en zijn huis verkoopt zodat zij haar droom op wieltjes (een mobilhome) eindelijk kan waarmaken. Maar Lucien blijft nukkig volhouden. Hij wil nog wat van het leven profiteren, wil de zaken op zijn manier doen, hoewel hij enkel op tegenwind stuit. De enige bij wie hij nog steun vindt, is zijn kleindochter (de generatie die überhaupt het verst af ligt van de zijne), maar die vertrekt op Erasmus naar Parijs.

Dan leert hij Sylvia (Marijke Pinoy) kennen, zijn nieuwe buurvrouw. In de 46-jarige Sylvia meent hij zijn gelijke gevonden te hebben. Ze tracht net als hij verwoed een nieuw leven op te bouwen en steunt hem in zijn strijd tegen 'de ophokplicht'. Ze probeert van hem een nieuwe man te maken of toch ten minste eentje die voor zichzelf kan zorgen en geen ei moet bakken met een kookboek bij de hand. Als hun bijzondere vriendschap zijn dochter en vrienden ter ore komt, wordt Sylvia meteen als een 'bedreiging voor de erfenis' gecatalogeerd. Lucien stuurt kwaad zijn eigen dochter wandelen. Wanneer er dan nog eens in de krant een prof de radicale uitspraak maakt dat het zinloos is om 85-plussers nog medische verzorging te bieden, is bij Lucien de maat vol en schrijft hij een boze lezersbrief naar het Laatste Nieuws onder de kop 'vidange perdue': de bejaarden zijn het glas van de maatschappij dat je mag weggooien, omdat je er toch geen statiegeld van terug krijgt...

Even had ik een déjà-vu en vreesde ik voor een herhaling van het personage dat Nand Buyl onlangs in de tv-serie Thuis speelde (Thuis-kijken heet nu ook al research, ja!): hij speelde toen nonkel Tuur, een verliefde oudere man die klaagt over de lange wachtlijsten in de homes, hiervoor dan maar zijne majesteit de koning himself aanschrijft voor een oplossing én nog uitgenodigd wordt op het Koninklijk Paleis ook! Gelukkig is er tussen soap en film toch nog een wereld van verschil: Geoffrey Enthoven maakt van Lucien ook een koppige briefschrijver, maar dan in een geloofwaardigere versie. Lucien is een mens van vlees en bloed en wordt ook nergens verheerlijkt tot lieve bompa. Het bewijs: Lucien is a pain in the ass. Hij loopt de hele dag in pyjama, valt dronken in slaap achter zijn stuur en steekt per ongeluk zijn eigen keuken in de fik als hij in een dronken bui frietjes wil bakken. Hij laat zich vaker leiden door zijn pik dan door zijn gezond verstand. Hij doet kortom net waar hij zin in heeft.

Maar Lucien is ook eenzaam en vertegenwoordigt een generatie van mensen die zich wat in de steek gelaten voelt: "Ze zouden de mensen moeten verbieden om oud te worden," zegt Lucien op een bepaald moment in de film. Dat is het gevoel waar waarschijnlijk velen mee worstelen: op een bepaalde leeftijd kom je in een categorie terecht waarin het nog moeilijk is om je zin te doen of zelfs maar jezelf te blijven. Je wordt opgesloten in een rustoord of je gaat inwonen bij je kinderen met alle gevolgen van dien. Men gaat ervan uit dat je je leven nu wel geleden hebt, iedereen gaat wat luider tegen je praten, je eigen kinderen betuttelen je als een klein kind en alles wordt voor jou beslist. Dat je nog seksueel actief bent, daar wil men al helemaal niets over horen. Alsof je op je tachtigste geen nieuwe dingen meer kan ontdekken en kan genieten van het leven. Eén scène illustreert dit gevoel afgeschreven te zijn op een erg pijnlijke manier: wanneer hij samen met zijn dochter dan toch eens een bejaardentehuis gaat keuren, spreken de baas en zijn dochter over hem alsof hij er zelf niet bij is en vragen ze hem zelfs een controlearmband even te testen alsof hij als een hond aan de leiband moet. Julien maakt zich uit de voeten, maar komt terecht op de dementeerafdeling, die hij niet kan verlaten zonder een code in te toetsen. Hij roept de zuster, maar die kijkt niet eens om. Hij wordt automatisch tot die groep gerekend.

(Ferdi)Nand Buyl is al eeuwen acteur en nu pas pakt hij zijn eerste echte hoofdrol, niet te geloven eigenlijk. De Sean Connery van Vlaanderen (iemand een betere vergelijking?) blijft er ondanks de plooitjes en rimpeltjes in zijn gezicht uitzien als een echte deugniet. Geweldig hoe hij in de billen van Viviane de Muynck knijpt of zijn dochter van een grappig weerwoord dient. Buyl is puur natuur. De andere vertolkingen verbleken dan ook naast hem: de chemistry met Marijke Pinoy als Sylvia blijft een beetje uit en Pinoy alsook de hysterische dochter (Misée Wyns) komen geforceerd over. Liesje Patteet als de kleindochter Julie is dan weer een aangename verrassing.

Net als de gedurfde frisse soundtrack: Tom Kestens (Lalalover) en Pascal Garnier (Krewcial) maakten een mix van licht melancholische gevoelige snaartjes en luchtige Air-achtige songs. De muziek geeft mooi de levenslust weer die in Lucien broedt, maar die er maar niet mag uitkomen. En vooral het openingsnummer is meteen een voltreffer. We krijgen een close-up te zien van Nand Buyls rimpelsnoet, terwijl een stem zachtjes zingt: "I am the only one." (De Engelse titel van de film luidt trouwens: the only one.) Een beeld om te onthouden, en de perfecte verheerlijking van Nand Buyl, want zo is er inderdaad maar één en het is toch echt zijn film geworden.

Het einde van de film is er een beetje aangeplakt en breekt met de realistische toon die in heel de film zo mooi was volgehouden. Regisseur Geoffrey Enthoven ('Les Enfants de l'Amour') haalt met 'Vidange Perdue' geen must-see movie in huis. Wat krijgen we wel op onze boterham? Geen 'Confituur' alleszins, maar een sympathiek, grappig filmpje, dat gezien mag worden en waar de doorsnee Vlaming zich maar al te graag in zal herkennen. (elke Vlaming zijn friteuse!) Zoals ze het zo mooi op de gezelschapsspelletjes quoteren, geen discriminatie: deze film is voor iedereen van 1 tot 99!
E-mailadres Afdrukken
 
Vidange Perdue
België / 2006
Regie: Geoffrey Enthoven
Scenario: Jaak Boon; Geoffrey Enthoven
Met: Nand Buyl; Viviane de Muynck; Leo Achten; Liesje Patteet; Marijke Pinoy
Duur: 88 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST