Banner

The Family Stone

6.0
Dennis Van Dessel - 05 januari 2006




Het schijnt een ongeschreven wet van Hollywood te zijn dat er jaarlijks minstens één film moet uitkomen die incasseert op de sfeer van het seizoen. Zo'n hartverwarmend, in een milde kerstgloed badend, van een vette kalkoen en heel wat clichés voorziene tragikomedie waarin de sneeuw lieftallig dwarrelt en dwalende familieleden op het rechte pad worden gebracht, u kent dat wel. Gewoonlijk krijg ik altijd ongelooflijke uitslag en een verschrikkelijke jeuk van dat soort films (mijn huisarts geeft me tegenwoordig al zonder verder onderzoek een voorschrift voor van die zalf met antibiotica in). Verleden jaar was het erger dan gewoonlijk: zowel 'Christmas With the Kranks' als 'Surviving Christmas' stonden op het menu, twee films die nooit vertoond zouden mogen worden zonder vrijwilligers van Amnesty International en het Rode Kruis in de zaal. Maar dit jaar... Verdomd, ik geef het niet graag toe, maar het viel mee. 'The Family Stone' zou, volgens de gewone gang van zaken, een grotesk kitschfestijn moeten zijn, zo'n film waar carrières definitief op stuklopen. Maar dan ga je kijken en het is allemaal nog wel oké. De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Sarah Jessica Parker speelt Meredith Morton, een neurotische workaholic die dit jaar voor het eerst kerstmis zal vieren bij de familie van haar vriend Everett Stone (Dermot Mulroney). Meredith's eerste ontmoeting met haar toekomstige schoonfamilie loopt echter op een ramp uit wanneer blijkt dat de Stones alles zijn dat zij niet is. Vader Craig T. Nelson en zoon Luke Wilson roken samen af en toe wel eens een jointje, moeder Diane Keaton praat tussen de soep en de patatten rustig over de ontmaagding van haar jongste dochter ("Hij heette Brad!") en derde zoon Thad is van plan om samen met zijn vriend Patrick een kind te adopteren. Kortom: een terminaal emotioneel geconstipeerde dame wordt plotseling in de dieperik gegooid bij een warm, liberaal gezin en weet niet hoe ze zich moet gedragen. Uit pure wanhoop roept Meredith er dan maar haar zus Julie (Claire Danes) bij.

Dat verhaaltje heeft verdacht veel weg van 'Meet the Parents' (of, wat veel erger is, van 'Meet the Fockers'), maar waar de premisse van een catastrofale ontmoeting met de schoonouders voluit karikaturaal werd uitgewerkt in die eerdere film, gaat men hier zowaar voor een zekere nuance. Kijk, in 'Meet the Parents' lag de fout gewoon voluit bij Robert De Niro en z'n familie, die vergeven was van de weirdo's en de dégoutante, prestatiegerichte eikels. In 'The Family Stone' heb je aanvankelijk de neiging om Meredith de schuld te geven - waarom kan ze zich niet gewoon ontspannen, waarom kan ze niet eens een normale conversatie met die mensen voeren zonder iets doms te zeggen? Maar dan, na ongeveer een half uur, verschuift de toon van de film enigszins, en toont schrijver-regisseur Thomas Bezucha ook haar standpunt: het is niet makkelijk om als vreemde in een groep terecht te komen die elkaar al jaar en dag kent, laat staan als die groep dan ook nog eens van je verlangt dat je meteen op hun niveau van familiariteit meedoet. In de film zelf is dat een klein punt, waar niet specifiek op gehamerd wordt, maar het is wel zo dat de prent het niveau van de simpele farce overstijgt: de personages worden allemaal in hun waardigheid gelaten.

Bovendien zijn een aantal situaties echt wel geestig: Meredith wil aan Thad en Patrick bewijzen dat ze absoluut geen probleem heeft met hun geaardheid door hen te vragen of ze niet bang zijn dat hun adoptiekind (wanneer ze dat krijgen) geconfronteerd zal worden met vooroordelen. Ze bedoelt die vraag niet verkeerd, maar voor ze het weet heeft ze een verkeerde uitdrukking gebruikt, dan probeert ze die weer te corrigeren door iets te zeggen dat nóg erger is, enzovoort. 'Ik bedoel, voor een kind moet het toch makkelijker zijn om normale ouders te hebben? Enfin, niet normaal, maar... euhm...' En zo gaat dat voort. Die scène is bedrieglijk eenvoudig: het lijkt allemaal erg vanzelfsprekend, maar ondertussen heb je wel een moment dat maar liefst drie dingen tegelijk doet: wij beseffen dat Meredith het niet slecht bedoelt, maar we begrijpen óók dat de rest van de familie zich beledigd voelt. En ondertussen krijgen we een hilarisch moment van plaatsvervangende schaamte.

Andere komische scènes zijn minder intelligent: Bezucha laat zijn personages in zuivere screwball-traditie het hele huis door rennen, tafels worden gesloopt en voedsel vliegt alle kanten uit. De cinefiel in mij wil dan z'n neus optrekken, maar het feit blijft dat de regisseur heel nauwkeurig naar die meer kluchtige momenten heeft toegewerkt, en dat ik me er op dat moment eigenlijk maar weinig vragen bij stelde.

Aan de andere kant van het spectrum probeert Bezucha ook een tragisch element in z'n film binnen te smokkelen, en voor een gedeelte slaagt hij daarin. Diane Keaton en Craig T. Nelson hebben een korte, maar pakkende scène samen, wanneer ze bij elkaar in bed liggen. Ze zeggen niks tegen elkaar, maar dat hoeft ook niet. En ook aan het einde, wanneer de juiste mensen beseffen dat ze elkaar graag zien en elkaar in de armen vallen, gebeurt dat met opvallend weinig stroop. Geen lange monologen, geen violen op de soundtrack, niks. Bezucha weet dat less is more, zeker met dat soort dingen. Alleen jammer dan, dat hij een grotendeels overbodige epiloog toevoegt. De laatste vier à vijf minuten hadden simpelweg verwijderd mogen worden - alles dat erin gebeurt hadden we zelf ook wel kunnen raden en door het aan de fantasie van het publiek over te laten, had Bezucha die noot van vals sentiment kunnen vermijden.

'The Family Stone' is voor een gedeelte natuurlijk een vrouwenfilm, en dames domineren de cast. Sarah Jessica Parker toont dat er nog leven is na 'Sex & the City' en Claire Danes laat zich voor het eerst in een hele tijd nog eens opmerken. Maar toch is het de oudere garde die op mij het meeste indruk maakte (mischien is dat gewoon een afwijking van mij). Diane Keaton lijkt hier wel het toonvoorbeeld van "waardig ouder worden" en straalt tijdens elke seconde dat ze op het scherm is. Craig T. Nelson als haar echtgenoot is misschien nog wel de beste acteur in de hele film - hij doet eigenlijk niks, maar plaatst zichzelf op een subtiele manier op de achtergrond, de bezadigde patriarch die gewoon rustig alles een beetje in 't oog houdt. Enkel Dermot Mulroney zorgt voor een valse noot - wanneer gaat die kerel eens leren dat een acteur meer dan één gezichtsuitdrukking nodig heeft?

Ja, het is allemaal zo voorspelbaar als de pest, en oké, op het einde kan Bezucha de stroop toch niet vermijden, maar ik ging hiernaar kijken vanuit de overtuiging dat ik een onuitstaanbaar slijmfestijn te zien zou krijgen. In plaats daarvan kreeg ik een weliswaar weinig memorabel, maar toch genietbaar komedietje, dat meer te bieden heeft dan je redelijkerwijs mag verwachten van dit soort cinema.
E-mailadres Afdrukken
 
The Family Stone
USA / 2005
Regie: Thomas Bezucha
Scenario: Thomas Bezucha
Met: Sarah Jessica Parker; Dermot Mulroney; Diane Keaton; Craig T. Nelson; Luke Wilson
Duur: 102 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST