Banner

Fun with Dick and Jane

4.0
Dennis Van Dessel - 14 februari 2006




Nu Jim Carrey de laatste jaren aan eerbiedwaardigheid gewonnen heeft met projecten als 'Eternal Sunshine of the Spotless Mind' en het verrassend genietbare 'Lemony Snicket', is het een zeer reële vraag geworden of hij ooit nog wel zal terugkeren naar de ongegeneerde debiliteit van 'Ace Ventura' of 'The Mask'. Voor mij hoeft het althans niet, en ook 'Fun with Dick and Jane' suggereert dat Carrey, zelfs in uitgesproken komische rollen, definitief op zoek is gegaan naar een ernstige ondertoon die er wat méér van maakt dan enkel anderhalf uur bekkentrekkerij. Mooi voor hem, maar in de praktijk betekent dat dat deze nieuwe een opvallend schizofrene bedoening is geworden. Er zitten twee films in 'Fun with Dick and Jane', die de hele speelduur lang vechten voor de dominantie: enerzijds een scherpe satire over American big business, en anderzijds een dwaze klucht waarin Carrey en zijn filmega Téa Leoni zich mogen verkleden in allerlei hallucinante outfits, in de hoop dat u ermee zult kunnen lachen.

Het verhaal is gebaseerd op een film uit 1977, waarin Peter Segal en Jane Fonda meespeelden. Dick en Jane zijn de perfecte Amerikaanse middenklassers: ze wonen in een mooi huis in de voorstad, rijden met een mooie BMW, hij werkt als PR-man in een succesvol bedrijf en zij bij een reisagentschap. Ze lijken het prima voor elkaar te hebben, tot het bedrijf waarvoor Dick werkt plotseling failliet gaat: grote baas Alec Baldwin heeft blijkbaar jarenlang de boel belazerd, vult nu z'n zakken met maar liefst 400 miljoen dollar, en vertrekt vervolgens met de noorderzon, terwijl zijn werknemers en zakenparteners geruïneerd achterblijven. (U krijgt geen extra punten als u de links herkent met het Enron-verhaal, zoals dat onlangs nog verteld werd in de prima documentaire 'The Smartest Guys in the Room'.)

Tijdens de volgende maanden slaagt Dick er maar niet in om een nieuwe job te vinden en de financiële nood wordt hoog. Uiteindelijk zien hij en Jane geen andere oplossing dan zich tot de misdaad te wenden: om hun mooie huisje te houden, nemen ze elk een waterpistool ter hand en beginnen ze aan een resem succesvolle overvallen.

In opzet zit daar een mooie satire in: de Amerikaanse zakenwereld is een dog-eat-dog business, waarin je het ene moment danst van geluk omdat je een belangrijke promotie in de wacht hebt gesleept, om slechts enkele dagen later volkomen aan de grond te zitten. En eens je geluk keert, heb je plotseling geen vrienden meer over - de arbeidsmarkt wordt overweldigd door sukkelaars net als jij, dus tenzij je toevallig ergens connecties hebt, mag je het wel vergeten.

Het probleem met de film is echter dat hij, ongeacht die thematiek, toch wil scoren bij de laagste gemene deler: iederéén moet mee zijn, iederéén moet ermee kunnen lachen. En op die manier krijg je dus een film die én iets wil zeggen over het Amerikaanse bedrijfsleven, én Jim Carrey toont die als een razende het gazon van de buren aan flarden snijdt. Waarin je én een exposé krijgt over het machtsmisbruik van de superrijken, én Carrey en Leoni die vermomd als seventies discogangers een wagenhandelaar overvallen. 'Fun with Dick and Jane' heeft continu te lijden onder die tweeslachtigheid. Het is een film die alles tegelijk wil zijn, en daardoor uiteindelijk niets echt is. Verleden jaar kwam van Costa-Gavras de film 'Le Couperet' in de zalen, die ruwweg hetzelfde thema behandelde. Wie een prent wil zien die een gelijkaardig onderwerp op een scherpe en tóch grappige manier benadert: wendt u naar uw videotheek - die film had het soort van cojones die 'Fun with Dick and Jane' nog niet na een zware hormonenkuur zou kunnen kweken.

Waarmee nog niet gezegd is dat het een volstrekt waardeloze film is. Jim Carrey weet zich opvallend goed te redden in de hoofdrol - hij speelt het dan wel komisch, maar ditmaal houdt hij zich redelijk in. Er zijn maar weinig momenten waarop hij buiten zijn personage stapt om gewoon even een paar onnozele fratsen uit te halen, iets dat hij in 'Ace Ventura' bijvoorbeeld continu deed. De typische Jim Carrey-tics worden hier herleid tot wat je vanuit het scenario nog kunt rechtvaardigen. En ook gaat het allemaal enorm goed vooruit; 'Fun with Dick and Jane' duurt een zuinige negentig minuten en verveelt geen seconde. Het is alleen jammer dat er tijdens die negentig minuten zoveel meer zinnigs had kunnen gebeuren, had regisseur Dean Parisot de verkleedpartijen en het hysterisch heen-en-weer geren achterwege kunnen laten.

En dan is er nog Téa Leoni, niet bepaald de meest getalenteerde actrice die momenteel door Hollywood trippelt en duidelijk een zwakke schakel in de cast. In tegenstelling tot haar tegenspelers (Alex Baldwin, bijvoorbeeld, is heerlijk ranzig als Carrey's frauderende baas), staat Leoni een hele film lang zichtbaar moeite te doen om toch maar grappig te zijn. Ze smeekt haast om gelach van het publiek, en dat is dus precies het laatste dat je mag doen.

'Fun with Dick and Jane' is een onevenwichtige mélange van ernstige thema's en Jim Carrey-lolbroekerij, mét een moraliserend einde er bovenop als kers op de taart. In beginsel had er misschien wat ingezeten, maar dat zal dan toch voor de volgende keer zijn.
E-mailadres Afdrukken
 
Fun with Dick and Jane
USA / 2005
Regie: Dean Parisot
Scenario: Judd Apatow; Nicholas Stoller; Peter Tolan
Met: Jim Carrey; Téa Leoni; Alec Baldwin; Richard Jenkins
Duur: 90 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST