Banner

Un Long Dimanche de Fiancailles

4.0
Jeroen Ruymen - 27 oktober 2004




Op bepaalde films zit schijnbaar de hele wereld te wachten, en als zoiets voorvalt, zijn de verwachtingen steevast hoog. Nadat Jean-Pierre Jeunet 'Le Fabuleux Destin D'Amélie Poulain' afleverde, keek iedereen vol verwachting uit naar zijn volgende verwezenlijking. Die is er nu in de vorm van 'Un long Dimanche de Fiancailles'. En om met de deur in huis te vallen, neen, het is niet de hoogvlieger die iedereen verwacht. Waarom vraagt u zich af? Omdat 'Un long Dimanche' niet meer of minder is dan 'Amélie', maar dan met een groter budget.

En daar ligt mijn inziens meteen het probleem - het groter budget werd mogelijk gemaakt door Warner Bros. Deze film zal dus ook zijn release in Amerika krijgen, en wanneer er op een zo groot mogelijke markt moet gemikt worden, moeten er compromissen gesloten worden. De eerste concessie werd waarschijnlijk al gemaakt tijdens de adaptatie van boek naar film. Wat overblijft van de roman van Sébastien Japrisot is niet meer dan de dunne leidraad, namelijk Mathilde (Audrey Tautou) die opzoek gaat naar haar verloofde Manech (Gaspard Ulliel). Al het overige is gesneuveld, om van Mathilde toch maar zo veel mogelijk een Amélie te maken.

Het verhaal wordt u verteld door een derde persoon (stem van Florence Thomassin). We leren zo dat tijdens de eerste wereldoorlog 5 mannen voor de krijgsraad moesten verschijnen wegens moedwillige zelfverminking. In plaats van door hun opgelopen wonde naar huis te mogen, krijgen ze de doodstraf. Ze worden als kanonnenvlees gedumpt in het niemandsland tussen de twee linies, alwaar de Duitse troepen het vonnis voltrekken. Onder hen bevindt zich de jonge Manech. Wanneer Mathilde dit nieuws verneemt, kan ze zich er niet bij neerleggen. Ze zou het weten moest hij dood zijn, ze zou dat aanvoelen, maar haar band met hem is er nog steeds, dus moet hij wel in leven zijn. Geholpen door de erfenis van haar ouders, en haar bereidwillige oom en tante, begint ze een zoektocht, die steeds meer haar hoop voedt: er zouden onder de vijf veroordeelden immers twee overlevenden kunnen zijn.

Het is een aangenaam weerzien met Audrey Tautou, een hemelse verschijning door de ogen van Jeunet, maar spijtig genoeg zo gelijkend op wat ze presteerde tijdens hun vorige samenwerking. Ook nu weer is ze verwikkeld in een zoektocht, en ook nu weer zijn de overige personages er om haar van dienst te zijn. Het is wel grappig om allerlei capriolen te zien uithalen, het zorgt er ook voor dat de sfeer steeds vrolijk blijft, maar jammer genoeg duidt het ook de leegheid van dit alles aan. In de wereld van Jeunet lijkt het wel of er alleen maar plaats is voor vrolijkheid, en een eeuwig optimisme. Alle andere emoties worden vakkundig geweerd, of redelijk banaal voorgesteld. De running gag met de postbode is misschien wel grappig, maar wat brengt het de film uiteindelijk bij? Weinig tot niets, al evenmin als een flatulente hond.

Op zich is dat ook geen probleem - wanneer je beelden kan laten primeren op de dialoog, dan ben je een meester in je werk, en als Jeunet dan eens alle registers opentrekt krijg je de mooiste beelden van het jaar te zien. Het heeft lang geduurd, maar 'Spring, Summer, Fall, Winter and Spring' heeft er een concurrent bij voor de titel 'mooiste' film van het jaar. Hier is dus duidelijk te merken dat er een groter budget voorhanden was, waar ook gretig gebruik van is gemaakt. Het is verwonderlijk hoe te je tezelfdertijd een slagveld zo mooi, én zo desolaat kan doen lijken. 'Un long Dimanche' bevat enkele scènes die lijken op die tijdens de opening van 'Saving Private Ryan', die je confronteren met de rauwheid van de oorlog, maar toch voel je een duidelijk verschil, de beelden druipen niet van het realisme, daarvoor zijn ze allemaal te mooi, te gladgestreken, te goed en te zuiver in beeld gezet.

Het verschil tussen de twee wordt gemaakt in de uitdieping van de protagonisten. 'Spring' had er weinig, maar ieder volgde je door een persoonlijke reis, ieder personage sprak je aan, je kon bij wijze van spreken in ieders diepste ziel doordringen. Hier echter is er maar één personage dat een beetje diepgang heeft, Mathilde, en wanneer de eindaftiteling verschijnt (die trouwens ook tot in de puntjes verzorgd is), weet je nog weinig meer dan dat ze wees is, polio heeft gehad, en een eeuwige optimiste is. Een beetje weinig voor een film van 2 uur en een kwart, niet?

Blijft natuurlijk dat 'Un long Dimanche de Fiancailles' een mooi in beeld gezette film is, alleen al dat gegeven maakt een trip naar de dichtstbijzijnde bioscoop de moeite waard, zo'n pracht kan je enkel maar bewonderen op een groot scherm. Jammer dat het daarbij blijft. Mijn collega omschreef Amélie als een ode aan het onbelangrijke, welnu, moest hij dat nog eens overdoen met een groter budget? Zat er niet zoveel meer in het basisgegeven? Jammer, nu krijg je een mooie film - mooi, maar inhoudsloos.

http://wwws.warnerbros.fr/movies/unlongdimanche/index.html
E-mailadres Afdrukken
 
Un Long Dimanche de Fiancailles
F / 2004
Regie: Jean-Pierre Jeunet
Scenario: Jean-Pierre Jeunet; Guillaume Laurant
Met: Audrey Tautou; Gaspard Ulliel; Dominique Pinon; Clovis Cornillac; Jodie Foster
Duur: 135 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST