Banner

Shark Tale

3.0
Dennis Van Dessel - 13 oktober 2004




Vandaag in de bioscoop, morgen bij uw visboer: 'Shark Tale', een weinig geïnspireerde animatieklucht van Disney-rivaal Dreamworks, de studio die eerder al verantwoordelijk was voor het veel inventievere 'Shrek'. Nog geen jaar nadat 'Finding Nemo' ervoor zorgde dat uw jankend kroost u dag en nacht aan het hoofd zeurde voor een aquarium met een stel clownvisjes, probeert de concurrentie het met haaien. Toeval? Zegt u het maar. Het feit blijft dat 'Shark Tale' in vergelijking met Pixars prent van verleden jaar maar een mager beestje is - de personages maken ongelooflijk veel lawaai, er flitsen ongelooflijk veel kleuren over het scherm tegen zo'n ongelooflijke snelheid dat een acute aanval van magraine niet uitgesloten is... En toch blijft het allemaal zo ongelooflijk zielloos.

Oscar (stem van Will Smith), is een onbetekend visje dat werkt in de walvissen-carwash van Sykes (stem van niemand minder dan Martin Scorsese, die voor de gelegenheid bedacht werd met een vis met een stel opzienbarend borstelige wenkbrauwen). Maar Oscar droomt van een beter leven - roem, rijkdom en al die andere dingen die hij op reclameborden ziet. De onderzeese stad waar hij woont, wordt regelmatig opgeschrikt door de haaienaanvallen van Don Lino (Robert De Niro) en zijn maffiabende, die hun hoofdkwartier hebben in het wrak van de Titanic (er hangt een mooie tekening van een dame met een hartvormige diamanten ketting aan haar hals tegen de muur). Wanneer één van de zonen van Don Lino zichzelf te pletter zwemt tegen een anker, wordt Oscar door omstandigheden aangetroffen bovenop diens levensloze lichaam - het kleine visje wordt opeens een grote held, de Shark Slayer die ervoor zal zorgen dat niemand ooit nog de stad onveilig zal komen maken. Ondertussen krijgen we ook nog eens Lenny (Jack Black), de timide tweede zoon van Don Lino, die leeft als vegetariër en gewoon wil wegvluchten van z'n wrede familie. Hij zoekt hulp bij de enige die hij denkt te kunnen vertrouwen - Oscar.

Het is de laatste jaren een gegeven geworden dat alle animatiefilms a) een hele resem grote sterren achter de microfoons nodig hebben; en b) constant dienen te verwijzen naar meer of minder recente films, opdat de volwassenen ook iets zouden hebben om mee te lachen. In sé is daar niets mis mee - in het geval van deze film, krijgen we personages die zelfs fysieke gelijkenissen vertonen met de acteurs die hen spelen. De wenkbrauwen van Scorsese, natuurlijk, maar ook de gelaatstrekken en outfit van Will Smith. Het pruilgezichtje van Rénee Zellweger, die het liefje van Oscar speelt. De explosieve lippen van Angelina Jolie, die fungeert als femme fatale van dienst. De moedervlek op de wang van Robert De Niro. Ook krijgen we voortdurend referenties naar films als 'The Godfather', 'GoodFellas' (I'm funny how?), 'Scarface' (Say hello to my little friends!), 'The Sopranos' en zelfs eerder werk van de betrokken acteurs, inclusief 'Ali' en 'Jerry Maguire'. En waarom niet? Als je die verwijzingen enigszins subtiel in je verhaal kunt verwerken, kunnen ze een meerwaarde bieden voor de volwassenen, en de kinderen hebben er geen last van. Maar daar wringt het schoentje bij 'Shark Tale': neem de referenties naar de acteurs en de o zo slimme knipoogjes naar zowat elke gangsterfilm sinds 1940 uit de prent weg, en wat hou je nog over?

Voor u zegt dat die vraag niet aan de orde is, omdat je die verwijzingen nu eenmaal wél hebt, stel uzelf eens even de vraag: welk kind dat tot het doelpubliek van 'Shark Tale' behoort, zal die gangsterfilms gezien hebben? Of zal weten hoe De Niro of Angelina Jolie eruit zien? (Zeker als u uw kroost meeneemt naar de Nederlandstalige versie, komt heel dat aspect van de film automatisch te vervallen.) Wel dan. Wat blijft er nog over?

We hebben een plot die het risico loopt om maar weinig kinderen aan te spreken - in 'Finding Nemo' kregen we een vader die naar z'n zoon zoekt. In 'Shrek' een klassieke zoektocht van een (weliswaar onzettend lelijke) ridder naar z'n prinses. Dat zijn verhalen die ofwel inhaken op de leefwereld van kinderen, ofwel door een eeuwenlange verteltraditie zodanig vertrouwd zijn geworden, dat elk kind er wel iets in kon vinden om zich aan vast te klampen. In het geval van 'Shark Tale' krijgen we gangsters, schulden en afpersing. Ik wil onze jeugd niet onderschatten, maar verlangen we niet een beetje teveel van hen als we hen vragen om zich hiermee te identificeren?

'Shark Tale' is één en al energie, zonder dat die ergens naartoe gericht is. Will Smith is met voorsprong de ergerlijkste vis die ooit in 'n animatiefilm is opgedoken - hij schrééuwt z'n rol in, hij is één brok hyperactiviteit, maar al z'n hysterische capriolen kunnen niet verhinderen dat het nergens over gaat. Neem bijvoorbeeld een scène waarin Oscar een gevecht met Lenny ensceneert, om aan de andere vissen de indruk te geven dat hij wel degelijk een stoere haaienslachter is. Eens het nepgevecht afgelopen is, krijgen we een stukje van zeker een volle minuut lang waarin Will Smith one-liners naar het juichende publiek mag smijten (Are you not entertained? You can't handle the truth! ...) Leuk? Mja, een beetje. Maar vooral erg druk zonder dat het enige functie heeft. Die scène (en zo zijn er veel), staat enkel op zichzelf om Smith de kans te geven uit de bol te gaan, én om de film te rekken tot een volwaardige lengte. Maar gààt nergens over.

Ook visueel kan 'Shark Tale' nergens tippen aan 'Finding Nemo', z'n meest voor de hand liggende voorganger. In 'Nemo' kreeg je een prachtige indruk van een onderzeese wereld - hier heeft letterlijk élke vis wel een andere kleur en die kleuren vloeken meestal dan nog met elkaar dat het een aard heeft. Het wereldje dat we hier krijgen, ziet er vooral kitscherig uit. We bevinden ons hier blijkbaar in het Las Vegas van de Atlantische Oceaan. Bovendien wisten de makers van 'Nemo' steeds een indruk te geven van het water waar de personages zich doorheen bewogen. We waren ons altijd bewust van het volume van dat water, van de druk die het uitoefende. Hier lijken de personages simpelweg door een groen-blauwige lucht te zweven - enkel de occasionele luchtbubbels herinneren aan het water dat hen omringt.

Natuurlijk krijgen we hier en daar wel een geslaagde grap, maar 'Shark Tale' is een film die zo krampachtig hip en cool probeert te zijn, dat hij gaandeweg z'n doelpubliek helemaal uit het oog verliest. Dit een leuke film? Foggetaboutit!

http://www.sharktale.com/
E-mailadres Afdrukken
 
Shark Tale
USA / 2004
Regie: Bibo Bergerson; Vicky Jenson; Rob Letterman
Scenario: Rob Letterman; Damian Shannon; Mark Swift; Michael J. Wilson
Met: Will Smith; Jack Black; Renée Zellweger; Martin Scorsese; Robert De Niro; Angelina Jolie
Duur: 90 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST