Banner

Meet the Fockers

1.0
Dennis Van Dessel - 17 februari 2005




Eindelijk nog eens een film waarvan de titel het niveau van de geleverde humor perfect weergeeft. 'Meet The Fockers' is een vervolg op de komedie 'Meet The Parents' uit 2000, over eeuwige schlemiel Ben Stiller die kennismaakt met z'n toekomstige schoonouders, waaronder ex-CIA agent Robert De Niro. Die film was een betekenisloos, maar tenslotte onschadelijk stukje cinema, met hier en daar zowaar een goeie grap - zo'n prent waarvan je zegt: 'Vooruit, dat was goed voor één keer.' Hier, daarentegen, doen ze 't een tweede keer, en het zal niemand verbazen dat het resultaat alles behalve goed te noemen valt. 'Meet The Parents' was geen subtiele film, maar op twee scènes na (een kat die piste in de assen van een dood familielid en een overlopende beerput die het gazon onder de bruine smurrie zette), bleef het ergste van de catalogus aan scatologische grappen die men voor dit soort komedies doorgaans gebruikt, ons tenminste bespaard. Niet zo deze keer - 'Meet The Fockers' is van begin tot eind opgetrokken uit voor de hand liggende gags over seks, tieten, stront en pis.

Het verhaal (nuja) begint korte tijd na het einde van de eerste film. Greg (Stiller) en zijn vriendin Pam (Teri Polo) staan op trouwen en besluiten, zij het dan met angst in het hart, om een weekendje te organiseren waarin de beide schoonfamilies elkaar kunnen ontmoeten. Militante macho-man en ex-overheidsagent Jack (De Niro) kruipt samen met z'n familie in een gigantische mobilhome en trekt richting Florida, om kennis te maken met Gregs ouders, Bernie (Dustin Hoffman) en Roz Focker (Barbra Streisand die zowaar uit pensioen kwam om Mother Focker te spelen). De Fockers blijken uiteraard alles te vertegenwoordigen waar Jack een hekel aan heeft: Bernie is een huisvader, Roz een sekstherapeute (altijd lachen in een komedie, een sekstherapeute, want iedereen wéét toch dat die mensen van 's ochtends tot 's avonds kinky seks hebben en niet in staat zijn om een conversatie te voeren over eender welk ander onderwerp). Wat dan volgt, is een clash tussen de conservatieve, bekrompen Jack, en de beide Fockers, mensen die er geen graten inzien om bij een eerste kennismaking al meteen verhalen over hun ontmaagding te vertellen.

Het is een ronduit deprimerende gedachte dat twee van de grootste acteertalenten uit de Amerikaanse filmgeschiedenis, De Niro en Hoffman, elkaar moeten ontmoeten in dit soort van product. Tijdens één scène zien we De Niro onder de douche staan, enkel om het gordijn open te trekken en Hoffman te zien, die met z'n broek op z'n hielen gemoedereerd zit te schijten: 'Stoor je niet aan mij.' Daar krijgen we, in één shot, twee giganten als De Niro en Hoffman en kijk eens waar ze mee bezig zijn. Ik zat te denken: als ik was geboren in de jaren vijftig, dan zou ik rond mijn huidige leeftijd naar de cinema kunnen gaan en ik zou De Niro kunnen zien in 'Taxi Driver'. Hoffman in 'Lenny'. De Niro in 'Raging Bull', Hoffman in 'All The President's Men'. Je weet dat een film niet deugt wanneer hij je nostalgie doet voelen naar een tijd die je nooit hebt meegemaakt.

Maar goed, ik verlies mijzelf in het soort van mijmeringen waar choquerend slechte films als 'Meet The Fockers' mij wel eens toe drijven. Blijft daar het feit dat dit een prent is die aan elkaar hangt van de vulgariteiten. Voorbeelden (ik geef graag voorbeelden, dan moet ik zelf namelijk niks bedenken): de manier waarop regisseur Jay Roach ein-de-loos blijft incasseren op de naam Focker ('Dit is familie van ons: Randy en Orny Focker!'). De introductie van een hondje dat alles en iedereen bespringt en begint te wippen. De Niro die z'n kleinkind borstvoeding geeft via een stel nepborsten dat te pas en te onpas wordt bovengehaald wanneer de filmmakers een cheap laugh nodig hebben. Datzelfde kleinkind dat z'n eerste woordje leert: asshole. De lijst is eindeloos en wordt bekroond met een scène die nu al voorbestemd is om klassiek te worden in het twijfelachtige genre: de Fockers halen het familiealbum boven, waarin ze niet alleen een haarlok en de melktandjes van Greg hebben bewaard, maar zelfs zijn voorhuid. Weet dat deze scène zich afspeelt terwijl de personages een fondue hebben en dan mag u mij vertellen hoe u denkt dat het zal aflopen.

Het verhaaltje is vrijwel identiek aan dat van 'Meet The Parents', maar het lijkt wel alsof de makers ditmaal alle goorste, over de top-momenten uit de eerste film hebben genomen en die hebben opgeblazen om bijna twee uur te vullen. De eerste prent had zeer bescheiden doeleinden, maar tussen neus en lippen kon je, met veel goeie wil, op z'n minst nog een beetje kritiek bespeuren op het typisch mannelijk haantjesgedrag van De Niro en z'n familie, mensen die moésten en zouden winnen, ten koste van wat dan ook. Nu gaat dat helemaal verloren, samen met dat handvol sterke grappen dat 'Meet The Parents' rijk was, om plaats te maken voor een eindeloze stroom gore grappen. Vooral Dustin Hoffman heeft zwaar te lijden onder de gruwelijke grollen van het scenario: bij z'n eerste kennismaking met z'n toekomstige schoonfamilie zegt hij: 'Kun je geloven dat ik deze kanjer heb verwekt met maar één testikel?' Waarna hij een lange monoloog begint over een nooit ingezakte teelbal, gevolgd door een zeer eloquente redevoering over z'n vasectomie.

Wat mij verbaasde, was dat zoveel gereputeerde acteurs hebben besloten om hieraan mee te werken. Van De Niro zijn we het ondertussen wel gewend, ik geloof stilaan niet meer dat we hem ooit nog zullen recupereren uit het moeras van slechte komedies waarin hij sinds 2000 is weggezakt. Maar Hoffman? Nuja, hij zou naar verluidt de hoofdrol gaan spelen in de verfilming van Süskinds 'Het Parfum', dus laten we hopen dat dit voor hem een eenmalige misstap is. Dat Streisand voor het eerst sinds '96 ('The Mirror Has Two Faces') weer voor een camera is gekropen om juist dit onding te maken, is een raadsel. Elk béétje actrice had dit scenario in de vuilnisbak geworpen op het moment dat ze de zinssnede las: "de voorhuid landt in de fondue" (alsof u 'm zelf nog niet had geraden!).

'Meet The Fockers' is een twee uur durende puberale schetengrap. Jongetjes van tien of jonger zullen zich hier vast te pletter mee lachen, alle anderen dienen zich te onthouden.

http://www.meetthefockers.com/index.php
E-mailadres Afdrukken
 
Meet the Fockers
USA / 2004
Regie: Jay Roach
Scenario: James Herzfeld; John Hamburg
Met: Robert De Niro; Ben Stiller; Dustin Hoffman; Barbra Streisand; Teri Polo; Blythe Danner
Duur: 115 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST