Banner

Suspect

6.0
Dennis Van Dessel - 15 november 2005






Een drietal jaar geleden kwamen Ivan Boeckmans en Guy Lee Thys met 'Kassablanka' op de proppen, een drama over de spanningen tussen blanken en moslims in de armere buurten van Antwerpen. De film werd vrij snel weer de zalen uitgehaald en heeft sindsdien een stil leventje geleid op dvd - wat jammer is, want de prent bevatte dan wel een groot aantal beginnersfouten, maar het bleef een boeiend, oprecht verhaal. Nu staan de filmmakers er met 'Suspect', en de tussenliggende jaren hebben hen goed gedaan: ze werken met een groter budget dat betere technologische middelen toelaat, een cast met professionele acteurs in plaats van debutanten die ze van de straat moesten plukken, en hun film wordt ditmaal zelfs een beetje gepromoot door de verdeler (daar moesten ze zich ten tijde van 'Kassablanka' ook niet teveel van voorstellen).

De premisse is in principe krek hetzelfde als die van 'Anklaget' enkele weken geleden: Gene Bervoets speelt Rob Dekoster, een ietwat slijmerige manager die samenwoont met herstellende cocaïneverslaafde Nell (Karlijn Sileghem) en haar twee kinderen: de zeventienjarige, mentaal gehandicapte Jimmy (Elias Mentzel), en de vijftienjarige Sandy (Zoë De Roovere). Sandy is volop aan het puberen: het meisje ligt overhoop met haar apatische moeder en Rob vindt ze een griezel die haar continu met z'n ogen zit uit te kleden. Wanneer sociaal assistente Lydia (Ellen Ten Damme) op een dag in Sandy's school les geeft over ongewenste intimiteiten, doet het meisje haar een schokkend verhaal: Rob zou haar hebben aangerand.

Net als in die Deense film, weten we aanvankelijk niet of de verdachte pedofiel het heeft gedaan of niet, maar nog sterker als in 'Anklaget', wordt het duidelijk dat schuld of onschuld in dit soort gevallen irrelevant is: de verdenking alleen is genoeg. Het is ronduit beangstigend hoe snel Robs leven in elkaar stuikt, terwijl er nog helemaal niks is bewezen. Iedereen die ooit met hem overhoop heeft gelegen (en gezien zijn rotkarakter zijn dat heel wat mensen), keert zich nu ogenblikkelijk tegen hem om te incasseren op de situatie. Een carrièrebeluste reporter springt bovenop de zaak, zonder zich vragen te stellen bij de reputaties die ze misschien verwoest, en een openbaar aanklager onder immense publieke druk is meer bezorgd om een bekentenis ten allen prijze, dan om de waarheid. Elke dubbelzinnige opmerking die Rob ooit heeft gemaakt, elke keer dat hij wat te dicht in de buurt van Sandy's slaapkamer is gekomen, elk misverstand dat er ooit tussen stiefvader en -dochter heeft plaatsgevonden, wordt plotseling heel anders geïnterpreteerd. Heeft hij het gedaan? Tja, er zijn wel video's van Sandy op een naaktstrand en in bad die niet echt koosjer lijken. En inderdaad, we zien hem in het midden van de nacht uit Sandy's slaapkamer komen. Maar hoe kunnen we zeker zijn?

Die desintegratie van Robs leven wordt erg boeiend en geloofwaardig in beeld gebracht. In een andere recensie heb ik iemand horen klagen dat de film voorspelbaar zou zijn omdat al de punten waarop men Rob achteraf probeert te pakken, aan het begin van de film te duidelijk worden geïntroduceerd. Voorbeeld: in een vroege scène poetst hij zijn tanden. Zonder te kijken neemt hij van de wasmand naast zich een stukje stof om z'n mond af te vegen, dat hij vervolgens in z'n kamerjas stopt. Hij weet het zelf niet, maar dat stukje stof is een slipje van Sandy. Driemaal raden of dat later nog zal meespelen. Dan kun je zeggen dat dat voorspelbaar is, maar omdat je op voorhand weet dat het gaat komen, kun je wel beter delen in de oprechte verbazing van het hoofdpersonage op dat moment. Hadden de regisseurs die scène niét zo zorgvuldig opgebouwd, dan zou het ongeloofwaardig zijn overgekomen - want het wil toch wel weer juist lukken, eigenlijk. Soms moet je verrassing opofferen voor geloofwaardigheid.

Daar staat wel tegenover dat er zeker twee personages zijn die eigenlijk niet door de beugel kunnen: Joke Devynck als persmuskiet en Frank Focketijn als openbaar aanklager. Die twee personages zijn zodanig over de top dat het bijna lachwekkend wordt. Wanneer Rob de cameraploegen op zich af ziet stormen, vlucht hij snel weg in z'n auto - Devynck doet snel een standup-verslagje terwijl hij wegsjeest: 'Dit is geen normaal gedrag voor een onschuldig man.' Niet dat ik onze pers wil onderschatten, maar zouden ze zo ver durven gaan? Focketijn, op zijn beurt, moet Rob tijdens een verhoor domweg meedelen dat hij geen advocaat mag zien en probeert hem zelfs een bekentenis te laten ondertekenen die hij nooit heeft afgelegd. Dit zijn geen personages, maar karikaturen.

De acteerprestaties zijn over het algemeen sterk. Gene Bervoets, nochtans niet m'n lievelingsacteur, schittert als Rob, een man die zich onschuldig gedraagt en sowieso een loer wordt gedraaid door iedereen met enige wrok tegen hem - maar die daarom nog niet onschuldig is. Bervoets weet de ambiguïteit van dat groezelige personage perfect te vatten. Karlijn Sileghem als zijn echtgenote acteert hier met een gepaste verdwaasde blik: haar personage is dan wel van de zware drugs af, maar ze puft regelmatig een jointje, en loopt over het algemeen rond alsof het leven net iets te snel gaat om goed te kunnen volgen. Zoë De Roovere is dan weer een ander verhaal: zolang de scènes rustig blijven, is ze geloofwaardig genoeg. Maar eens de emoties toenemen en de situaties heftiger worden, zie je de toneelschool er al snel doorheen schemeren, met teksten die té nadrukkelijk en té hysterisch worden uitgesproken. De Roovere heeft talent, daar niet van - het was aan de regisseurs om haar te vertellen dat je óók boos, bang of verdrietig kunt zijn zonder die emoties tot in het extreme aan de oppervlakte te brengen.

Thys en Boeckmans hebben echter nog steeds een even goed oor voor dialoog: de personages drukken zich uit in een realistisch, sappig Antwerps en krijgen af en toe zelfs een degelijke one-liner. Dixit Sileghem na een huiszoeking: 'Je hebt toch niks met de computer gedaan, hè, want ik mag die van onze Rob zelfs niet afstoffen.' Dat soort momenten voegen meer toe aan een scenario dan je zou denken.

'Suspect' is, net als 'Kassablanka', een film waar fouten inzitten - maar wat dan nog? Het is tenminste een prent die ergens over gaat (hallo, 'Verlengd Weekend'?) en die, op de momenten dat het er echt toe doet, toch weet te overtuigen met goed geobserveerde scènes. De indruk die je krijgt, is dat de regisseurs hier volop leergeld aan het betalen zijn - leergeld dat rendeert. Geef die mannen nog een film of twee om hun talent bij te schaven en ze komen misschien wel met een pareltje op de proppen.
E-mailadres Afdrukken
 
Suspect
B / 2005
Regie: Ivan Boeckmans; Guy Lee Thys
Scenario: Guy Lee Thys
Met: Gene Bervoets; Karlijn Sileghem; Zoë De Roovere; Ellen Ten Damme 96 min. / B / 2005
Duur: 96 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST