Banner

Dennis van Rita

4.0
Dennis Van Dessel - 07 februari 2006




Na het niet bijster memorabele 'Verlengd Weekend' is 'Dennis van Rita' de tweede film in een reeks van zeven tv-producties die Jan Verheyen initiëerde voor VTM. De zogenaamde "faits divers"-reeks dient nieuw talent een kans te geven en gaandeweg op een publieksvriendelijke manier ernstige thema's aan te snijden. Dat laatste is overigens precies wat Jan Verheyen zichzelf wijsmaakt, telkens wanneer hij nog een cliché aan bod laat komen in een voetbalfilm: hopla, weer een ernstig thema op een publieksvriendelijke manier aangesneden! Zo'n guitigerd is hij wel, onze Jan. In de praktijk kwam 'Verlengd Weekend' echter over als een uit de hand gelopen aflevering van een matige dramareeks, en ook 'Dennis van Rita' weegt duidelijk te licht om op een cinemascherm stand te houden.

Deze tweede langspeler van Hilde van Mieghem (na 'De Kus') draait rond Dennis (Matthias Schoenaerts), een mentaal achtergestelde jongen van 26, die in de gevangenis is beland na een verkrachtingspoging. Wanneer hij weer vrijkomt, besluit zijn moeder Rita (Els Dottermans) om stante pede een pannekoekenfeest te geven voor de hele buurt, zonder er bij stil te staan of die mensen daar wel van gediend zijn. Barbara (Veerle Baetens), de zus van het slachtoffer, protesteert tegen zijn vrijlating en vreest dat het slechts een kwestie van tijd is voor Dennis in zijn oude gedrag hervalt. De hele buurt keert zich tegen Rita.

Ergens onder het dodelijk brave scenario van 'Dennis van Rita' schuilt een goeie film. Het gegeven is interessant genoeg: Dennis is geen slecht persoon, maar hij zit opgezadeld met de seksuele gevoelens van een man van 26 en het verstand van een kind van acht. Als je er even van uitgaat dat je als moeder je zoon nooit vierentwintig uur op vierentwintig in het oog kunt houden, sta je dus wel degelijk voor een reëel probleem, dat uitnodigt tot een betere dramatisering dan je hier krijgt. Hoe moet de maatschappij dit soort mensen opvangen?

Een positief punt is de manier waarop van Mieghem zich ervan weerhoudt om partij te kiezen: we begrijpen maar al te goed dat Barbara, die zelf een dochtertje van acht heeft, niet opgezet is dat de would be-verkrachter van haar zus weer naast haar woont. Langs de andere kant is er Rita, die zelf blijft herhalen: 'Wat moet ik doen? Ik ben zelf toch ook een moeder?' De psychologische begeleiding die wordt geboden aan ex-gedetineerden, is een maat voor niks: 'Onze behandeling is gebaseerd op zelfanalyse van de patiënt, dus als de patiënt daar met z'n laag IQ niet toe in staat is...'

Boeiende vragen dus, die eigenlijk uitgebreider behandeld zouden moeten worden dan hier het geval is. Hier en daar wordt er wel een degelijk punt gemaakt, maar telkens wanneer het allemaal wat te reëel dreigt te worden, grijpen van Mieghem en haar scenarist Hugo Van Laere in met een lichtvoetig momentje: Dennis en Rita die samen de ramen kuisen, of Rita die voor het eerst in haar leven de genoegens van de orale seks mag smaken, nog geen twee minuten nadat haar zoon in de gevangenis aan puin geslagen werd. Het is niet dat sociale drama's geen humor mogen bevatten, maar je mag de serieux van je film er ook niet mee ondergraven. Hier lijkt het bijna alsof de regisseur en scenarist schrik hadden om hun onderwerp op een eerlijke manier te behandelen en dan maar zoveel mogelijk hebben geprobeerd om de pil te vergulden. Je mag tenslotte niet vergeten dat 'Dennis van Rita' in eerste instantie voor de televisie is gemaakt, en nog erger: voor VTM. Publieksvriendelijkheid troef dus. Oprechtheid, daarentegen, is iets helemaal anders - zelden heb ik bijvoorbeeld een film gezien met zo'n geforceerd einde. Maar hey, publieksvriendelijk is het zeker.

Dat gruwelijke VTM-gevoel zet zich ook door in de muziek: elke seconde van 'Dennis van Rita' is vergeven van het geweeklaag van - ik hou even m'n maag vast - Helmut Lotti. Deze armoedige ersatz-Pavarotti van de lage landen heeft voor de gelegenheid zelfs Johann Sebastian Bach gereduceerd tot zijn muziekschrijver, door de één of andere pathetische tekst te verzinnen op de melodie van Air voor G Snaar. Dat Lieven Debrauwer zoiets zou flikken, nog tot daaraantoe, maar van Hilde van Mieghem had ik toch meer smaak verwacht.

Niettemin zitten er een paar goed geregisseerde scènes in 'Dennis van Rita': er is een heerlijk uncomfortable silence-moment tussen Veerle Baetens en Tom Van Dijck (die een bijrol heeft als advocaat): ze gaan samen een koffietje drinken, weten niet wat ze tegen elkaar moeten zeggen en beginnen dus maar omstandig hun koekje uit de verpakking te halen. 'Ik lust dit koekje niet.' - 'Oh, moet je dit soms hebben?' - 'Neenee, laat maar.' Die éne minuut film toont gewoon op zichzelf een fantastisch geobserveerd moment van sociale onhandigheid. Snij al de rest weg en je hebt een mooie kortfilm.

En ook heeft van Mieghem (net als in 'De Kus') alweer enorm veel geluk met haar acteurs. Matthias Schoenaerts heeft de meest opvallende rol, als licht mentaal gehandicapte, en slaagt erin om zijn normale persona, zoals we dat hebben gezien in 'Any Way the Wind Blows', helemaal te doen vergeten. Els Dottermans is betrouwbaar als altijd, maar het is Veerle Baetens die steeds meer indruk op me begint te maken - ze is waarschijnlijk ook de enige die echt beter zal worden van heel die 'Faits Divers'-reeks. Ze zat al in 'Verlengd Weekend' en ook in 'De Hel van Tanger', één van de volgende titels, zal ze weer opduiken. Als ze even goed blijft acteren als hier, hoop ik dat ze zeer snel beter materiaal krijgt om mee te werken.

'Dennis van Rita' is een film die goed had kunnen en moéten zijn, als de makers maar eens het lef hadden gehad om voluit te gaan met hun gegeven. Licht verteerbare films, dat is allemaal goed en wel, maar die moeten niét over dit soort onderwerpen gaan.
E-mailadres Afdrukken
 
Dennis van Rita
B / 2006
Regie: Hilde van Mieghem
Scenario: Hugo Van Laere
Met: Els Dottermans; Matthias Schoenaerts; Veerle Baetens; Tom Van Dijck; Damiaan De Schrijver
Duur: 83 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST