Banner

The Incredibles

8.0
Dennis Van Dessel - 25 november 2004




De concurrentiestrijd tussen rivaliserende animatiestudio's Dreamworks en Pixar begint stilaan de allures van een boksmatch te krijgen waarin geen van beide tegenstanders maar neer wil gaan. Een klein jaar geleden kwam Dreamworks nog stevig uit de hoek met 'Shrek 2', enkel om daarna een zware opdoffer te krijgen met het teleurstellende 'Shark Tale'. En nu geeft Pixar een forse uppercut met 'The Incredibles', een heerlijke avonturenfilm waarin regisseur Brad Bird een belangrijke stap vooruit zet in het genre. Visueel is hetgeen we te zien kregen in pakweg 'Shrek' of 'Finding Nemo' nauwelijks nog te overtreffen, en voor zover het al mogelijk is, is het maar de vraag of we dat wel wíllen. Fotorealisme is immers niet de reden waarom we naar een animatiefilm gaan kijken. Maar inhoudelijk krijgen we hier iets dat we nog niet eerder hebben gezien: een bijna twee uur durende prent (gewoonlijk wordt dit soort film in 80 tot 90 minuten afgehaspeld), waarin de tijd wordt genomen om de personages uitgebreid te introduceren, om ze te plaatsen in een duidelijk afgebakende wereld én om vervolgens een degelijke plot op poten te zetten. Dat is nog eens iets anders dan meteen voor de meest voor de hand liggende gag te gaan (hallo, 'Shark Tale').

Mr. en Mrs. Incredible zijn twee superhelden (hij beschikt over fenomenale kracht, zij kan al haar ledematen tot in het oneindige uitrekken), die samen met enkele collega's op een regelmatige basis de wereld redden van een zekere en spoedige ondergang. Wanneer een zelfmoordenaar Mr. Incredible een proces aansmeert omdat hij tegen z'n wil gered werd, komt er een nationale hetze op gang tegen de superhelden, die vervolgens verplicht worden om hun roeping op te geven en een saai, anoniem leventje te gaan leiden ergens in de voorstad. Mr. Incredible gaat tegen z'n zin bij een verzekeringsmaatschappij werken, zijn vrouw wordt een huismoeder. De kinderen krijgen te horen dat ze hun superkrachten niet dienen te gebruiken en wanneer de frustratie Mr. Incredible teveel wordt, kan hij weinig anders doen dan in z'n auto zitten luisteren naar een politiescanner.

Net wanneer de banaliteit van het gewone leventje onze helden definitief dreigt te verstikken, krijgt Mr. Incredible echter een bezoekje van een mysterieuze dame die hem een grote som geld biedt om nog éénmaal de superheld uit te hangen. Met een buikje dat hij vroeger niet had en een zere rug, schiet hij opnieuw in actie, enkel om betrokken te raken in een sinister plan, gesmeed door snoodaard Syndrome.

'The Incredibles' biedt visueel niet echt een spectaculaire vernieuwing, zoals die bijvoorbeeld wél kon worden waargenomen in de overgang destijds van 'Antz' naar 'Shrek'. Ik begin te geloven dat CGI-animatie zo stilaan wel het plafond heeft bereikt - de volgende stap zou een perfect realisme zijn dat niet te onderscheiden valt van echte acteurs, maar wie zit daarop te wachten? Dan kun je net zo goed naar een gewone live actionfilm gaan kijken. Nee, regisseur Brad Bird kiest voor figuurtjes die er bewust een beetje cartoony uit blijven zien. De film werd destijds door Bird geschreven met de bedoeling er een klassieke tekenfilm van te maken, en die roots vind je hier nog duidelijk terug. Personages zijn gezegend met enorme kinnen en beentjes die veel te mager zijn voor hun vaak indrukwekkende torso. Of je krijgt figuurtjes als Edna Mode, de persoonlijke kostuumontwerpster voor de Incredibles - ze reikt nauwelijks tot aan de knieën van de andere personages, draagt een zwarte pagekop, heeft een enorme bril op en spreekt met een zwaar Duits accent. Het uiterlijk van dit fantastische figuurtje is krék dat van Edith Head, een legendarische kostuumontwerpster uit Hollywood (Google haar foto maar eens op), maar de manier waarop ze zich voortbeweegt en praat, heeft niets te maken met de drang naar realisme die andere animatiefilms van de laatste jaren vaak domineert. Dit is een animatiefilm die geniet van de vrijheden die deze vorm nu eenmaal biedt en die de werkelijkheid dan ook vrolijk overstijgt.

Dat geldt ook wat de sets betreft: de Incredibles wonen in een nogal kleurloze voorstad die ergens in een time warp tussen de jaren vijftig en zestig lijkt te bestaan - let op het ontwerp van de gebouwen en de wagens waarin iedereen rijdt. Wanneer het avontuur begint en de actie zich verplaatst naar het geheime eiland van de slechterik, krijgen we prachtige, inventieve decors te zien die zó uit de betere James Bondfilms komen. De wereld van 'The Incredibles' ziet er niet uit zoals die van andere films, we hebben dit nog nooit eerder gezien.

Maar dat is allemaal voer voor de ogen - waar 'The Incredibles' écht uitblinkt, is in de inhoud. Films als 'Shrek', en zeker de sequel daarop, waren in essentie moppentrommels waar vervolgens een verhaaltje omheen werd gesponnen. Dat dat verhaaltje niet erg sterk was, deed er niet zoveel toe, omdat de grappen zo goed werkten. Maar Brad Bird pakt het anders aan. In plaats van de ene gag na de andere naar ons hoofd te smijten, probeert hij gewoon zo duidelijk mogelijk de personages te schetsen. De humor komt dan spontaan naar boven uit hun karaktertrekken en de manier waarop ze met elkaar omgaan. Het gevolg is dat 'The Incredibles' een film is geworden met minder schaterlach-momenten, maar met een steviger structuur. In deze prent heb je grappen die tijdens het eerste half uur een set-up krijgen, en pas helemaal op het einde een pay-off. In een film als 'Shrek' zie je dat vrijwel nooit: daar komt de pay-off altijd onmiddellijk, zodat je ook onmiddellijk een lach krijgt. Er valt voor beide benaderingen iets te zeggen, maar bekeken als film die over de loop van z'n hele lengte een ervaring moet opbouwen voor het publiek, is 'The Incredibles' beter.

De dynamiek tussen de personages zit altijd helemaal goed, dàt is de grote kracht van de prent. Mr. en Mrs. Incredible blijven àltijd man en vrouw en de ouders van hun kinderen, zelfs wanneer ze de wereld gaan redden. Check out hoe ze in hun autootje onderweg zijn om Syndrome tegen te houden, maar ondertussen nooit ophouden met kibbelen over welke weg ze moeten volgen. Frozone, een bevriende superheld, wil hen ter hulp schieten maar kan z'n pak niet vinden. Hij roept naar z'n vrouw: 'Where did you put my suit, woman?!' En dàt in de stem van Samuel L. Jackson, hilarisch. 'The Incredibles' put z'n humor en haast onweerstaanbare charme niet uit zelfbewuste knipoogjes naar andere films, zoals 'Shark Tale' en 'Shrek 2' dat wel deden, maar uit de herkenbaarheid van de personages en de wisselwerking tussen hen.

Misschien zit het geheim van het succes van de film wel in het feit dat er maar één man wordt aangewezen als regisseur en schrijver: Brad Bird. Gewoonlijk krijg je in dit soort projecten minstens drie regisseurs en vijf schrijvers. Natuurlijk zullen er ook hier nog wel anderen zijn geweest die hun zegje hebben gedaan, maar 'The Incredibles' straalt wel een soort van eigenheid uit, een individuele, zeer krachtige visie, die de personages op de voorgrond zet, in plaats van de snelle lach. Het resultaat is een visueel bijzonder rijke, inhoudelijk superieure productie. Ongelooflijk, inderdaad.

http://disney.go.com/disneypictures/incredibles/index.html
E-mailadres Afdrukken
 
The Incredibles
USA / 2004
Regie: Brad Bird
Scenario: Brad Bird
Met: Craig T. Nelson; Holly Hunter; Jason Lee; Samuel L. Jackson; Spencer Fox
Duur: 115 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST