Banner

Diarios De Motocicleta (Motorcycle Diaries)

7.0
Dennis Van Dessel - 07 september 2004




Of, voor wie er graag de Engelse titel bijkrijgt: 'The Motorcycle Diaries'. Walter Salles, de Braziliaanse regisseur die enkele jaren geleden bekendheid verwierf met 'Central Do Brasil', biedt ons een warmbloedige, nostalgische blik op de jonge jaren van professioneel revolutionair Ché Guevara (zijn gelijkenis hangt nog steeds idealistisch te wezen in talloze studentenkamers overal ter wereld), en scoorde daarmee gaandeweg een groot succes in het festivalcircuit. Gefinancierd met grotendeels Amerikaans geld (Robert Redford staat op de aftiteling als één van de executive producers), heeft Salles hier een film gemaakt die politieke connecties zoveel mogelijk uit de weg gaat, om zich in de plaats daarvan te concentreren op de vriendschap tussen de twee hoofdfiguren en de (haal nù uw zakdoek maar al boven) persoonlijke groei van Guevara.

In 1952 is Guevara, die toen nog gewoon rondliep met de voornaam Ernesto, een student medicijnen die, vooraleer zijn studies af te maken, besluit om een stukje van de wereld te gaan bekijken. Samen met zijn vriend Alberto Granado, een biochemicus, kruipt hij op een gammel motorfietsje om een tour te maken van Latijns-Amerika. Hun tocht voert hen van Argentinië via Chili en Peru naar Venezuela, waarbij ze onderweg kennismaken met de plaatselijke bevolking: meestal arme mensen, die genadeloos worden uitgebuit door hun werkgevers en gewoonlijk niet eens durven klagen over hun levensomstandigheden. Wanneer Ché en Alberto vervolgens gaan werken als vrijwilligers in een kliniek voor leprapatiënten, wordt het steeds duidelijker waar Guevara's communistische ideeën hun oorsprong vonden.

Salles maakt hier een film die, zeker met het oog op een release in de VS, bijzonder veel mogelijkheden tot controverse openliet. Ché Guevara was een communist, hij hielp in 1959 Fidel Castro in het zadel als president van Cuba en sprak zich later uit tegen de betrokkenheid van de VN (en in het bijzonder Amerika) bij de moord op Lumumba in Kongo. Een tekst aan het einde van de film stelt onomwonden dat de CIA verantwoordelijk was voor zijn dood in 1967. Enfin, u begrijpt dat een film over deze persoon in deze tijden, niet bepaald zonder risico is. Salles probeert dat op te lossen door in de eerste plaats al geen film te maken over het actieve politieke leven van Guevara. We zien hoe hij tot zijn overtuigingen komt, maar de regisseur gaat nergens op een zeepdoos staan om het communisme te prediken.

Wat dat betreft zitten er een aantal scènes in 'Diarios...' die de toon van de prent zeer goed weergeven: neem bijvoorbeeld een scène waarin Guevara en Granado er getuige van zijn hoe 's ochtends arbeiders worden uitgekozen voor werk in een mijn. Diegenen die het geluk hebben gekozen te worden, mogen zich twaalf of veertien uur lang gaan kromwerken voor een aalmoes. De anderen hebben helemaal niets. Salles toont dat wel, maar hij hamert niet op dat punt om het toch maar duidelijk te maken - het is voldoende dat we dat zien. Later, in de kliniek, zien we hoe een ietwat tirannieke roedel nonnen de plak zwaait over de leprozen - wie niet naar de misvieringen komt, krijgt geen eten van hen. In andere films had dat wellicht aanleiding gegeven tot een ernstig conflict, waarin de politieke agenda van de film duidelijk naar voren werd geschoven. Hier niet. Het punt is gemaakt, en daarmee uit. Dat soort van subtiliteit siert de film, vooral omdat we uiteindelijk wel eindigen op een punt waar we Guevara's standpunten kunnen begrijpen - als je ziet hoe die mensen worden leeggezogen door een emotieloos kapitalistisch systeem, wordt het plots erg makkelijk om in te zien waar de aantrekkingskracht van het communisme lag.

Voor een belangrijk deel gaat 'Diarios...' echter ook gewoon over twee mannen die samen op reis gaan, met alle gevolgen vandien. Ze vallen meer van hun brommer af dan dat ze erop blijven zitten, hun tent waait weg en hun geld raakt op, zodat ze al hun mannelijke charmes in de strijd moeten leggen om toch maar een maaltijd en onderdak af te trochelen van de mooiste vrouwen die ze zo meteen kunnen vinden. Er spreekt enorm veel sympathie uit de dynamiek tussen Guevara en Granado, je gelóóft dat die twee personages elkaar al lang kennen. Rijzende ster Gabriel Garcia Bernal ('Amores Perros', 'Dot The I') timmert lustig verder aan de weg en bewijst eens te meer dat hij voldoende charisma in huis heeft om het in flessen van twee liter te verkopen via e-bay. Ik las ooit een Amerikaanse recensie van 'Y Tu Mama Tambien', waarin Bernal beschreven werd als een 'Latijns-Amerikaanse Edward Norton'. Een mens zou het nog bijna gaan geloven.

Natuurlijk is niet alles rozengeur en manenschijn - ongeveer halverwege de film kon ik me niet van de indruk ontdoen dat het tempo er begon uit te gaan. Na pakweg een uur kijk je op je horloge, en je vraagt je echt af waarmee ze dat tweede uur nog gaan vullen. Meer van hetzelfde? Dan arriveren de reizigers echter in de kliniek, en de film vindt z'n tweede adem, het ritme komt terug op gang. Buiten die langdradigheid zit er bovendien nog een scène aan het einde, waar in gigantische neonletters het woord "symbool" op geschreven staat - Guevara zwemt een rivier over, waarbij hij de dokters en de mooie mensen achter zich laat om zich bij de zieken te voegen, de verstotenen. Mooi hoor, maar het lag er voor mijn part net iets té dik op. Het leuke aan symboliek is dat je ernaar moet zoéken. Wanneer de regisseur er praktisch bellen en toeters opzet opdat we het toch maar zouden begrijpen, is de lol er al snel af.

Maar goed, 'Diarios De Motocicleta' is en blijft een zeer fijn filmpje, goed geacteerd en knap in beeld gezet. De mens achter de mythe - het is een afgezaagd gegeven, maar in dit geval klopt het wel.
E-mailadres Afdrukken
 
Diarios De Motocicleta (Motorcycle Diaries)
USA-D-UK-AR / 2004
Regie: Walter Salles
Scenario: Jose Rivera
Met: Gael Garcia Bernal; Rodrigo de la Serna; Susana Lanteri; Jaime Azocar
Duur: 120 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST