Banner

Verlengd Weekend

4.0
Dennis Van Dessel - 11 oktober 2005




Heel de Vlaamse filmindustrie zit nog steeds stilletjes te hopen op een waardige opvolger voor 'De Zaak Alzheimer' - op nog eens een film van bij ons die én volk op de been brengt, én kwalitatief iets te bieden heeft. 'De Indringer' kwam er dicht bij, maar wist het nét niet helemaal te maken. En nu is er 'Verlengd Weekend', een komedie die zich hoofdzakelijk richt op dat eerste aspect, het commerciële, zonder dat iemand zich echt veel illusies lijkt te maken over enige artistieke pretenties. 'Verlengd Weekend' is een op Amerikaanse leest geschoeide crowdpleaser, die zich in duizend bochten wringt om z'n publiek toch maar te behagen: een lach, een traan, een mooie monoloog op het einde enzovoort. Ik kan me niet voorstellen dat regisseur Hans Herbots of scenarist Pierre De Clercq denken dat ze hier iets origineels of memorabels hebben voortgebracht, maar het is wél honderd procent publieksvriendelijk. En bijgevolg zal de kassa vast wel rinkelen.

Koen De Bouw speelt Christian Van den Heuvel, de eigenaar van een fabriek in het Antwerpse. Vroeg op een zaterdagochtend vertrekt zijn vrouw met de kinderen naar Knokke (waar anders aan zee zouden rijkelui kruipen?), wat vader de gelegenheid geeft om ongestoord een weekendje met z'n vriendin Lisa (Veerle Baetens) te kunnen rollebollen. Die plannen worden echter bruusk verstoord wanneer er twee gemaskerde en gewapende mannen zijn luxueuze huis binnenvallen en hem gijzelen. Jos (Jan Decleir) en Nico (Wouter Hendrickx) zijn twee werknemers van Christian, die samen met hun collega's aan de deur zijn gezet omdat de grote baas zijn bedrijf moedwillig failliet heeft laten gaan. Het plan van Jos en Nico is simpel en eigenlijk best wel slim bedacht: ze dwingen Christian om een aantal documenten te ondertekenen waarmee hij zijn eigen zwart geld overschrijft op de rekeningen van zijn afgedankte werknemers. Door omstandigheden kan die transactie echter niet worden afgerond tot de banken weer opengaan op maandagochtend. De gijzeling sleept aan.

'Verlengd Weekend' verschijnt in het kielzog van een aantal recente Vlaamse films die ongegeneerd het commerciële circuit op gaan. In essentie is daar natuurlijk niets mis mee - de tijd dat elke Vlaamse film per definitie een loodzwaar sociaal drama moest zijn, liefst nog met een paar vloekende boeren erin, is onderhand al lang voorbij. Waarom géén Vlaamse policier ('De Zaak Alzheimer'), psychologische thriller ('De Indringer') of, zoals hier, een buddy movie? Als die Amerikanen dat mogen, dan mogen wij dat ook. Voorwaarde is dan wel dat je binnen de opzet van dat genre dat je kiest, toch probeert om minstens een paar originele, frisse dingen te doen. Dat je probeert om er meer van te maken dan enkel een doorslagje van wat we al duizend maal van over de oceaan hebben zien komen. En dat heb ik hier niet teruggevonden.

Begrijp me vooral niet verkeerd: 'Verlengd Weekend' is absoluut een degelijke productie, waar af en toe best mee te lachen valt. Wouter Hendrickx als Nico wordt opgevoerd als comedy sidekick voor Jan Decleir en weet die rol vrij efficiënt in te vullen. Voorbeeld: tijdens een bepaalde scène maakt Decleir zich kwaad en schiet hij de speelgoedautootjes van Koen De Bouw aan grut - Hendrickx levert vervolgens de clou voor die scène en doet dat op zo'n nonchalante, maar perfect getimede manier dat het onmogelijk wordt om niét te lachen. Er is niets zo moeilijk voor een acteur als een komische rol. Probeer maar eens om grappig te zijn, zonder dat het lijkt alsof je probeert om grappig te zijn. Maar Hendrickx slaagt er wel in, en voor zover 'Verlengd Weekend' succesvol is als komedie, is dat aan hem te danken. Dat is dan nog buiten acteerkanon Jan Decleir gerekend, een man van wie ik begin te geloven dat hij simpelweg niet in staat is om slecht te acteren, en Veerle Baetens, die hier een verrassend optreden maakt. De actrice zat eerder al in films als 'Alias' en 'De Kus', zonder dat ze me echt was opgevallen, maar hier komt ze voor het eerst uit haar hoekje gekropen, met een erg sympathieke vertolking.

Bovendien was de fotografie in handen van Danny Elsen, de cameraman die ook 'De Zaak Alzheimer' filmde, en als chef camera traditioneel het soort crewlid dat veel te weinig erkenning krijgt. Maar hij is het wel die verantwoordelijk is voor de knappe, blauw-grijze look van de film en voor de vele prachtige close-ups die 'Verlengd Weekend' rijk is.

Dat zit dus wel goed - op technisch vlak valt er maar weinig op Herbots' film af te dingen. Het probleem schuilt 'm in het scenario. Ten eerste zou Pierre De Clercq voor de duvel niet weten wat hij met het personage van Koen De Bouw moet aanvangen eens die wordt gegijzeld door Decleir en Hendrickx. Ongeveer halverwege de film wordt er een halfslachtige poging ondernomen om zijn personage enigszins te humaniseren, maar die poging is enorm clichématig ("Mijn vader had nooit aandacht voor mij!"), en wordt vervolgens verbazingwekkend snel weer opgegeven ("Ik ben precies hetzelfde als mijn vader!"). Alsof de scenarist eerst had besloten dat hij voor de vorm toch een minimum aan sympathie voor De Bouw moest oproepen, om daarna te besluiten dat het uiteindelijk toch niet nodig was. Het gevolg van dat alles is dat Koen De Bouw voor meer dan de helft van de film vastgebonden in een stoel zit, met een tape over z'n mond. Dat is alvast één manier waarop je om kunt gaan met een personage waar je geen weg mee weet.

En ten tweede schikken de makers zich veel te gedwee naar de clichés van het genre: natùùrlijk moet Decleir een persoonlijke crisis doormaken tijdens de gijzeling, natùùrlijk valt Hendrickx voor Veerle Baetens, en natùùrlijk moeten we een sentimenteel einde krijgen waarin de gefrustreerde, tot wanhoop gedreven werkmens z'n zegje mag doen. Dat zijn allemaal obligate scènes, scènes die je blijkbaar in je film moét steken omdat de conventies dat nu eenmaal voorschrijven. Een moedig regisseur zou tegen die conventies in gaan, een slim regisseur zou proberen om ze op een vindingrijke, originele manier in te vullen. Hans Herbots doet hier geen van beide. Het laatste half uur van z'n film is dan ook een aaneenschakeling van verplichte nummertjes, van scènes waarvan je de dialogen haast mee kunt opzeggen omdat ze zo voor de hand liggend zijn.

'Verlengd Weekend' is eigenlijk een ondermaats scenario dat vervolgens met zeer veel vakmanschap en met goeie acteurs werd verfilmd. Ik kan niemand echt afraden om ernaar te gaan kijken, aangezien je tenslotte precies krijgt wat je kan verwachten, maar om 'm nu aan te raden... Daarvoor weegt dit niemendalletje véél te licht.
E-mailadres Afdrukken
 
Verlengd Weekend
B / 2005
Regie: Hans Herbots
Scenario: Pierre De Clercq
Met: Jan Decleir; Koen De Bouw; Wouter Hendrickx; Veerle Baetens
Duur: 90 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST