Banner

La Finestra di Fronte

7.0
Jeroen Ruymen - 27 oktober 2004




Het venster aan de overkant - in de landelijke gemeente waar ik vertoef, betekent dit een venster aan de overkant van de straat, een sanseveria in de hoek en mooie witte gordijnen. De wereld is echter niet overal blijven stilstaan en dus zie je overal nieuwe flatgebouwen als paddestoelen uit de grond rijzen. Wie zich de trotse eigenaar van zo'n flat kan noemen, weet dat je daarmee beschikt over een enorm aanbod van vensters aan de overkant. Aangezien ieder mens een beetje een voyeur is (kijk maar naar het succes van de reality-soaps), wordt er dus veelvuldig binnengekeken in andermans huiskamer. Waarom doen mensen dat? Om te zien of ze het beter hebben dan de buren, om te dromen over een leven zoals dat van die van hierover? In 'La finestra di Fronte' wordt het venster aan de overkant gebruikt als metafoor voor hetgene dat had kunnen zijn.

Rome, 1943. We zien een jonge bakker zijn collega doodsteken, waarna de dader op vlucht slaat. Meteen springen we over naar het heden, ons afvragend wat we gezien hebben.

Giovanna (Giovanna Mezzogiorno) en Fillipo (Filippo Nigro) zijn een jong getrouwd koppel. Op een dag botsen ze op een oudere man, lijdend aan geheugenverlies. Filippo wil meteen helpen, Giovanna staat er echter weigerachtig tegenover, ze heeft immers al meer dan genoeg om handen, zonder de zorg van een oudere, verwarde man er nog eens bij te nemen. Filippo haalt zijn slag thuis, en beetje bij beetje komen ze meer te weten over het oudje. Het enige wat ze in het begin weten is de naam die hij hen geeft, Simone, en ook dat hij op zoek is naar een oude geliefde.

Voor het gemiddeld, door-de-weeks filmpje zou dat al genoeg stof zijn om een volle negentig minuten te vullen, maar niets daarvan voor Ferzan Ozpetek. Hij verweeft een tweede verhaallijn in dit gegeven, namelijk de zoektocht van Giovanna naar nieuw elan in haar leven. De mot zit duidelijk in haar huwelijk met Filippo, en de diepe gevoelens van verliefdheid die waarover ze hoort spreken in de verhalen van Simone, zwengelen ook haar gevoelens aan, die ze projecteert op de vrijgezel van de flat aan de overkant, Lorenzo (Raoul Bova).

De vermenging van de twee verhaallijnen zorgt voor enkele knappe staaltjes cinematografie. Zo zitten op een bepaald ogenblik Giovanna en Lorenzo op het terras van een cafeetje, samen met Simone. Deze twee verliefd naar elkaar zien kijken, brengt herinneringen bij de oude man boven, en we zijn hem in huidige gedaante, spreken met zijn geliefde van jaren terug, terwijl we ook het doen en laten van het hedendaagse koppeltje zien. Gedurende de volledige prent krijgen we te maken met deze samensmeltingen van twee werelden. Het zijn die momenten die je meer vertellen over het verleden - net als Jean-Pierre Jeunet met 'Un long Dimanche de Fiancailles' verkiest ook Ozpetek om de beelden te laten spreken.

Maar in tegenstelling tot Jeunets film, is Finestra geen opbeurend of lichtvoetig drama, maar een zware, zij het sfeervolle tragedie. Een vleugje melancholie is nooit veraf, en dat is voornamelijk toe te schrijven aan Massimo Girotti. Deze acteur stierf kort na de opnames op 85-jarige leeftijd, maar met 'Finestra' liet hij een waardig afscheid na. Zijn optreden is er eentje uit de oude doos: zonder veel te zeggen, vormt hij toch een drijvende kracht. Het zijn de kleine subtiliteiten die het 'm doen. Girotti is net als zijn personage een man op leeftijd, iemand die al vele watertjes doorzwommen heeft en daardoor de wijsheid in pacht heeft. Combineer dat met het tegenspel dat hij krijgt van Mezzogiorno, die een kwetsbare, maar immer vastberaden vrouw neerzet, en je krijgt een zeker tijdloos karakter. Er zal altijd een oudere en een jongere generatie zijn, beiden zullen met dezelfde problemen te kampen krijgen - je zou dan ook goed gek moeten zijn om geen raad aan te nemen van iemand die het allemaal al heeft meegemaakt. Wat Mezzogiorno's prestatie nog opmerkelijker maakt, is dat ze erin slaagt de sympathie van het publiek te winnen. Er is geen duidelijke reden voor het schijnbaar falen van haar huwelijk, en toch tracht ze geluk te zoeken bij een ander. Niet bepaald een gegeven om je geliefd te maken, en toch, door de dialoog, de kleine nuances, kunnen we ons inleven in haar situatie.

'La Finestra di Fronte' is een spiegel van de maatschappij. Zonder dat er duidelijke redenen voor zijn, is de hedendaagse mens steeds op zoek naar manieren om zijn geluk in te ruilen voor dat van een ander. Het beetje tegengas dat gegeven wordt door Ferzan Ozpetek is dan ook een aardige verrassing. Zonder ooit de overdramatische of zeemzoeterige toer op te gaan, levert hij een diep menselijk drama af, dat de tand des tijd kan doorstaan.

http://www.sonyclassics.com/facingwindows/
E-mailadres Afdrukken
 
La Finestra di Fronte
I / 2003
Regie: Ferzan Ozpetek
Scenario: Ferzan Ozpetek; Gianni Romoli
Met: Giovanna Mezzogiorno; Massimo Girotti; Raoul Bova; Filippo Nigro; Serra Yilmaz
Duur: 106 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST