Banner

Corpse Bride

6.0
Dennis Van Dessel - 13 oktober 2005




De verwachtingen waren, om het voorzichtig uit te drukken, hooggespannen voor deze nieuwe animatiefilm van Tim Burton. 'The Nightmare Before Christmas' was maar matig succesvol tijdens z'n aanvankelijke release, maar is ondertussen uitgegroeid tot een cultfilm. En 'Corpse Bride' beloofde meer van hetzelfde te worden - opnieuw een prachtige fantasiewereld vol macabere personages, opnieuw aanstekelijke liedjes, opnieuw die onimiteerbare Burton-touch. Gezien die enorme verwachtingen, was het allicht onvermijdelijk dat de film zelf een beetje zou tegenvallen: het is tenslotte mààr een film. Geen slechte film, verre van zelfs, maar toch maar 76 minuten entertainment waar je een week later niet meer van zal wakker liggen.

Het verhaaltje draait rond Victor Van Dort (stem van Johnny Depp), die door zijn ouders gedwongen wordt te trouwen met Victoria Everglot (Emily Watson) - Victor/Victoria, snapt u 'm? Wanneer hij tijdens een avondwandeling door het bos zijn geloften repeteert, wordt hij gehoord door de "corpse bride", een dood meisje dat al jaar en dag wacht tot haar geliefde haar komt halen om met haar te trouwen. De corpse bride neemt Victor mee naar het rijk van de doden om stante pede een huwelijk te voltrekken.

Niemand zal van dit soort film een ongelooflijk diepzinnig verhaal verwachten, maar wat we hier krijgen, is toch maar zéér magertjes (als ik een flauwe plezante was, zou ik zeggen: skeletaal). In feite krijgen we hier net genoeg plotverwikkelingen om een kortfilmpje van pakweg twintig minuten mee te vullen. Voor het overige proberen de makers onze aandacht vast te houden met de talloze kleurrijke nevenfiguren en hun vermogen om visuele wonderen tot leven te wekken. Wat voor het grootste deel ook wel lukt - er valt zoveel te begapen aan 'Corpse Bride', dat het nauwelijks opvalt hoe weinig er wel gebeurt. Victor kijkt op tegen z'n huwelijk. Hij ontmoet de corpse bride. Hij wil terug naar boven. De corpse bride gaat achter hem aan. Ontdaan van nevenzaken, is dat in principe de drijvende kracht achter de film, en het is niet genoeg. Zodat je situaties krijgt waarin liedjes van vier à vijf minuten gebruikt worden om dingen te zeggen die we eigenlijk al wel wisten. De corpse bride is triestig omdat Victor is gaan lopen. Ze zit op een bankje te huilen en vervolgens begint er een song die nog eens uitlegt dat ze verdriet heeft. We hadden hem al door.

Dat nogal anorexische verhaal niet te na gesproken, blijft 'Corpse Bride' echter een visuele ervaring om u tegen te zeggen. Het voordeel van stop-motion poppenwerk tegenover CGI-animatie, is dat er onvermijdelijk een soort van houterigheid in de bewegingen van de figuren kruipt. Alles dat je creëert zal automatisch net iets gestileerder aandoen. Een beweging zal nooit helemaal zo vloeiend zijn als in een CGI-film, de decors zullen altijd een beetje blijven verraden dat het uiteindelijk toch maar klei, hout en verf is. Dat kan een beperking zijn als je geïnteresseerd bent in fotorealisme, maar het kan ook enorm bevrijdend zijn wanneer je van dat realisme wil ontsnappen. Tim Burton en gezelschap gaan dan ook heerlijk over de top met hun personages, zoals ze dat ook al deden in 'The Nightmare Before Christmas': we krijgen dansende skeletten, een made en een zwarte weduwe die regelmatig samen in gezang uitbarsten, een lijk dat over z'n hele lengte in tweeën is gesneden en af en toe zichzelf scheidt om mensen te laten passeren enzovoort. Er staat geen limiet op wat de filmmakers zichzelf hier allemaal toestaan - fantasie is interessanter dan realisme, zeker wanneer je verhaal zich toch al afspeelt in een imaginaire plek.

Maar Burton smijt niet zomaar willekeurig al zijn fantasietjes op het scherm - er zit wel degelijk een logica achter. In de echte wereld krijgen we ook al bijzonder gestileerde personages, waarbij de makers lange, magere figuren continu laten constrasteren met kleine dikke. Hey, die combinatie werkte al in de jaren '10, waarom nu niet meer? Alles ziet er grijs, kleurloos uit - de film zou bijna voor zwart-wit kunnen doorgaan. Dan daarna verplaatst de prent zich naar het dodenrijk en ogenblikkelijk spoelen de kleuren de film binnen, met felle tinten rood, groen en geel. Tegenover de saaie bedoening die het leven is, is het leuker om dood te zijn en een pint te gaan pakken met een stel swingende lijken.

Visueel valt er dus absoluut niets aan 'Corpse Bride' op te merken - dit is een prachtige film. Het probleem zit 'm in het verhaal, en ook een beetje bij de liedjes. Hier en daar krijgen we wel een leuk exemplaar (de lijken die de back story van de corpse bride uit de doeken doen, bijvoorbeeld), maar over het algemeen toont Danny Elfman toch minder inspiratie dan bij 'The Nightmare Before Christmas'. Vergelijk de fantastische opener 'This Is Halloween' uit die film eens met de nogal tamme bedoening die 'According To Plan' is in 'Corpse Bride'. Het is niet slecht, en de plot wordt er afdoende mee op gang getrokken, maar je verwacht er toch méér van. Misschien dat Elfmans heerlijke liedjes voor 'Charlie and the Chocolate Factory' de bron met goeie ideeën voorlopig heeft drooggelegd, wie weet.

'Corpse Bride' is visueel verrukkelijk en altijd onderhoudend, maar wie een tweede 'Nightmare' verwacht, zal bedrogen uitkomen. Dit is een film waar je enkel naartoe gaat om je ogen uit te kijken, niet om op zoek te gaan naar een verhaal.
E-mailadres Afdrukken
 
Corpse Bride
USA / 2005
Regie: Tim Burton; Mike Johnson
Scenario: John August; Pamela Pettler; Caroline Thompson
Met: Johnny Depp; Helena Bonham-Carter; Emily Watson; Albert Finney
Duur: 76 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST