Banner

The Story of the Weeping Camel

6.0
Dennis Van Dessel - 25 oktober 2004




Je vraagt je wel eens af hoe sommige films ooit gefinancierd raken. Ongeveer halverwege 'The Story of the Weeping Camel,' beeldde ik me een ietwat zenuwachtige producent in die voor een commissie geldschieters mocht gaat uitleggen wat voor film hij graag wilde gaan maken met hun centen: 'Nou, het gaat over een... een kameel. En hij huilt. Er zit geen echte plot in, geen seks, geen geweld, geen acteurs behalve van straat (of beter: uit de woestijn) geplukte amateurs, er is nauwelijks dialoog en het trainen en indien nodig trukeren van de kamelen die de echte hoofdrol spelen, zal ongetwijfeld nog wel een stevige noot kosten.' Waarna... Wat? Waarna die bonzen zich eens verzetten in hun stoeltje en zowaar besloten om er hun fiat aan te geven, blijkbaar. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. En laten we daar maar blij om zijn, want hoewel 'The Story of the Weeping Camel' een zeer trage film is geworden die zich geen donder aantrekt van de vereisten die een modern publiek haast automatisch aan een film zullen stellen, zijn er hier toch een aantal dingen om te waarderen.

We bevinden ons in een nomadenstam ergens in de Gobiwoestijn, in Zuid Mongolië. Een hechte familie van kamelen- en schapenfokkers woont in volslagen afzondering van wat we wel eens de "beschaafde wereld" durven noemen. Tijdens de eerste 20 à 25 minuten van de film stellen de regisseurs, Byamabasuren Davaa en Luigi Falorni, zich tevreden met een eenvoudig exposé van een leven dat in het teken staat van de natuur: ouders en hun kinderen, de mens en zijn dieren. We krijgen lange, betekenisvolle shots van de oude handen van de grootmoeder die touw knoopt uit kamelenhaar. Van de grootvader die 's ochtends het zand van de tenten veegt. Van de manier waarop voedsel wordt bereid, de kinderen hun bad krijgen, de familie 's avonds rond een vuur kruipt en gemoedelijk een sigaretje rookt, enzovoort... Zet er een voice-over op van Michael Palin en je hebt zò een BBC-documentaire over de leefgewoonten van een slag van mensen dat haast onvermijdelijk met uitsterven bedreigd is.

Pas daarna, en laten we ons vooral niet haasten, is het tijd voor wat je met veel goeie wil "het verhaal" zou kunnen noemen, hoewel die term vrijwel betekenisloos is in deze film. Na een lange, moeizame bevalling verstoot één van de kamelen haar jong - een wit kalf, dat wordt weggedrukt door haar moeder wanneer het wil komen zogen en eenzaam jankend wordt achtergelaten. De nomaden proberen zowat alles om moeder en kind te verenigen, maar uiteindelijk moeten ze toch hun toevlucht zoeken tot een oud ritueel: een violist moet komen spelen voor de kameel, die op de één of andere manier het ritme en de emotie van de muziek zich eigen zal maken, zal beginnen huilen en vervolgens haar kind zal accepteren.

Dat concept van ouders en kinderen is erg krachtig in 'The Story of the Weeping Camel': de familie die we hier aan het werk zien, kàn hoegenaamd niet zonder elkaar leven, ze zijn van elkaar afhankelijk, ze zitten constant op elkaars lip in de enkele tenten die ze bewonen in hun barre thuisland. Grootouders, ouders en kinderen leiden één leven, met een intensiteit van samenzijn die wij ons hier nauwelijks kunnen voorstellen. Wanneer ze dan zien hoe een dier haar jong verstoot, betekent dat een verstoring van de natuurlijk orde - zo hoort het niet, en het is van het allergrootste belang dat die verstoring zo snel mogelijk ongedaan wordt gemaakt. De nomaden leiden een leven dat wordt gedomineerd door de natuur, met een buitenwereld die zich steeds sterker aan hen opdringt: wanneer twee van de zonen van de familie naar de "grote stad" moeten reizen om een violist te vinden, maken ze voor het eerst kennis met de televisie, en ze zijn gefascineerd. Eens ze weer thuis zijn, vragen ze aan hun ouders of ze er ook één mogen hebben. 'Waar is dat nu goed voor?,' krijgen ze als antwoord, maar hoe lang zal het duren voor er zo'n ding staat?

Dat alles geeft nu niet bepaald aanleiding tot spectaculaire cinema à la Jerry Bruckheimer - 'The Story of the Weeping Camel' is in de eerste plaats een documentaire, waar dan toch nog min of meer de structuur van een gewone film in werd aangebracht, in die zin dat er op z'n minst een begin, midden en einde in te onderscheiden valt. In de praktijk betekent dat lange shots van het natuurschoon, lange scènes binnen de familie die absoluut niets bijdragen aan eender welk verhaal dat er eventueel zou kunnen ontstaan, lange stiltes. De film dompelt je onder in de wereld van de nomaden, en dat is er nu eenmaal één waarin het levenstempo erg laag ligt. Als kijker wordt er een inspanning van je verwacht om in zekere zin te leren ademen in het ritme van de film, om te accepteren dat er zodadelijk geen wereldschokkende plotwending zal plaatsvinden. Je geniet van de - soms prachtige - beelden, je leert te luisteren naar de achtergrondgeluiden (ziedende wind, het gejank van een achtergelaten kamelenjong) en op die manier kun je de prent leren accepteren op z'n eigen voorwaarden. Al wie daar geen zin in heeft kan beter de naburige zaal opzoeken.

Het is gek, met die langzame films. Verleden week noemde ik 'Nobody Knows' nog saai, nu was ik wél in staat om het slakkentempo van 'The Story of the Weeping Camel' te aanvaarden. Wat was het wezenlijke verschil? Deze kameel duurt maar 90 minuten in plaats van 140, dat scheelt alvast een slok op de borrel. En ook pretendeert 'Weeping Camel' nergens om een normale verhaalsstructuur te zullen volgen - het is vanaf het begin een documentaire blik op het leven van die mensen en hun kamelen, meer niet. 'Nobody Knows' beloofde ons daarentegen inzichten in het leven van de personages en een soort van resolutie op het einde, die maar niet wilden komen.

Dat gezegd zijnde, is 'The Story of the Weeping Camel' ook niet het soort film waar ik elke week naar zou kunnen kijken. Dit is een curiosum - interessant voor wat het is, boeiend zolang het duurt. Zeg nu zelf, elke familie heeft tenslotte toch wel een wit kalf?
E-mailadres Afdrukken
 
The Story of the Weeping Camel
Mongolië-Duitsland / 2003
Regie: Byamabasuren Davaa; Luigi Falorni
Scenario: Byamabasuren Davaa; Luigi Falorni
Met: Janchiv Ayurzana; Chimed Ohin; Odgerel Ayusch
Duur: 90 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST