Banner

Star Wars Episode III

Revenge of the Sith

4.0
Dennis Van Dessel - 20 mei 2005




Een korte nota voor we beginnen: zowat elk ademend organisme op aarde weet al wel ongeveer wat er zal gebeuren in dit derde en laatste deel uit de 'Star Wars'-saga, dus heb ik ook niet de moeite genomen om in deze recensie details over de plot te vermijden. Wie toch zo min mogelijk wil weten vooraleer te gaan kijken, is bij deze dus gewaarschuwd.

22 jaar hebben ze erop moeten wachten, de 'Star Wars'-freaks, maar hier is hij dan eindelijk: 'Revenge of the Sith'. Ik was niet echt een fan van de voorbije twee delen, 'Phantom Menace' en 'Attack of the Clones', twee films die elk gevoel van magie jammerlijk ontbeerden, maar goed, eerlijk is eerlijk: Lucas heeft zich herpakt. Een beetje dan toch. Op z'n beste momenten is 'Revenge of the Sith' een onderhoudend science fiction-avontuur, op z'n mindere momenten... Tja, op z'n mindere momenten zou je zweren dat je naar een film van George Lucas aan het kijken was.

We pikken de draad weer op, kort na de gebeurtenissen uit deel twee. De clone-oorlog tussen het droïdenleger van Count Dooku en de Clones in dienst van de Republiek, woedt op volle kracht. Kanselier van de republiek Palpatine (Ian McDiarmid) heeft zichzelf gaandeweg steeds meer macht toegeëigend, opdat hij, wanneer het moment er is, een staatsgreep zal kunnen plegen. Palpatine buit de angst en woede uit van jonge jedi Anakin Skywalker (Hayden Christensen) om hem naar de Dark Side te lokken en wanneer dàt hem gelukt is, gebruikt hij Anakin om alle andere jedi uit te roeien. Het komt tot een stand-off tussen hem en zijn oude meester Obi-Wan Kenobi (Ewan McGregor), waarbij Anakin zwaar gewond geraakt. Enter de glimmende zwarte helm en de astmatische ademhaling - Darth Vader zoals we hem kennen van vroeger, is geboren.

De gebruikelijke kritieken zullen wel weer naar Lucas' kop geslingerd worden, en niet geheel onterecht: 'Revenge of the Sith' is alweer voor minstens tachtig procent (en waarschijnlijk meer) opgetrokken uit niet altijd even overtuigende CGI, waardoor de acteurs algauw overweldigd raken door de setting. De laatste drie 'Star Wars'-films zijn in feite prenten waar mensen weinig of niks te zoeken hebben. George Lucas houdt niet van mensen, hij houdt van machines, van speeltjes, en het valt eraan af te zien. De ruimteschepen zoeven, de robots blinken en de lichtzwaarden knetteren als vanouds, maar de personages willen maar niet tot leven komen. We krijgen Natalie Portman als Anakin Skywalkers heimelijke echtgenote Padmé, die de hele film lang weinig te doen heeft behalve mistroostig uit zowat elk raam in de Republiek te staren en af en toe eens diep te zuchten. Wanneer ze dan toch een regel tekst krijgt, denk je spontaan: had je bék gehouden, mens! Hilarisch hoogtepunt van George Lucas' pogingen om romantische dialogen voor Portman te schrijven: 'Ik ben enkel mooi omdat jij verblind bent door je liefde voor me!' Jaja. We mogen allang blij zijn dat Portman hier de koffiekoek-kapsels van Prinses Leia introduceert, zo heeft ze toch nog een praktische functie.

Anakin zelf evolueert in 'Revenge of the Sith' van een mokkende puber die pissig is dat de andere jedi hem niet laten doen waar hij zelf zin in heeft, naar een sadistische killer met gele ogen. Eens hij zover is dat hij zijn blauwe lichtsabel gebruikt om kinderen mee af te maken, wordt zijn personage zowaar interessant, maar vooraleer het zover is, blijft Anakin voornamelijk een rotverwend pestjong dat dringend moet leren luisteren naar z'n jedi-meesters. (Waaronder Yoda, uiteraard, die ondanks z'n respectabele leeftijd van in de 800 jaar nog steeds niet geleerd heeft hoe hij "the force" kan gebruiken om te weten te komen waar hij z'n werkwoorden moet plaatsen.)

Wie er écht bekaaid vanaf komt in 'Revenge of the Sith', is echter Samuel L. Jackson als Mace Windu. Zijn sterfscène, na een duel met Palpatine, had één van de hoogtepunten van de film moeten zijn, maar eilaas: het resulterende duel is zonder meer de lulligste actiescène die ik het voorbije jaar al heb gezien. Op een bepaald moment heeft Mace Windu Palpatine overmeesterd, hij duwt de corrupte kanselier z'n lichtzwaard onder de neus. Cool, denk je dan, nu zijn we vertrokken voor iets heel speciaals. Ik zag Jackson in gedachten al schreeuwen: 'Describe to me what Anakin Skywalker LOOKS LIKE!' Maar niks daarvan. De beide acteurs beginnen, om niet nader toegelichte redenen, plots bijzonder vreemde bekken te trekken, we horen flarden dialoog genre: 'Power! Power' en 'No! No!', en nét voor heel de zaal ligt te rollen van het lachen, is het afgelopen. Anakin zelf is er gelijk niet goed van (hoe zou je zelf zijn), en laat zich met een diepe zucht in een stoel vallen. Oorlog voeren kruipt niet in je koude kleren.

Oké, goed, dat is allemaal waar, maar geloof het of niet: er is ook goed nieuws. Want niet alleen begint Ewan McGregor zich stilletjesaan een beetje thuis te voelen in George Lucas' digitale wereldje (hij beweegt zich al met heel wat meer naturel over het scherm dan in de vorige delen), maar ook zitten er best wel een aantal actiescènes in de film die wérken. De twintig minuten durende openingssequens is bijvoorbeeld een zeer vrolijk stukje avontuurlijke bullshit (dat gedoe met die lift!). En dan is er natuurlijk nog de climax, die zich (net als die in 'Return of the Jedi'), op verschillende fronten tegelijk afspeelt. We zien Yoda in de clinch gaan met Palpatine, terwijl Obi-Wan en Anakin een robbertje vechten op een vulkaan-planeet. Het is overigens hier dat Obi-Wan z'n beroemde regeltje tekst uit de trailer uitschreeuwt: You were the chosen one! Jaja, maar gekozen om wàt te doen? Die actiesegmenten bevatten voldoende energie en schwung om de fans tevreden te houden, en hey, laat ons eerlijk zijn: deze film is voor niemand anders gemaakt dan voor de fans.

Ere wie ere toekomt: George Lucas heeft geprobeerd om ook een politieke dimensie aan z'n film te geven. Palpatine roept voor het Congres het Keizerrijk tot leven en krijgt een daverend applaus - Padmé reageert: 'Dus zo sterft de democratie. Met luid applaus.' Even later krijgen we van Anakin te horen: 'Als je niet voor me bent, ben je tegen me.' Precies het soort van simplistische retoriek waar de regering Bush niet vies van is. De plotlijnen zijn natuurlijk al zo'n dertig jaar oud, maar specifieke invulling ervan is nieuw en ongetwijfeld geïnspireerd door de voorvallen van de laatste jaren. Nee, natuurlijk is 'Star Wars' geen politiek relevante film, maar Lucas onderneemt op z'n minst een poging om een link te leggen met de echte wereld.

Ach ja, echt goeie cinema kun je dit niet noemen: geloofwaardige personages, degelijke dialogen, al die dingen waarvan de fans zeggen dat het eigenlijk niet belangrijk is, hoeft u hier niet te zoeken. 'Revenge of the Sith' levert precies wat de fans ervan willen - ik veronderstel dat je daar dan niet te moeilijk over dient te doen.

http://www.starwars.com/
E-mailadres Afdrukken
 
Star Wars Episode III
USA / 2005
Regie: George Lucas
Scenario: George Lucas
Met: Ewan McGregor; Hayden Christensen; Natalie Portman; Ian McDiarmid; Samuel L. Jackson
Duur: 140 min.



Advertentie
Banner
Advertentie

TEST