Banner

Maria Full Of Grace

6.0
Dennis Van Dessel - 26 februari 2005




Je moet het maar kunnen: een film maken over een drugkoerier die in haar maag tientallen capsules dope vervoert van Colombia naar de VS, en die tóch een upper is in plaats van een downer. Joshua Marston had van zijn debuutfilm, 'Maria Full of Grace', een pikzwart drama kunnen maken vol van de meest ondraaglijke miserie, maar het resultaat is zowaar een intens levensbevestigend verhaal dat voorzichtig durft te suggereren dat er misschien toch een happy end mogelijk is.

Catalina Sandino Moreno speelt Maria, een zeventienjarig meisje dat in een onooglijk dorp in Colombia haar dagen slijt in een bedrijf waar rozen verwerkt worden voor vervoer naar de kleinhandel. Maria heeft maar weinig om naar uit te kijken in het leven: op haar job krijgt ze steeds te horen dat ze niet snel genoeg werkt, haar moeder en lamlendige zus zeuren haar aan haar kop dat ze niet genoeg geld in het laatje brengt en haar vriendje is een geboren loser. Wanneer ze te horen krijgt dat ze zwanger is, beseft Maria dat ze zo snel mogelijk voldoende geld moet zien te verdienen om uit haar leventje te kunnen ontsnappen. Op die manier komt ze terecht bij enkele louche uitziende figuren, die haar inhuren als muilezel: Maria zal een vijftigtal ballonnetjes drugs inslikken en op die manier naar Amerika vervoeren.

Er zijn een groot aantal dingen die de regisseur helemaal goed doet in 'Maria Full of Grace'. Zo vertoont de film, zeker tijdens z'n eerste helft, een zeer effectieve bondigheid: elke scène voegt iets wezenlijks toe aan de prent, tijdens het eerste uur krijg je nauwelijks iets te zien waarvan je kunt zeggen dat ze 't net zo goed hadden kunnen knippen. Neem bijvoorbeeld Maria's zwangerschap: in andere films, zeker Amerikaanse, had dat feit gewoon op zichzelf gestaan om de betrokkenheid van het publiek intenser te maken. Een zeventienjarig meisje dat haar vrijheid en leven riskeert voor enkele peso's, dat is erg. Maar als dat meisje dan ook nog eens zwanger is... Of ze hadden het kunnen gebruiken als voor de hand liggend symbool: een nieuw leven dat begint, een nieuwe hoop... Vult u maar in. In deze film echter, zorgt Marston ervoor dat die zwangerschap een zeer praktisch nut dient binnen de plot. Maria wordt tegengehouden wanneer ze landt op de luchthaven van New York - die douanen zijn ook niet van gisteren en ruiken onraad wanneer er een Zuid-Amerikaans meisje uit de rimboe plots miraculeus voldoende geld heeft om naar de VS te vliegen. Maar omdat ze in verwachting is, mogen de autoriteiten geen röntgenfoto van haar nemen en dus moeten ze haar laten gaan, bij gebrek aan bewijzen. Het kind dat Maria verwacht functioneert nog steeds op die twee andere niveau's: het dient nog altijd om ons meer emotioneel betrokken te maken bij Maria's lotgevallen en je kunt het nog altijd interpreteren als symbool. Maar het heeft ook een functie gekregen in het verhaal zelf, we krijgen geen scènes te zien die alléén dienen als symbool, alles wat we te zien krijgen stuwt ook het verhaal vooruit.

Marston vertoont ook een enorme fascinatie met de mechanismen van zo'n smokkel: de manier waarop Maria er eerst op moet oefenen om druiven in één keer door te slikken, zodat ze dat achteraf ook met de capsules drugs zal kunnen doen. Het feit dat ze 24 uur voor de reis niets mag eten. Wat ze doet wanneer ze op het vliegtuig plots naar het toilet moet. Dat soort van praktische zaken waar je doorgaans niet bij stilstaat wanneer je in de krant leest dat zo'n smokkelaar is opgepakt of gestorven omdat één van de capsules is opengebarsten. Marston toont ons al die details, de fysieke ongemakken die er met die handel gepaard gaan, en daarmee maakt hij z'n film meteen een stuk geloofwaardiger.

De acteurs doen er ook veel aan om die geloofwaardigheid te bewaren. Er wordt over de hele lijn sterk gespeeld, maar Moreno is echt indrukwekkend in de hoofdrol. Gelet dat dit nog maar haar eerste filmrol is, is het opmerkelijk hoeveel beheersing ze hier toont. Andere beginnende acteurs hebben vaak de indruk dat je zoveel mogelijk moet "acteren", een performance opzetten waarin je de hele tijd actief bezig bent. Moreno durft het aan om bijna tot in het extreme te underplayen. Let op een scène tegen het einde, wanneer ze luistert hoe een vriendin een belangrijk telefoongesprek voert. Natuurlijk reageert ze, natuurlijk is ze van streek, maar Moreno speelt het allemaal erg intern. Binnenin dat 17-jarig meisje woedt er een storm aan emoties, maar we zien maar een heel kleine portie daarvan naar de oppervlakte komen.

Marston, ook verantwoordelijk voor het scenario, lijkt zeer goed te weten wat voor mensen zich laten verleiden door de mogelijkheid als menselijke muilezel te dienen: dit zijn geen slechte mensen. Ze hebben alleen niets meer te verliezen. Neem een stel personen die hun leven lang gedoemd zijn in een bloemenbedrijf te werken zonder ooit uit de schulden te komen en geef ze vervolgens de gelegenheid om op een paar dagen tijd genoeg te verdienen om een huis te kopen en er comfortabel in te gaan wonen. Geen wonder dat er zoveel slikkers door de grenzen proberen te komen. De regisseur tekent zijn personages erg nauwkeurig, we weten altijd precies wie welke doelen heeft en welke motieven, en hij weigert daarbij om te oordelen. Dat moet de kijker maar doen.

Dat alles is natuurlijk bijzonder mooi, maar het neemt niet weg dat eens de actie zich verplaatst naar het Amerika buiten de luchthaven, de drive achter de film voor een groot deel wegvalt. Het tempo vertraagt plotseling, en gezien de zeer nauwkeurige opbouw tot dan toe voél je dat verschil ook. Bovendien strekt het tot eer dat Marston nog steeds over een overwegend optimistisch mensbeeld blijkt te beschikken - Maria krijgt regelmatig hulp van totale vreemden die niets dan haar bestwil in gedachten hebben - maar die optimistische mentaliteit die er tegen het einde toch komt doorstralen, zorgt er ook wel voor dat 'Maria Full of Grace' niet bepaald een harde prent is geworden. Gezien het gegeven, had de regisseur je gerust met een ferme maagstomp op straat kunnen sturen, hij had hier een rauw, nihilistisch sociaal drama van kunnen maken, maar dat doet hij dus geheel bewust niét. En misschien... Tja, misschien is dat toch jammer, dat hij dat niet heeft gedaan. De meest memorabele films zijn immers diegenen die je uitdagen om heftige emoties te voelen, diepe gedachten te denken. 'Maria Full of Grace' doet dat niet - het is een met overweldigende intelligentie gemaakte film, een intrigerende case study van een pragend fenomeen. Maar had Marston iets meer lef gehad, dan had het ook een beenharde aanklacht kunnen zijn. Wat best wel had gemogen.

http://www.mariafullofgrace.com/
E-mailadres Afdrukken
 
Maria Full Of Grace
USA-CL / 2004
Regie: Joshua Marston
Scenario: Joshua Marston
Met: Catalino Sandino Moreno; Yenny Paola Vega; Guilied Lopez
Duur: 100 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST