Banner

Capote

8.0
Dennis Van Dessel - 21 maart 2006




'In Cold Blood', de klassieke non-fictie roman van Truman Capote, is er een perfect voorbeeld van hoe verslaggeving een nieuwsfeit extra belang kan meegeven. In de nacht van 14 op 15 november 1959, werden vier mensen vermoord in het kleine stadje Holcomb in Kansas: Herb Clutter, een welgestelde boer, zijn vrouw Bonnie en hun kinderen Nancy en Kenyon. De daders waren Dick Hickock en Perry Smith, twee ex-gevangenen die samen in de nor hadden gezeten met een voormalige dagarbeider van Clutter. Die had hen wijsgemaakt dat er op de boerderij een safe stond met duizenden dollars erin - wat niet klopte. Het gezin van vier werd afgemaakt met shotguns voor een buit van veertig à vijftig dollar. Hickock en Smith werden kort na de moorden gearresteerd en uiteindelijk ter dood veroordeeld.

Een tragisch verhaal, natuurlijk, maar dit soort misdaden gebeuren elke dag in elke uithoek van de wereld. De dood van de Clutters zou snel vergeten zijn geweest, een zoveelste statistiek, indien Capote zijn boek niet had geschreven. 'In Cold Blood' geldt nu nog steeds als een literaire klassieker, maar zoals we te weten komen in deze film, was de emotionele tol van het boek op de auteur zo hoog dat hij er bijna aan onderdoor ging.

Aan het begin van de film ontmoeten we Capote als een flegmatieke journalist, schrijver, raconteur, relnicht en schaamteloze namedropper, die van zichzelf steeds het middelpunt van hippe New Yorkse feestjes maakt. Met zijn hoog stemmetje en lichtjes verwijfde manier van doen is het misschien verleidelijk om Philip Seymour Hoffman, één van de meest onderschatte acteurs van zijn generatie, van overacting te verdenken. Maar kijk naar interviews met Capote, of naar zijn acteerprestatie in 'Murder By Death', en het wordt snel duidelijk dat Hoffman er pal op zit.

Wanneer de moorden in Holcomb gebeuren, is het aanvankelijk de bedoeling dat Capote een gewoon artikel schrijft over de gebeurtenissen, maar die plannen veranderen wanneer de daders aangehouden worden en hij kennismaakt met Perry Smith. De film laat in het midden of de band die Capote met Smith voelt iets seksueels is, maar ze is er wel: 'Ik krijg het gevoel,' zegt Capote, 'dat ik en Perry in hetzelfde huis zijn opgegroeid. Maar toen het erop aankwam, ben ik langs de voordeur kunnen buitengaan en hij langs de achterdeur.' Samen met zijn beste vriendin, Harper Lee (die zelf de klassieker 'To Kill A Mockingbird' schreef), besteedt hij vijf jaar aan de research en het schrijven van 'In Cold Blood'. Hij helpt Smith en Hickock aan een nieuwe advocaat voor hun beroep, en gaandeweg wordt het steeds twijfelachtiger aan wiens kant hij eigenlijk staat. Waar eindigt research en begint belangenvermenging? Capote kan er maar moeilijk mee om dat hij sympathie voelt voor twee koelbloedige moordenaars en om afstand van hen te nemen, trekt hij zich meer dan een jaar terug in Spanje om zijn boek te schrijven, zonder hen nog te bezoeken. Waar hij zich dan ook weer schuldig over gaat voelen. Die verwarde emoties, en het eindeloze wachten op een definitieve uitspraak die hem zal toelaten om het boek af te maken, zorgen ervoor dat Capote emotioneel leegbloedt. Na 'In Cold Blood' zou hij nooit nog een ander boek afmaken. In 1984 stierf hij, na een overdosis pillen.

In principe krijgen we hier dus het verhaal van een man die in conflict komt met zijn eigen menselijkheid: hij misbruikt Smith en Hickock om zijn verhaal te schrijven, maar helpt hen ook - en zelfs die hulp kan moreel in vraag gesteld worden. Truman Capote was één van die tragische kunstenaars die hun eigen chef d'oeuvre nooit te boven komen, en de film 'Capote' weet op een bewonderenswaardige manier uit te leggen hoe dat is gebeurd. Regisseur Bennett Miller hanteert een sobere, strakke vertelstijl: eenvoudige camera set-ups, geen gerommel met de chronologie en bovenal geen overdreven sentiment. Zelfs de executiescènes aan het einde worden niet uitgemolken voor dramatisch effect, maar relatief droog in beeld gebracht. Daarmee toont Miller bijzonder veel vertrouwen in zijn eigen materiaal - hij wéét dat zijn verhaal boeiend genoeg is zonder dat hij er voorspelbare emotionele uitbarstingen in hoeft te steken. Alles in 'Capote' blijft onderhuids, ingehouden. En die aanpak werkt: na een tijdje ontwikkelt de film een beklemmend sfeertje dat je maar moeilijk van je af kunt schudden.

En dan is er natuurlijk Philip Seymour Hoffman, die al van alle richtingen superlatieven naar z'n hoofd heeft gekregen, en terecht. Niet alleen weet hij de tics en de stem van Capote perfect te imiteren, maar hij toont ook een uitzonderlijk begrip van wat de schrijver precies dreef. Ook wanneer hij geen tekst heeft en het enkel met zijn gezicht en lichaamstaal moet doen, blijft Hoffman een genot om naar te kijken. Hij verdwijnt helemaal in zijn rol - in oscartermen is het ofwel hij, ofwel Joaquin Phoenix voor 'Walk the Line' die binnenkort een beeldje op de schouw mag zetten, en niemand anders. Al de rest zou diefstal zijn. Bijrolacteurs als Catherine Keener en Chris Cooper leveren mooi werk, maar het is onvermijdelijk Hoffman die je onthoudt.

Natuurlijk heeft de film z'n gebreken: zo wordt het schrijfproces van 'In Cold Blood' zelf nogal vluchtig behandeld en zijn er bepaalde aspecten van het verhaal die iets te weinig aandacht krijgen. Capote's vaste vriend Jack Dunphy (Bruce Greenwood), duikt af en toe eens op, maar we krijgen nooit een duidelijk zicht op zijn mening over de zaak - hij staat erbij en kijkt ernaar. Ik zat me trouwens ook af te vragen hoe de goegemeente van Holcomb reageerde op de constante bezoekjes die Capote bracht aan de twee moordenaars die hun stadje uit elkaar gerukt hadden. Logisch gezien moeten daar wrijvingen zijn geweest, maar ook daar krijgen we in deze film bitter weinig van te zien.

Dat is jammer, maar als je je concentreert op wat Bennett Miller en co ons wél geven, blijf je sowieso met een uitstekende film over. 'Capote' is geen biopic: het is het verhaal van één bepaalde episode uit het leven van een historische figuur, en dat wil zeggen dat deze film een volkomen samenhangende eenheid vormt, in tegenstelling tot de meeste biopics, die onmogelijk veel materiaal moeten brengen op beperkte tijd. Smaakvol geregisseerd en briljant geacteerd. 'Capote' is er eentje om te onthouden.
E-mailadres Afdrukken
 
Capote
USA / 2005
Regie: Bennett Miller
Scenario: Dan Futterman
Met: Philip Seymour Hoffman; Catherine Keener; Chris Cooper; Clifton Collins Jr.
Duur: 110 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST