Banner

Freedomland

1.0
Dennis Van Dessel - 12 juni 2006




Voor wie na de verzamelde filmografie van Spike Lee nog niet begrepen had dat racisme geen lachertje is, bij deze: racisme is geen lachertje. Zelfs een Hollywoodhoer als Joe Roth heeft dat ondertussen begrepen, en dat is nota bene de regisseur van 'Christmas with the Kranks' - als die het al snapt, moet het écht wel duidelijk zijn. De man bokste dan ook maar snel 'Freedomland' in elkaar, een hopeloos belerend en sentimenteel thriller-drama dat het midden houdt tussen een whodunit, een drama over raciale spanningen, een aflevering van een niet bijster geïnspireerde soap en een doosje valium. Het resultaat is typisch zo'n prent waar de goeie bedoelingen van afdruipen, samen met de clichés en de langdradigheid. Als de mensen echt nog behoefte hebben aan vervelende zedenpreken, hoe komt het dan dat de kerken leeg lopen?

Het verhaal begint wanneer op een avond Brenda (Julianne Moore), hysterisch en met bebloede handen een ziekenhuis komt binnengelopen met een verhaal over een carjacking. Politieagent Lorenzo Council (Samuel L. Jackson) wordt erbij gehaald om nota te maken van de autodiefstal, maar dit routineklusje wordt algauw iets heel anders wanneer Brenda zegt dat haar vierjarig zoontje nog lag te slapen op de achterbank. Ogenblikkelijk wordt zowat de hele politiemacht opgetrommeld om op zoek te gaan naar de koter, wat de zwarte buurtbewoners danig op stang jaagt. Jaarlijks verdwijnen er immers ook een heel aantal zwarte kinderen - waarom is dat groot vertoon dan niet nodig, en nu voor een blank kind plotseling wél? Council heeft echter andere zorgen: Brenda's verhaal blijkt niet waterdicht te zijn en langzaam maar zeker begint hij te vermoeden dat de hysterische moeder haar eigen kind vermoord heeft.

Met dat uitgangspunt kun je in principe een goeie film maken. Eéntje. Het probleem hier is echter dat Joe Roth probeert om er drie te maken, die elkaar continu voor de voeten lopen. Enerzijds is er natuurlijk simpelweg het thrillergegeven: dat kind is vermist en wat is ermee gebeurd? Van in het begin is het eigenaardig hoe Roth steeds op zoek gaat naar sterk geforceerde suspense in dit aspect van het verhaal. Wanneer Brenda aan Lorenzo vertelt dat haar zoontje nog in de auto zat toen die werd gestolen, schiet de agent ogenblikkelijk in paniek, hij begint tegen Brenda te brullen, Brenda wordt steeds hysterischer en de camera begint te draaien dat het een aard heeft. Dat heet dan "intensiteit", veronderstel ik. Het probleem is dat het niet klópt op dat moment in de film. Joe Roth regisseert die scène aan een zodanig tempo en met een zodanig hectische dramatische drive (nóg luider tegen elkaar roepen, komaan!) dat ze meer lijkt te passen aan het einde van een film dan aan het begin. En dergelijke scènes zijn er nog: scènes die over de top zijn en bijgevolg niet passen in de structuur van de prent. Als thriller is dit één van de meest ongedisciplineerde prenten van de laatste jaren.

Anderzijds is 'Freedomland' ook - en daar mag u gerust uw somberste "slecht nieuws"-gezicht bij trekken - een boodschapfilm, die ons meedeelt dat blank en zwart nog altijd niet vredevol samenleven. Naarmate de verdwijning van Brenda's zoontje voortduurt, beginnen de onderhuidse spanningen in de achtergestelde buurt waar alles zich afspeelt steeds voelbaarder te worden, wat uiteindelijk aanleiding geeft tot luid geschreeuw, hoog opgestoken spandoeken en zelfs een gelegenheid waarbij Samuel L. Jackson voor Uncle Tom wordt uitgemaakt. Zelden trilden neusvleugels zo fotogeniek als wanneer men de heer Samuel L. Jackson een Uncle Tom noemt.

Dit deel van de film is het minst ontwikkeld van allemaal - wanneer scenarist Richard Price er de tijd voor vindt, sleurt hij heel die nevenplot er snel even bij, klaarblijkelijk om zijn publiek toch maar te laten merken dat hij écht wel iets te vertellen heeft. Een dergelijk conflict in een arme, overwegend zwarte buurt zou op zichzelf al stof bieden voor een interessant drama, maar ho, daar hebben we geen tijd voor. Van hoeveel respect getuigt het eigenlijk om van de rassenkwestie niet meer te maken dan een achtergrond voor je eigenlijke verhaal? Om het te degraderen tot couleur locale?

En daarmee is het nog niet afgelopen, want naar het einde toe ontpopt 'Freedomland' zich zelfs nog tot een soortement familiedrama. Tijdens het laatste half uur krijgen alle personages de kans om een hartverscheurend bedoelde monoloog af te steken waarin de moeilijke relatie tussen ouders en hun kinderen besproken wordt. En wat blijkt - u houdt het niet voor mogelijk, maar toch, wat blijkt? Blank en zwart, ze hebben dezelfde miserie, ze kennen dezelfde frustraties. Jaja, die Joe Roth, hij is voor geen kleintje vervaard. Maar ja, daarvoor ben je dan ook de regisseur van 'Revenge of the Nerds II'.

Samuel L. Jackson doet hier wat hij al jarenlang doet (voor een camera staan en af en toe in een welgemikte tirade uitbarsten), Julianne Moore staat in overdrive te acteren (heeft er dan echt niémand wat tranquilizers bij de hand?) en voor het overige wemelt 'Freedomland' vooral van de bijrolletjes die veel te weinig worden uitgewerkt. Iedereen die deel heeft aan deze film, heeft al beter gedaan.

'Freedomland' is een hopeloos ambitieuze productie die zoveel dingen tegelijk wil doen, dat hij plat op z'n kont valt. Als thriller is hij weinig geloofwaardig en zwaar over de top, als rassendrama is hij nietszeggend en als familieverhaal over schuld en boete... Laat maar. In eender welk echt 'Freedomland' zou je op z'n minst de vrijheid moeten hebben om niet naar dit soort shit te gaan kijken. Gelukkig maar.
E-mailadres Afdrukken
 
Freedomland
USA / 2006
Regie: Joe Roth
Scenario: Richard Price
Met: Samuel L. Jackson; Julianne Moore; Edie Falco; Ron Eldard
Duur: 113 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST