Banner

Finding Neverland

5.0
Dennis Van Dessel - 28 december 2004




Het is nog te vroeg om al iets met zekerheid te kunnen zeggen, maar er doen al geruchten de ronde dat 'Finding Neverland' in de komende maanden zwaar gepushed zal worden door producerende studio Miramax voor de oscarrace. Ik zie dat er persoonlijk nog wel van komen: deze tranentrekker heeft immers alles waar ze in de VS dol op zijn: een toegankelijk verhaaltje met een hoge snotterfactor, inspirerende dialogen zoals: 'Geloof en je dode familieleden zullen altijd bij je zijn!', en twee bijzonder aantrekkelijke mensen (Johnny Depp en Kate Winslet) in de hoofdrollen. Na de hevig over het paard getilde melodramatische draak die 'Monster's Ball' was - "laten we eens een kind vermoorden, dàn zullen ze wel gaan huilen" - geeft regisseur Marc Forster ons een solide, weinig geïnspireerde maar degelijk in elkaar gestoken crowd pleaser, het soort film dat u absoluut niets mee zal delen dat u niet al lang wist, maar daarom nog niet slecht gemaakt is.

Het is het begin van de 20ste eeuw en J.M. Barrie (Johnny Depp) is een toneelschrijver in Londen wiens laatste stuk roemloos tenonder is gegaan bij de critici en het publiek. Barrie, een excentriekeling die zich regelmatig terugtrekt in z'n eigen fantasiewereld en de werkelijkheid altijd al een beetje onwerkelijk heeft gevonden, ontmoet tijdens z'n wandelingen door het park de niet geheel afstotelijke Sylvia Llewyelyn Davies (Kate Winslet) en haar vier zoontjes: Michael, George, Jack en Peter. Het is liefde op het eerste gezicht tussen Barrie en de familie Davies: dag na dag ontmoet hij hen, hij speelt spelletjes met de jongens en praat met hun moeder. Over de loop der tijd onstaat er een diepe vriendschap tussen hen, én de kiem voor een nieuw toneelstuk, gebaseerd op de fantasieën waarmee Barrie en de broertjes Davies zich uitleven: Peter Pan. Barrie's huwelijk komt na een tijdje echter onder zware druk te staan, en ook de moeder van Sylvia (gespeeld door een ijzige Julie Christie), is niet bepaald opgezet met de gang van zaken.

Eén van de redenen waarom het verhaal van 'Peter Pan' zo blijvend populair is, is het ongegeneerde geloof in de mogelijkheden van de jeugdige fantasie dat eruit spreekt. Wie een versie van 'Peter Pan' leest of bekijkt - een goeie versie dan toch - wordt automatisch geconfronteerd met de tijd uit zijn of haar eigen leven toen magie nog mogelijk leek. 'Peter Pan' spreekt dat kleine, verwaarloosde deel van onszelf aan dat het destijds bijzonder oneerlijk vond dat we groot moesten worden, en dat is de reden dat het werkt. P.J. Hogans recente verfilming slaagde daar wonderwel in: de complexiteiten van het verhaal werden, wellicht voor de eerste keer in een filmversie, in groot detail bestudeerd, maar de aantrekkingskracht van de eeuwige jeugd, het eeuwige avontuur, ging nooit verloren. In 'Finding Neverland' wordt Barrie zelf voorgesteld als een soort van grote Peter Pan, een man die het nooit is verleerd om met een blik van vage verwondering naar de wereld te kijken, die nooit die stap heeft gezet waarin volwassenheid gelijk wordt gesteld aan het opgeven van je fantasie. Hij leeft zelfs zodanig in z'n verbeelding dat hij het gezelschap van kinderen nodig heeft, aangezien ze de enigen zijn die hem nog kunnen bijhouden.

Dat is een mooie gedachte, hoewel het ongetwijfeld een zware vereenvoudiging van de werkelijkheid is. J.M. Barrie had waarschijnlijk pedofiele neigingen, maar dat is een detail dat voor deze versie zeer nauwkeurig wordt overgeslagen. De Barrie van 'Finding Neverland' is zelfs tot op het abnormale af aseksueel - hij toont geen amoureuze interesse in de jongens, noch in Sylvia Davies, hoewel die eruit ziet als Kate Winslet. Het enige waarvoor hij belangstelling heeft, zijn de mogelijkheden tot onschuldig, kinderlijk spel en artistieke inspiratie die de jongens hem bieden. In zekere zin doet Marc Forster de historische figuur van Barrie daarmee geen grote gunsten: door alle vormen van seks uit de film te bannen, maakt hij van Barrie een veel minder complexe figuur dan hij eigenlijk was. Natuurlijk speelde seks een rol in de echte gebeurtenissen, hij was toch maar een mens? J.M. Barrie was een groot kind dat zich verzette tegen z'n eigen volwassenheid, jazeker, maar hij was ook een seksueel wezen, die een soms ongezonde interesse vertoonde in kinderen - door dat over te slaan, berooft Forster de schrijver in zekere zin van een deel van z'n menselijkheid.

Natuurlijk is het perfect te begrijpen waarom Forster die minder welriekende aspecten van het verhaal heeft willen verwijderen: 'Finding Neverland' is een melodrama over de kracht van de fantasie. Het is een veilige film, die mikt op de laagste gemene deler: geef ze een lach, geef ze een traan, laat ze vooral niet teveel nadenken en hopla, zo kweek je een succesvolle film. 'Finding Neverland' kleurt op geen enkel moment buiten de lijntjes, het is cinema zoals u het al honderd keer eerder hebt gezien en nog eens honderd keer zult kunnen bekijken tijdens de komende jaren in de multiplex. Het is een melodrama, gemaakt voor een groot publiek, en daar hebben pedofielen of een overdreven complexiteit van de hoofdpersonages nu eenmaal geen plaats. Alles moet tenslotte nog een beetje verteerbaar blijven voor die mensen die enkel op zaterdagavond naar de cinema gaan en geen zin hebben om dingen te zien die ze met de eerste pils achteraf niet kunnen wegspoelen. Forster heeft hier absoluut geen prent voor cinefielen gemaakt, dit is een tranentrekker voor de meute, die erop bezien is om alle voor de hand liggende emotionele registers te bespelen. De film zal je nergens een uitdaging stellen, zal je nergens verplichten om zelf enig werk te verrichten - dat is dan wat je noemt een crowd pleaser.

Is daar in principe iets mis mee? Ach welnee, zeker niet wanneer het goed in elkaar is gestoken, zoals hier. Visueel weet Forster af en toe met een leuk fantasiemomentje uit te pakken (de opvoering van 'Peter Pan' voor een beperkt publiek, aan het einde van de film, is bijvoorbeeld een zeer knap geënsceneerde sequens), en ook de acteurs leveren prima werk. Johnny Depp heeft de laatste jaren ten overvloede bewezen dat hij alle rollen aankan, en aan al z'n rollen een extra dimensie kan geven die niet noodzakelijk aanwezig was in het scenario (zie bijvoorbeeld 'Secret Window'). Hier houdt hij zich opvallend in - Barrie is een groot kind, maar dan wel één dat z'n manieren kent, en Depp overtreedt nooit grenzen van de plausibiliteit. Kate Winslet op haar beurt is betrouwbaar als altijd - dit soort rollen zou ze met haar ogen dicht kunnen spelen, maar daarom doet ze het nog niet minder goed.

'Finding Neverland' is een formulefilm, gemikt op een zo groot mogelijk publiek. Dat legt natuurlijk bepaalde beperkingen op - grote vooruitgangen in de filmindustrie hoeft u hier niet te zoeken, het is een voorspelbare bedoening met een ietwat sentimenteel einde - maar de film doet wat hij moet doen. Bij het verlaten van de zaal zag ik zeker vier of vijf vrouwen huilen - dan kun je moeilijk ontkennen dat de prent z'n effect behaalt.

http://www.miramax.com/findingneverland/
E-mailadres Afdrukken
 
Finding Neverland
UK-USA / 2004
Regie: Marc Forster
Scenario: David Magee
Met: Johnny Depp; Kate Winslet; Julie Christie; Radha Mitchell; Dustin Hoffman
Duur: 106 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST