Banner

The Forgotten

1.0
Dennis Van Dessel - 12 november 2004




'Ik heb een mentale band met m'n zoon,' horen we Julianne Moore zeggen, ongeveer in de helft van 'The Forgotten'. 'Ik voél dat hij nog leeft.' En wie kan aan haar woorden twijfelen? We hebben toch allemaal al dat soort van momenten meegemaakt - we denken dat we een parkeerplaats nodig hebben, en opeens rijdt er iemand weg. We voelen aan dat er iemand achter ons loopt, en ja hoor. Of zoals in dit geval, had ik een bovenzintuiglijk voorgevoel dat 'The Forgotten' een stinker van jewelste zou zijn en verdomd als ik geen gelijk had. Nadat Julianne Moore in 2003 een ongelooflijke double whammy scoorde met 'The Hours' én 'Far From Heaven', speelt ze dit jaar al in haar tweede misbaksel mee, na 'Laws of Attraction'. 'The Forgotten' is een ronduit lachwekkende thriller over dode kinderen die misschien niet dood zijn, of misschien simpelweg nooit bestaan hebben. Over ingebeelde herinneringen die misschien toch echt zijn. En over een scenarist die klaarblijkelijk zo gesjeesd is dat preventieve hospitalisatie alvast geen slecht idee lijkt.

Moore speelt Telly Paretta, een boekredactrice in New York die veertien maanden geleden haar zoontje Sam verloor in een vliegtuigongeluk. Sindsdien is ze in behandeling bij psychiater Jack Munce (Gary Sinise) en probeert ze het af te leren om elke dag door Sams oude fotoalbums te bladeren en naar home video's van hem te kijken. Haar echtgenoot Jim (Anthony Edwards, ooit nog dokter Mark Green in 'ER'), kijkt lijdzaam toe en probeert geduld op te brengen voor z'n vrouw.

Op een dag echter, stort Telly's wereld in - de fotoalbums zijn plotseling leeg, de videocassettes blanco, alsof haar zoon nooit bestaan heeft. Haar man en haar psychiater vertellen haar de waarheid - Telly lijdt aan posttraumatische stress nadat ze haar kind verloor bij de bevalling. Ze heeft zichzelf wijsgemaakt dat haar zoon wel degelijk levend ter wereld is gekomen en heeft negen jaar aan herinneringen gefabriceerd. Nu begint die illusie af te brokkelen. Telly weigert te geloven wat ze hoort, en samen met de vader van een ander kind dat stierf in hetzelfde vliegtuigongeluk (Dominic West), slaat ze op de vlucht.

Van daaruit wordt het alleen nog maar gekker. De plot wringt zich door een ontstellende serie scherpe bochten, om uiteindelijk volledig overkop te gaan. Wat begint als een paranoïde thrillertje waarin we ons dienen af te vragen of La Moore nu al dan niet getikt is, evolueert al snel naar een overheidsthriller (de FBI heeft mijn geheugen gepikt!) om uiteindelijk nóg mallotiger te worden met speculaties over buitenaardse wezens. Er wordt de hele tijd druk gepraat over "them" en "they", de mysterieuze machten achter de schermen die verantwoordelijk zijn voor alles, maar na een tijdje wordt het verhaal zo kluchtig dat het je niet eens meer kan schelen wie "them" of "they" zijn. Scenarist Gerald Di Pego heeft blijkbaar goed gekeken naar de verzamelde filmografie van M. Night Shyamalan, en probeert wanhopig om iets gelijkaardigs te doen, maar in vergelijking met de twists die we hier geserveerd krijgen, is zelfs het einde van 'The Village' een toonbeeld van logica en plausibiliteit. Bovendien zaten er achter de films van Shyamalan altijd nog sterke ideeën, over de dood, God, het toeval en de manier waarop de mens kan functioneren in de maatschappij of zich ervan kan afkeren. In het geval van 'The Forgotten' krijgen we niets van die aard, dit is geen film met een visie of een sterke, drijvende gedachte. Dit is enkel een B-filmpje waar de makers zeer zelfbewust een paar surprises in hebben willen proppen, zonder dat het iets heeft uitgehaald. Wat we te zien krijgen, zijn personages die zich niets aantrekken van de menselijke logica, maar als kippen zonder kop doorheen New York rennen, terwijl ze worden achtervolgd door overheidsagenten en andere schaduwachtige figuren die er zo achterbaks uitzien dat ze net zo goed een bordje met "Ik ben een schaduwachtige figuur" hadden kunnen dragen.

In een poging om zowaar een beetje dramatische kracht aan z'n film te geven (stel je voor), maakt regisseur Joseph Ruben gebruik van de meest voor de hand liggende visuele en auditieve trucs in het boekje. Het hele ding is gefilmd in grijze tinten, en wanneer Ruben ons wilt duidelijk maken dat een bepaalde scène spannend bedoeld is, zet hij z'n camera scheef of filmt hij handgehouden. Wat de muziek betreft, heeft Linus Roache een bijrol als de Uber-schaduwachtige figuur, en telkens wanneer hij in beeld komt, geeft het orkest er een ferme lap op in de hoop dat we ook de derde, vierde én vijfde keer zullen blijven schrikken. Niet dus. Dat soort van tadaDAAM-muziek zouden ze moeten verbieden in thrillers, simpelweg omdat het zo'n huizenhoog cliché is geworden. Het werkte misschien voor Hitchcock, of zelfs nog voor Spielberg ten tijde van 'Jaws', maar tegenwoordig...

Julianne Moore doet moedig haar best in een hopeloze rol - stel je maar eens voor dat je moet gaan zoeken naar een beetje oprechtheid in een script dat erop ontworpen is om alle plausibiliteit en eerlijkheid overboord te gooien, enkel om er toch maar een resolutie aan te geven die u (misschien) niet had zien aankomen. Het is dankzij Moore dat het tijdens het eerste half uur toch nog mogelijk is om een beetje mee te leven met de film, maar naarmate de bespottelijke ontwikkelingen toenemen, wordt ook dat onmogelijk. Sinise, West en Edwards voeren routineus hun nummertje op en denken ondertussen waarschijnlijk al aan het saldo van hun bankrekening. Wie kan hen dat kwalijk nemen?

De repetities voor 'The Forgotten', dié moeten leuk zijn geweest. Ik heb zo'n beeld voor ogen van een resem acteurs die zich allemaal de pleuris zitten te lachen met de onzin die ze uit het hoofd moeten leren. Het probleem is alleen dat je daar als kijker maar weinig mee bent. Mag ik bij deze een officiëel verzoek indienen bij mevrouw Julianne Moore dat ze zich dringend eens herpakt? Dank u.

http://www.sonypictures.com/movies/theforgotten/
E-mailadres Afdrukken
 
The Forgotten
USA / 2004
Regie: Joseph Ruben
Scenario: Gerald Di Pego
Met: Julianne Moore; Dominic West; Gary Sinise; Anthony Edwards; Linus Roache
Duur: 91 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST