Banner

Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events

7.0
Dennis Van Dessel - 25 december 2004




Je kan veel zeggen van 'Lemony Snicket', maar niet dat het een film zonder lef is. Dit is een jeugdfilm waarin het hoofdpersonage, Count Olaf (Jim Carrey), anderhalf uur spendeert aan steeds uitzinniger pogingen om twee kinderen van kant te maken. Hij wil hen laten overrijden door een trein, hij wil hen aan een horde hongerige bloedzuigers voeren en hij dreigt zelfs de jongste van hen, nauwelijks een jaar oud, van het dak van een huis te laten storten. Een hoog huis. Schrijvers als Roald Dahl en ook filmmakers zoals pakweg Terry Gilliam met zijn heerlijke 'Time Bandits', hebben al lang geleden bewezen dat het absoluut niet nodig is om steeds neer te kijken op kinderen, om steeds weer dezelfde zoeterige, lieftallige verhaaltjes te vertellen. Geef het kleine grut een scheutje van het macabere, het griezelige, en je zult ze veel sneller boeien. 'Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events' is in essentie een soortement horrorfilm, op de maat van achtjarigen gesneden, volgestouwd met indrukwekkende gothic decors, en bevolkt door personages die uit het spookhuis van uw plaatselijke kermis weggelopen lijken. Waarom ze deze prent - ook in de VS - met kerstmis uitbrengen, is mij een raadsel. Dit is een Halloweenfilm.

Nadat hun beide ouders omkomen in een brand, worden Violet (14), Klaus (12) en de kleine Sunny Baudelaire door de goed bedoelende Mr. Poe (Timothy Spall) ondergebracht bij hun naaste familielid: hun bed-over-onder-achterneef (of zoiets), Count Olaf (Carrey). Deze nogal excentrieke kwast is echter enkel uit op de - schijnbaar omvangrijke - nalatenschap van de Baudelaires, en wil dus niet liever dan alledrie de kinderen zo snel mogelijk om zeep helpen, zodat hij z'n grijpgrage klauwen op het geld kan leggen. De kinderen hebben echter zo hun eigen wapens om mee terug te vechten: Violet is een amateur-uitvindster, Klaus heeft zowat alle boeken gelezen die ooit gedrukt zijn, en Sunny bijt zich meedogenloos vast in alles en iedereen die ze in handen krijgt. Er begint een verbeten strijd tussen de drie kranige koters en Count Olaf.

'Lemony Snicket' is een film met heel wat goeie, geestige ideeën, laat daar geen twijfel over bestaan. De openingsscène is ronduit briljant en er valt ook heel wat te lachen met de manier waarop het onverstaanbare babygebrabbel van Sunny consequent ondertiteld wordt alsof ze zeer intelligente dingen aan het zeggen is. Zo wordt een simpel "ba-ba" algauw een sarcastisch: "Wat voor pipo is die Count Olaf eigenlijk?" Meryl Streep als de overspannen tante Josephine is ook hilarisch: "Mijn man Ike werd opgegeten door bloedzuigers. Ik had hem nog zó gezegd dat hij na het eten een uur moest wachten tot hij ging zwemmen. Hij wachtte maar 45 minuten!" Dat soort van momentjes, samen met de droge, ironische vertelstijl van Lemony Snicket zelve (een voice-over van Jude Law), die dingen zegt als: "U kunt nù nog buitenstappen uit de bioscoop, de huiskamer of het vliegtuig waar deze film vertoond wordt!", geven aan de film een aangenaam duister gevoel voor humor, dat perfect werkt op twee niveau's. Volwassenen zullen er ongetwijfeld mee kunnen lachen, de jongere kinderen onder het publiek schuifelen verder naar het puntje van hun stoel toe, omdat ze het allemaal veel meer letterlijk nemen. Wanneer La Streep praat over het droeve lot van haar echtgenoot, zal elke volwassene een grijns op z'n gezicht voelen komen. Maar een kind? Hey, een kind vindt dat gewoon érg, die kerel is opgevreten door bloedzuigers, beseft u dat wel?! Dat doet pijn, hoor.

Ook Jim Carrey is ditmaal genietbaar als Count Olaf. Ja, hij bezondigt zich aan over-acting, maar in het geval van Carrey is dat eerder een gegeven dan een uitzondering. De vraag is enkel in welke mate dat het geval is, en ditmaal valt het nogal mee. Zijn make-up en zijn lichaamstaal zijn zwaar geïnspireerd door die van Max Schrek in 'Nosferatu' (de naam Count Olaf ligt trouwens verdacht dicht tegen de naam Count Orlock, vindt u ook niet, en dat was hoe ze Dracula noemden in die film). Carrey sluipt door de stoffige, duistere gangen van zijn immense huis en beweegt zich met de souplesse van een danser: elke beweging die hij maakt, is op de een of andere manier wel theatraal en gracieus. Gezien de aard van het verhaal, de stijl van de film, kan het nog net.

Maar waar de meeste mensen mee in hun hoofd zullen blijven zitten na deze prent, is de visuele stijl ervan. 'Lemony Snicket' speelt zich immers af in een volstrekt imaginaire wereld, die alleen had kunnen bestaan in de cinema. Britse en Amerikaanse acteurs lopen willekeurig door elkaar, de decors en rekwisieten lijken toe te behoren aan de jaren dertig en veertig, maar de culterele referenties komen dan weer duidelijk uit 2004. Op die manier situeert het hele verhaal zich in een niemandsland van tijd en ruimte, letterlijk een fantasiewereld, waarin fantastische dingen te zien zijn. Het huisje van tante Josephine, gebouwd op enkele houten palen, vele tientallen meters boven een afgrond. De reptielenkamer van oom Monty (Billy Connely), een avonturier die zich de trotse eigenaar mag noemen van enkele honderden slangen. Die landschappen waar de kinderen doorheen rijden in de auto van Mr. Poe. Alles ziet er even kleurrijk en fantasierijk uit, zónder daarom te vervallen in eenvoudige kitsch. De warme gele kleuren die we zien in het huis van oom Monty en bij enkele prachtige zonsopgangen contrasteren met het koele grijs en blauw dat wordt gebruikt wanneer Count Olaf in de buurt is. De camera zoeft met zichtbaar plezier doorheen de uitgebreide decors, maar toch krijg je steeds de indruk dat regisseur Brad Silberling perfect de controle over z'n visuele trukendoos weet te bewaren. Silberling deed ons eerder het vreselijke 'City Of Angels' aan, maar heeft hier echt iets gecreëerd dat visueel opvallend genoemd mag worden, zonder protserig of campy aan te voelen.

Goeie stuff dus, deze 'Lemony Snicket', hoewel ik daar wel aan moet toevoegen dat er verhaaltechnisch hier en daar een aantal verbeteringen mogelijk waren. De film valt overduidelijk uiteen in drie bedrijven: het verblijf bij Count Olaf, bij oom Monty en bij tante Josephine - dat heb je dan wanneer je één film gaat baseren op drie kinderboeken uit dezelfde reeks. Alledrie de episodes zijn sterk genoeg om je over de drempels heen te dragen, maar je mist wel een gevoel van eenheid tussen de segmenten. Bovendien kan ook 'Lemony Snicket' toch ook weer niet buiten een sentimenteel levenslesje op het einde. Wanneer zullen ze het ooit eens leren?

Strafpunten daarvoor dus, maar vergis u niet: dit is een zeer fijn filmpje, waarbij ik steeds de naam Tim Burton door m'n hoofd voelde spoken. Wat een goed teken is.

http://www.unfortunateeventsmovie.com/main_flash.html
E-mailadres Afdrukken
 
Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events
USA / 2004
Regie: Brad Silberling
Scenario: Robert Gordon
Met: Jim Carrey; Emily Browning; Liam Aiken; Meryl Streep; Billy Connely; Timothy Spall
Duur: 107 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST