Banner

50 First Dates

5.0
Dennis Van Dessel - 01 juli 2004




Er zijn geen zekerheden meer in het leven: de éne week zie ik mezelf verplicht om zowaar goeie punten uit te delen aan 'The Punisher', en nu besluit van alle mensen ter wereld zelfs Adam Sandler om z'n tweede degelijke film te maken (na het nog steeds in mijn zenuwuiteindes nazinderende 'Punch-Drunk Love'). Dan ga je naar zoiets kijken in de volle overtuiging dat je achteraf een vlammende tirade zult kunnen afsteken, krijg je zoiets op je brood: een romantische komedie die, ondanks een aantal voor de hand liggende komische flaters, er toch in slaagde om me te charmeren. De oude zeur in mij voelt zich verraden nu hij verplicht werd z'n grote smoel te houden.

Sandler speelt Henry Roth, een dierenarts die op Hawaï werkt in een plaatselijke zoo. De film wil ons doen geloven dat Henry een bona fide babe magnet is, die knappe touristes het bed in praat en hen vervolgens met een glimlach terug naar huis laat keren om nooit meer van zich te laten horen. Gezien Sandlers niet bepaald onweerstaanbare fysiek is dat niet echt een geloofwaardig uitgangspunt, maar goed. Wanneer hij in een café de niet geheel afzichtelijke Lucy Whitmore (Drew Barrymore) ontmoet, voelt hij zich echter meteen tot haar aangetrokken - ze raken in een boeiend gesprek verwikkeld, het klikt tussen beiden en ze voelen het. Henry maakt een afspraak met Lucy voor de volgende dag, maar wanneer hij haar opnieuw gaat opzoeken, herinnert ze zich niets van hem. Lucy lijdt na een auto-ongeval immers aan korte termijn-geheugenverlies: alles tot voor het ongeluk herinnert ze zich nog perfect, alles daarna is een groot zwart gat. Elke dag wordt ze wakker en is ze de vorige vergeten - ze denkt nog steeds dat ze wakker wordt op de dag van de autocrash.

Haar vader en broer hebben sindsdien de illusie in leven gehouden, door steeds opnieuw net te doen alsof het inderdaad nog steeds de dag van het ongeluk is - in de praktijk wil dat zeggen dat ze elke dag de verjaardag van de vader moeten vieren, waarop hij elke dag dezelfde video van 'The Sixth Sense' cadeau krijgt. (Lucy: "Wow, ongelooflijk dat Bruce Willis een spook is! Hadden jullie dat zien aankomen?" Vader en broer, bijna psychopatisch omdat ze die film al meer dan 365 keer hebben moeten zien: "Nee, absoluut niet. Wat een schok...") Henry, voor het eerst verliefd in z'n leven, besluit om door te zetten, en dag na dag zoekt hij verschillende manieren om haar telkens opnieuw verliefd op hem te laten worden.

De plot heeft dus iets weg van 'Memento', gekruist met die van de Bill Murraykomedie 'Groundhog Day'. Niet bepaald een toonbeeld van originaliteit: jongen ontmoet meisje, meisje vergeet jongen, jongen gaat achter meisje aan en ze leven nog lang en gelukkig. Maar wie gaat dan ook naar dit soort film kijken in de hoop een origineel stukje cinema te zullen zien? Een romantische komedie van het kaliber waarin actrices als Drew Barrymore zich vertonen, rekenen juist op dat gevoel van vertrouwdheid bij de kijker. Je wéét wat je kunt verwachten, je wéét wat de toon van de film zal zijn en je weet al helemaal hoe het zal aflopen. De enige vraag die er nog overblijft, en de enige waar je legitiem over mag klagen indien het niet juist zit, is of het ook wel grappig is. Of de film enige charme weet te tonen terwijl hij onderweg is naar die conclusie die we vanaf het begin al zagen aankomen. En dat valt dus bijzonder mee.

Het begint weinig spectaculair, met een tenenkrullende scène waarin een walrus een collega van Sandler onderkotst en met de introductie van een eigenaardig personage waarvan niemand zeker is of het nu een man is of een vrouw is, maar die wel de ondankbare taak krijgt om ondersteboven in een ton vol vis te duiken en consequent de meest pijnlijk ongrappige dialogen in de film te moeten spuien. Het is mij een volslagen raadsel wat dit personage in de film kwam doen, al was het maar omdat hij/zij niets toevoegt aan de rest van het verhaal - een pijnlijke herinnering dat we ondanks alles, tóch naar een Adam Sandlerfilm aan het kijken zijn, wellicht? Bovendien lijdt ook deze film aan wat ik graag "het Hidalgo-syndroom" zou willen noemen - het onverklaarbare geloof dat dieren kunnen verstaan wat mensen zeggen en op een intelligente manier kunnen reageren. Sandler heeft hier praktisch heelder conversaties met een zeeleeuw, die hem schijnbaar altijd begrijpt. Vréselijk.

Maar daar tegenover staat het feit dat er een zeer aangename chemistry bestaat tussen Sandler en Barrymore - Sandler heeft de irritante maniërismen uit z'n vorige komedies voor de gelegenheid achter zich gelaten en speelt het meer straight. In z'n andere films was zijn personage vaak weinig minder dan een lastig, jennend kind, maar hier speelt hij gewoon een man van goeie wil, zonder dat hij in extremen vervalt. In combinatie met Barrymore's frisse verschijning, zorgt dat voor een heel lief, charmant komedietje. Neem een moment vroeg in de film: na hun eerste conversatie in het café keren ze allebei terug naar de parking, ze maken hun afspraak voor de volgende dag en keren terug naar hun auto's, die van elkaar gescheiden worden door een bestelwagen. Ze weten beiden dat het klikte, en allebei staan ze zo'n beetje op en neer te springen van blijdschap, wanneer natuurlijk die bestelwagen wegrijdt, zodat ze elkaar plots kunnen zien. Jà, die grap is voorspelbaar en stroperig - maar de timing ervan zit goed en de personages zijn allebei zo sympathiek, dat het heel makkelijk wordt om er toch mee te lachen.

Bovendien zijn er een aantal werkelijk hilarische scènes, zoals die waarin Sandler een vriend overhaalt om een overvaller te spelen, zodat Barrymore hem zou kunnen helpen, én we krijgen Sean Astin in een zeer leuke bijrol. Wat wil een mens nog meer?

'50 First Dates' heeft geen enkel recht om zo goed te zijn als hij is: het scenario is van a tot z voorspelbaar, Adam Sandler doet er in mee en de basisideeën zijn gepikt van andere films. Maar het wérkt - binnen de grenzen van wat dit soort van pluizige, donzige cinema toelaat, is dit goed gemaakt entertainment. De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

http://www.sonypictures.com/movies/50firstdates/index.html

E-mailadres Afdrukken
 
50 First Dates
USA / 2004
Regie: Peter Segal
Scenario: George Wing
Met: Adam Sandler; Drew Barrymore; Rob Schneider; Sean Astin; Blake Clark; Dan Aykroyd
Duur: 99 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST