Banner

Troy

3.0
Dennis Van Dessel - 15 mei 2004




Voor wie na drie 'Lord of the Rings'-films nog steeds niet genoeg heeft van epische veldslagen, pompeuze dialogen en uit graniet gehouen helden - dat soort mensen bestaan, heb ik mij laten vertellen - komt Wolfgang Petersen nu met 'Troy', een losse verfilming van de Ilias. Homerus' heroische gedicht ging over het noodlot zoals het werd gedicteerd door de goden en over een passie die zo sterk was dat hele werelden ervoor mochten afbranden. Deze filmversie gaat over het afgetrainde en met vaseline ingesmeerde corpus van Brad Pitt dat we over de loop van bijna drie uur zo vaak mogelijk dienen te bewonderen. Verschil moet er nu eenmaal wezen.

We schrijven 1193 voor Christus. Koning Agamemnon, gespeeld door Brian Cox, is erin geslaagd om de verschillende Griekse koninkrijken onder zich te verenigen. Zijn broer Menelaus (Brendan Gleeson) sluit bovendien een moeizaam verworven vrede met Troje, via onderhandelingen met de twee prinsen van die staat: Hector (Eric Bana) en Paris (Orlando Bloom). Paris heeft het ondertussen echter aangelegd met de goed van oren en poten voorziene echtgenote van Menelaus - Helena (Diane Kruger), die hier weinig te doen krijgt behalve haar door L'Oréal goedgekeurde meeëtersvrije huid tentoon te stellen. Paris smokkelt Helena mee naar Troje, Menelaus is begrijpelijkerwijs enigszins van zijn melk door dit verraad en roept de hulp van zijn broer Agamemnon in om wraak te nemen. Het gevolg: duizend Griekse schepen varen af naar Troje opdat één hoorndrager toch maar zijn mannelijke eer zou kunnen redden. Onder de krijgers bevinden zich zulke namen als Odysseus (Sean Bean) en vooral Achilles (Brad Pitt), een huurling die het bloed van Agamemnon wel kan drinken en eigenlijk enkel vecht omdat hij er zelf eer uit haalt. Of zoiets.

Het bronmateriaal is zo groots, zo bigger than life, dat het eigenlijk vreemd is dat er niet méér films over werden gemaakt. Het valt niet moeilijk om je een ouderwets Hollywoodepos uit de jaren vijftig voor te stellen, met Charlton Heston in de hoofdrol en misschien - waarom niet? - zelfs Cecil B. DeMille achter de camera. Zeg maar over Heston wat je wil, maar die kerel zag er tenminste goed uit in een tuniek, hij kon een rokje dragen zonder dat het publiek spontaan in de lach schoot, hij kon helden neerzetten die alle realiteit honderd maal overstegen zonder dat hij verdwaalde in het rijk van het absurde. In 'Troy' daarentegen, heeft Petersen het moeilijk om een held te vinden waar we in kunnen geloven. Russell Crowe zette een geloofwaardig exemplaar neer in 'Gladiator', maar schijnbaar is er een zeer specifiek soort van acteertalent nodig om dat soort van rollen te kunnen verkopen aan een publiek. Het soort van acteertalent waar we Brad Pitt vooralsnog niet van kunnen verdenken.

Pitt is een goed acteur, getuige daarvan z'n prestaties in 'Seven', 'Fight Club' en 'Twelve Monkeys', maar hier krijgt hij de weinig benijdenswaardige opgave om zich te kleden in lakens en rokjes, om zich een Brits accent aan te meten, om lange monologen af te steken over eer tijdens het oorlogsvoeren (met pareltjes zoals: I shall look down upon your corpse and smile!), én toch om er ook nog geloofwaardig uit te blijven zien als onoverwinnelijke krijger. Het resultaat is dat Pitt er ten alle tijden uit blijft zien als een filmster van de 21ste eeuw die z'n uiterste best doet om toch maar een held uit de antieke wereld neer te zetten. Voor de rol van Achilles moet hij simpelweg teveel dingen doen die een normale rol nooit van hem zou vereisen - de fysieke aspecten, de gestileerde dialogen, de verhoogde emoties die inherent zijn aan het verhaal... Het is niet evident om dat met een zeker gevoel van naturel aan de man te brengen, en het lukt Pitt ook niet. Je ziet hem proberen, maar hij geraakt er niet.

De voornaamste drive achter het verhaal, en dé toetssteen voor de geloofwaardigheid ervan, is natuurlijk de relatie tussen Paris en Helena. Kun je geloven dat deze vrouw alles zou riskeren, ook haar leven, om bij die man te kunnen zijn? En dan casten ze in de rol van die man een melkmuil als Orlando Bloom (waar hàlen ze het vandaan?). Bloom werd bekend door zijn rol van Legolas in de 'Lord of the Rings'-trilogie, en als we Peter Jackson niets anders te verwijten hebben, dan is het wel dat hij deze levensgrote mossel op een onvermoedend publiek heeft losgelaten. Bloom kan niet acteren, zo simpel ligt het. Had Helena nu gekozen voor Eric Bana als Hector, ja dàn... Maar je ziet Kruger en Bloom samen, en de indruk die je krijgt is die van een volwassen vrouw die een puberjongetje verleidt. Where have you gone, Mrs. Robinson? Naar het oude Griekenland, dat is waar ze naartoe is.

Voeg daar nog aan toe dat beide kanten van die oorlog nogal twijfelachtig overkomen. Aan de ene kant heb je een ettertje dat andermans vrouw heeft afgepakt, aan de andere kant heb je een koning (Agamemnon), die weinig minder dan crimineel is in z'n oorlogszucht - de George W. Bush van zijn tijd, zeg maar, die elk excuus aanneemt om vreemde gebieden aan z'n gezag te onderwerpen. Je ziet de legers van die twee figuren op elkaar afstormen, en voor wie word je verondersteld sympathie te voelen? Voor Achilles? Maar Achilles is slechts een huurling die er meer op uit is om z'n eigen legende te voeden dan z'n land te dienen. Uiteindelijk biedt de film ons toch nog een figuur om met mee te leven: Priamus, de koning van Troje (Peter O'Toole), een oude man die z'n vredige koninkrijk ten onder ziet gaan en er niets aan kan doen om het tegen te houden. O'Toole is zoveel beter dat het materiaal dat hij te spelen krijgt, dat je zin krijgt om luidop te roepen: "Waar zit David Lean als je hem nodig hebt?"

Petersen regisseert z'n gevechtscènes vakkundig genoeg - de belegering van Troje doet vaak denken aan die van Helm's Deep in 'The Two Towers', met dat verschil dat deze gevechten zich voor het merendeel in vol daglicht afspelen. De computereffecten zijn dan ook zeer kwetsbaar, elk foutje staat open en bloot in het licht. Maar dat is het probleem niet: de effecten zijn geloofwaardig, de CGI-figuurtjes zijn niet of nauwelijks te onderscheiden van de echte figuranten. Een geestig detail in deze actiescènes was overigens een moment waarop een duel tussen Hector en een Griekse soldaat dodelijk afloopt - alle andere soldaten, Trojaans én Grieks, houden gelijk op met vechten om toe te kijken en na afloop beslissen ze simpelweg dat het genoeg is geweest voor die dag. Morgen is er weer een dag om elkaar af te slachten, laten we nu gewoon even een rustpauze inlassen. Kijk, dàt was dus een tijd toen oorlog nog een kwestie van eer en respect was. De actiescènes zijn degelijk, in sé is er niets mis mee... Maar heimelijk zat ik dan toch ook weer terug te denken aan vergelijkbare momenten in de 'Lord of the Rings'-trilogie, en aan hoeveel indrukwekkender die momenten waren. Helm's Deep. Die finale in 'Return Of The King'.

Uiteindelijk blijft 'Troy' een teleurstellende bedoening, een oppervlakkig epos over één van de grootste werken in de wereldliteratuur. Punten gaan naar O'Toole en de effectencrew, voor het overige hoeft u de door de media geforceerde hype absoluut niet te geloven.

http://troymovie.warnerbros.com/

E-mailadres Afdrukken
 
Troy
USA / 2004
Regie: Wolfgang Petersen
Scenario: David Benioff Met: Brad Pitt; Orlando Bloom; Diane Kruger; Brian Cox; Sean Bean; Peter O'Toole; Eric
Met: Brad Pitt; Orlando Bloom; Diane Kruger; Brian Cox; Sean Bean; Peter O'Toole; Eric Bana; Brendan Gleeson
Duur: 163 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST