Banner

Spider-Man 2

7.0
Dennis Van Dessel - 13 juli 2004
altEén van de voornaamste redenen waarom comic book movies, en dan vooral de vervolgen op comic book movies zo vaak uitgespuwd worden door de critici, is omdat je zeer zelden het gevoel krijgt dat de verschillende films uit dergelijke reeksen op elkaar voortbouwen. Neem nu al die Supermanfilms: voor elke episode wordt er een nieuwe schurk tot leven geroepen, die nauwelijks te onderscheiden is van de vorige, en daar houdt het dan ook wel bij op. De Superman van deel één is dezelfde die we terugvinden in deel vijf, er is geen enkele sprake van ontwikkeling. Nu is er echter 'Spider-Man 2', opnieuw geregisseerd door Sam Raimi, en in navolging van die andere meevallende sequel van verleden jaar, 'X-Men 2', krijgen we een voorbeeld van hoe het wél moet: de personages uit de eerste film keren allemaal terug maar dan iets ouder, met meer ervaringen achter zich. De gebeurtenissen uit deel één zijn nog steeds duidelijk voelbaar in hun karakters, ze dragen het verleden met zich mee. Kortom: ze zijn zo geloofwaardig als ze in dit genre film ooit zullen worden.

Het gaat niet erg goed met Peter Parker (Tobey Maguire) wanneer we hem voor eerst ontmoeten in dit tweede luik van wat ongetwijfeld nog een lange serie zal worden: hij is een student in de één of andere enge biochemisch-wetenschappelijke richting, die er een luizig baantje als pizzabezorger op nahoudt om zichzelf te onderhouden, maar met al dat nog steeds op de loop moet voor z'n huisbaas. Ondertussen droomt hij nog elke dag van zijn vriendinnetje Mary-Jane (Kirsten Dunst), met wie hij nooit iets zal kunnen beginnen zolang zijn werk als superheld haar in gevaar kan brengen. Het enige dat Peter wil, is een normaal leven als student die zich met z'n boeken en z'n lief kan bezighouden zonder dat hij elke vijf minuten iemand het leven moet gaan redden.

De zaken beteren er niet op wanneer wetenschapper Otto Octavius (Alfred Molina) een nieuwe methode ontwikkelt om fusie te gebruiken voor de creatie van onbeperkte energie. Tijdens een demonstratie loopt het fusieproces uit de hand en het gevolg is een explosie die ervoor zorgt dat de mechanische tentakels die Octavius op dat moment draagt, permanent in zijn ruggegraat verankerd komen te zitten. De tentakels nemen Octavius' bewustzijn over - hij wordt Dock Ock, een grijnzende slechterik die erop uit is om z'n onderzoek aldus en alsnog af te maken. Spider-Man, die nochtans niet liever zou willen dan z'n blauw-rode pakje in de vuilnisbak te zwieren, kan niet anders dan toch ten strijde te trekken tegen de geflipte professor.

altVoor een film over een superheld uit een stripverhaal is het opvallend hoeveel tijd er wordt gespendeerd aan scènes die op zichzelf niets met de plot te maken hebben. Normaal gezien staan de personages in dit soort prent ten dienste van het verhaaltje, van de nogal voorspelbare strijd tussen de held en de schurk. Hier is het omgekeerd: het eerste half uur bestaat vrijwel integraal uit set-up over de hoofdfiguren en hun onderlinge relaties. Peters niet zo heimelijke verlangen naar Mary-Jane, haar frustratie omdat Peter schijnbaar nooit zegt wat er op zijn lever ligt, de oude tante van Peter die in geldzorgen zit en natuurlijk Harry Osborn, de zoon van Willem Dafoe's slechterik uit de eerste film, die nog steeds gelooft dat Spider-Man z'n vader vermoordde en op wraak zint. Al die relaties krijgen evenveel aandacht en vormen het hart van de film. Wanneer de plotlijn rond "Dock Ock" dan toch op gang komt, dient die in de eerste plaats om een context te bieden aan al die verschillende conflicten - in één grote actiescène speelt Peters tante (Rosemary Harris) een cruciale rol en wat die scène zo interessant maakt, is niet alleen het voor de hand liggende spektakel van de speciale effecten, maar vooral het feit dat we eerder een rustige, stille scène hebben gezien waarin deze oude dame, die zo goed als blut is, erop stond om Peter toch een briefje van twintig dollar in z'n handen te stoppen. Sam Raimi neemt z'n tijd om een ietwat geloofwaardige band te leggen tussen alle personages, met als gevolg dat wanneer de actie losbarst, er ook wérkelijk iets op het spel staat.

Raimi heeft hier een strakke film geregisseerd, waarin de actie duidelijk, goed georiënteerd in beeld werd gezet - tijdens de meer spectaculaire scènes blijft de geografie van de situaties steeds duidelijk: wie bevindt zich waar en waarom? De speciale effecten zelf zijn er in de tussenliggende twee jaar ook zienderogen op vooruit gegaan: het Playstation-effect van de eerste film is sterk verminderd, we krijgen meer het gevoel dat Spidey en zijn tegenstanders een reëel gewicht meezeulen, ook al zweven ze dan vele meters boven de grond. Spider-Mans lichaam lijkt meer volume te hebben, in plaats van gewoon een gewichtloze massa te zijn die door de lucht sjeest. Overigens heeft Raimi nog steeds z'n gevoel voor humor en zelfrelativering niet verloren, door scènes in te lassen zoals een werkelijk hilarische montage op het deuntje van 'Raindrops Keep Falling On My Head'.

altTobey Maguire en Kirsten Dunst vormen een charismatisch filmduo: in Maguire's ogen valt de onuitgesproken liefde zó af te lezen en samen met de niet onfrisse verschijning van Dunst zorgt dat voor een mooie dynamiek tussen de twee personages. Je wílt ze bij elkaar zien eindigen. De climax van de film, waar Mary-Jane uiteraard in betrokken is, is niet alleen zeer knap in elkaar gestoken of erg spectaculair - ze is ook verrassend emotioneel, en dat komt omdat de beide acteurs eerder in de film hard gewerkt hebben aan de relatie tussen die personages. Alfred Molina als schurk heeft wellicht de moeilijkste rol, aangezien hij met z'n tentakels àltijd ten prooi was aan de ongemakken van de speciale effecten-afdeling, maar hij redt zich bewonderenswaardig uit de slag - met een cool zonnebrilletje en een scheve grijns kun je in dit slag films al ver komen.

'Spider-Man 2' is beter dan we enig recht hadden om te hopen - een goed in elkaar gestoken, slimme avonturenfilm waarvan de actiesegmenten eens zo goed werken omdat er eerder tijd en moeite werd geïnvesteerd in de personages. Zijn er minpunten aan de film? Jawel, zo duurt hij minstens een kwartier te lang en krijgen we een droomsequens met Peters overleden oom die volledig van de pot gerukt is. Ook een monoloog van z'n tante is een beetje van het goede teveel. Maar wat maakt het uit? Dit is perfect zomeramusement. U weet wat u kunt verwachten, en u krijgt nog nét iets meer dan dat.

E-mailadres Afdrukken
 
Spider-Man 2
USA / 2004
Regie: Sam Raimi
Scenario: Alvin Sargent
Met: Tobey Maguire; Kirsten Dunst; Alfred Molina; James Franco; Rosemary Harris; J.K. Simmons
Duur: 127 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST