Banner

The Fog

1.0
Dennis Van Dessel - 02 februari 2006




Enkele jaren geleden maakte Rupert Wainwright de bespottelijke 'Exorcist'-wannabe 'Stigmata': een horrorfilmpje dat eigenlijk nergens op sloeg, maar dat zich wist te onderscheiden door de meest pretentieuze beeldvoering van de recente filmgeschiedenis. Close-ups van een bakkend ei, shots vanuit de micro of vanachter een open haard... Waarom ook niet? Je zou denken dat de brave man van daaruit niet lager zou kunnen zinken, maar vergis u niet: 'The Fog' is nóg erger. Wainwright maakt hier een remake van de - laat ons eerlijk zijn - toch al niet geheel overgetelijke horrorfilm van John Carpenter uit 1980, en slaagt erin om elk laatste beetje spanning of oubollige charme die het origineel had, definitief uit het scenario te bannen. Ik zou graag een prachtig sonnet schrijven over de algehele zeikerigheid van deze film, ik zou u er een lied van willen zingen, edoch, ik ben slechts een eenvoudige scribijn, en moet het dus stellen met de middelen die ter mijner beschikking staan. Treedt naderbij en aanhoort.

We bevinden ons op Antonio Island in Oregon, een ietwat geïsoleerde gemeenschap die zich opmaakt voor een viering van zijn stichters. Die plaatselijke voorvaders waren echter niet zo zuiver op de graat als iedereen wel denkt. Toen er zo'n honderd jaar geleden een schip voor de kust lag vol met rijke lepralijders, schoten de vroege bewoners van Antonio ogenblikkelijk in een eigen leprozen eerst-reflex, en ze plunderden het schip om de opvaarders genadeloos af te maken. Nu, een eeuw later, is dat verhaal al lang vergeten en de moordenaars van toen krijgen nu een standbeeld. Net voor dat onthuld moet worden, treedt er echter een dikke mist op - de spoken van het verleden zijn terug om wraak te nemen. En wat ik me dan afvraag is: als een lepralijder sterft en terugkeert als geest, heeft zijn spook dan weer al zijn ledematen terug? Nuja, laat maar.

De nominale helden van dit verhaal zijn Tom Welling als Nick Castle (genoemd naar de acteur die Michael Myers speelde in 'Halloween') en Maggie Grace als zijn vriendin Elizabeth Williams. Ik kan u dat meedelen, maar eigenlijk is het irrelevante informatie, aangezien ze toch maar twee willekeurige figuren zijn wiens enige functie is te reageren op wat er om hen heen gebeurt. In dit soort van derderangsgriezelfilmpjes heb je nu eenmaal een jongen en een meisje nodig - wat die verder allemaal aanvangen of wie ze precies zijn, doet er niet toe. Het helpt trouwens ook niet dat de beide acteurs die hiervoor opgetrommeld werden, ongeveer even dynamisch zijn als een kamerplant in putje winter. Tom Welling kent u alleen als u een onvoorwaardelijke fan bent van 'Cheaper By The Dozen' of de tv-reeks 'Smalville' (en in dat geval mag u zich dringend van mijn site wegscheren), Maggie Grace is afkomstig uit de tv-reeks 'Lost', waarvan ik me heb laten vertellen dat ik die zeker eens moet zien. Als er ooit eens geen films meer zijn die me interesseren, en ik heb alle boeken gelezen die ik nog moet inhalen, zal ik er eens over nadenken dat te doen. Tot dan kan ik enkel zeggen dat ze hier fameus op de zenuwen werkt met een eentonige vertolking. Grace is allicht eerder gecast om haar uiterlijk dan om haar talent en inderdaad: als ze nu haar kop had gehouden en gewoon stilletjes in een hoekje was gaan zitten, dan was ze nog mooi assorti geweest met de sets.

Buiten die afwezigheid van helden om wie we iets kunnen geven, blijft daar ook de onophoudelijke stortvloed aan clichés die we over ons heen krijgen. Misschien dat John Carpenter daar nog min of meer mee wegkwam in 1980 (hoewel), maar sinds 'Scream' de regels van het genre ragfijn analyseerde en in het belachelijke trok, is het echt geen realistische optie meer om ze met een uitgestreken gezicht te proberen gebruiken. Passeren de revue: de partyende jongeren die zich tegoed doen aan drank en seks en bijgevolg als eerste het hoekje omgaan. De schaars geklede jongedame die in het midden van de nacht, in de koude en in de dikke mist, haar onheilspellende voortuin inloopt en "Hellooo" roept. De wijze, oude, hevig gerimpelde man (denk aan de evil emperor uit de 'Star Wars'-reeks, zó ziet hij er ongeveer uit) die in een bibliotheek plichtbewust achtergrondinformatie verschaft aan onze helden. De goed bedoelende personages die geruisloos achter elkaars rug opduiken om een ander te doen schrikken. Enzovoort, enzoverder, tot in lengte van dagen. Amen.

Het enige castlid dat ook maar een klein beetje de indruk weet te wekken dat ze weet waarmee ze bezig is, is Selma Blair als presentatrice van een plaatselijke radiozender. 't Is niet zozeer dat ze de meubelen weet te redden (dat was in dit gedrocht al op voorhand een verloren zaak), maar wel dat ze erin slaagt om niét irritant slecht te zijn. Als je naar dit soort ongein zit te zien, ben je na een tijdje al snel tevreden.

Ach ja. Hele mooie, hele domme mensen lopen over en weer. Ze gillen. Veel van hen sterven, zij het dan niet snel genoeg. Ondertussen krijgen we een visuele stijl die nauwelijks adequaat te noemen is en typische ta-ta-taam!-muziek. 'The Fog' is een project dat vertrokken is vanuit een middelmatig script en vervolgens met elke nieuwe beslissing die er werd genomen nog aan niveau heeft moeten inboeten, tot er niets meer overbleef. Vandaag gezien, morgen alweer verloren in de mist van een geheugen waar al veel te veel van dit soort crap voor een plaatsje heeft moeten vechten.
E-mailadres Afdrukken
 
The Fog
USA / 2005
Regie: Rupert Wainwright
Scenario: Cooper Layne
Met: Tom Welling; Maggie Grace; Selma Blair; DeRay Davis
Duur: 100 min.


Recensies:
Fog :: Ditherer

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST