Banner

Mrs. Henderson Presents

4.0
Dennis Van Dessel - 12 januari 2006




Er zijn zo een aantal dingen in het leven die een rationeel mens liever niet ziet: een optreden van Danna Winner. De nieuwe film van Lieven Debrauwer (hoe gaat het trouwens met die nieuwe heup, Lieven?). Filip Dewinter in een stadhuis. Of een full frontal van Bob Hoskins, want de brave man mag dan wel één van de meest begenadigde acteurs van zijn generatie zijn, zelfs zijn geklede verschijning is nu niet van dien aard dat ik spontaan enige behoefte voelde om zijn pepperoni and olives te aanschouwen. Nochtans is dat precies wat we krijgen in Stephen Frears' nieuwste, 'Mrs. Henderson Presents', een voor het overige volkomen schadeloze tragikomedie die over een jaar alweer vergeten zal zijn.

We schrijven 1937. Laura Henderson (Judi Dench) is een upperclass-dame die op haar zeventigste weduwe wordt en vervolgens niet weet wat ze met haar tijd moet aanvangen. Omdat ze nu eenmaal voldoende geld heeft om excentriek te mogen zijn, besluit ze een vervallen theater te kopen en er een revue op poten te zetten. Voor de praktische kant van zaken neemt ze Vivian Van Damm (Bob Hoskins) onder de arm, een gereputeerde showman die in minder dan geen tijd een succesvol programma voor haar in elkaar bokst. Een tijdjelang gaat alles goed met Mrs. Hendersons revue, maar wanneer de bezoekcijfers beginnen te dalen, besluit de kranige dame dat het tijd is om met iets spectaculairs uit te pakken. Voortaan zal er naakt te zien zijn in het theater.

Tijdens het eerste uur is 'Mrs. Henderson Presents' een tamelijk plezierige Britse comedy, die voortgestuwd wordt door de prachtige wisselwerking tussen Dench en Hoskins. Dit zijn twee oude rotten in het vak, die van niemand nog iets te leren hebben en blijkbaar ook over een fantastische komische timing beschikken. Van Hoskins wisten we dat al een beetje, uit films als 'Who Framed Roger Rabbit', maar van Judi Dench komt het toch als een verrassing dat ze (en zeker op haar leeftijd) het stof van haar imago durft te blazen en nog eens iets anders doet dan een kostuumdrama ('Shakespeare in Love') of een hedendaagse tranentrekker waarin ze de taaie, oude matriarch speelt ('The Shipping News'). De dialogen die ze hier heeft met Hoskins knétteren als de pest, met als absoluut hoogtepunt de scène waarin Dench Hoskins in al zijn glorie ziet. Haar reactie: 'Ik dàcht wel dat u joods was!'

Nog een geluk dat Frears zijn twee hoofdrolspelers heeft, want voor het overige is 'Mrs. Henderson Presents' nogal een mager gevalletje. Niet dat film slécht is, maar op de keper beschouwd valt er maar weinig te beleven. De plotwendingen zijn zo voorspelbaar als de pest, en ook de nevenpersonages (het is te zeggen: iedereen buiten Judi Dench en Bob Hoskins) krijgen maar weinig gelegenheid om echt een persoonlijkheid te ontwikkelen. Er loopt in Hendersons theater nog een homoseksuele zanger rond (en ik zeg erbij dàt hij voor de mannen is omdat daar in de film zelf ook een punt van wordt gemaakt), gespeeld door Will Young, maar hij krijgt weinig meer te doen dan af en toe op het podium te springen en een liedje te zingen. Ook de meisjes die dag in, dag uit naakt op de scène staan blijven nogal schaduwachtige figuren, die eigenlijk onderling inwisselbaar zijn. Er wordt weliswaar een poging ondernomen om één van hen iets meer achtergrond mee te geven, maar veel verschil maakt dat niet uit: dit is een vehikel voor de twee sterren en alle anderen zijn aan hen ondergeschikt. Op die manier blijft de prent continu aan de oppervlakte, er wordt nooit echt dieper ingegaan op de thema's of de persoonlijkheid van de personages.

Na ongeveer een uur schakelt de film over naar serious mode. De Tweede Wereldoorlog breekt uit, Londen wordt gebombardeerd en - nog het ergste van allemaal - Mrs. Hendersons theater wordt met sluiting bedreigd. De humor sijpelt zachtjesaan uit de prent weg, om vervangen te worden door obligate scènes van melodramatiek. Vivian Van Damm is inderdaad joods en de berichten die hem vanuit Europa bereiken zijn nu niet bepaald hoopgevend - cue de betekenisvolle, stille scène waarin Henderson haar defensies laat zakken en aan Van Damm te kennen geeft dat ze met hem meevoelt. Zowel Dench als Hoskins krijgen uiteraard een mooie monoloog (wat had u dan gedacht?) en we krijgen zelfs een doorleefde uitvoering van de Marseilleise waarmee Henderson en co hun solidariteit met de bezette Fransen willen aantonen (een cliché dat al meegaat van in de tijd van 'Casablanca'). Tijdens deze laatste veertig minuten of zo, zakt de film steeds verder weg in de vertrouwde formules van het melodrama. We wéten wat er gaat komen, en niet zelden is wat er gaat komen behoorlijk stroperig.

Dat alles wil niet zeggen dat 'Mrs. Henderson Presents' zich niet laat bekijken - de dialogen zijn soms fantastisch en de tandem Dench/Hoskins is op zichzelf al voldoende reden om toch een ticket te kopen. Maar op filmisch gebied zitten er hier heel wat fouten in die een regisseur als Stephen Frears eigenlijk niet zou mogen maken. Je maakt mij niet wijs dat een filmmaker met zoveel ervaring en zo'n reputatie zelf niet weet dat hij een huizenhoog cliché aan het produceren is wanneer hij Dench op een appelsienkist een inspirerende speech laat houden voor de soldaten die binnenkort naar het front vertrekken. Daar moet zo'n man zich toch van bewust zijn geweest?

'Mrs. Henderson Presents' is best nog wel genietbaar, als u uw verwachtingen maar niet te hoog stelt. En hoe dan ook: u gaat in ieder geval naar huis met een money shot van Bob Hoskins bungelende jongeheer. Als u dààr nog niet voor naar de cinema stormt, dan weet ik het ook niet meer...
E-mailadres Afdrukken
 
Mrs. Henderson Presents
UK / 2005
Regie: Stephen Frears
Scenario: David Rose; Kathy Rose; Martin Sherman
Met: Judi Dench; Bob Hoskins; Will Young; Kelly Reilly
Duur: 103 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST