Banner

Cheaper By The Dozen

1.0
Dennis Van Dessel - 06 april 2004




Het was wellicht voorbestemd dat ik finaal zou afknappen op 'Cheaper By the Dozen'. Ik ben namelijk één van die zonnige, fenomenaal prettige mensen die zich geen andere reden kan inbeelden om kinderen te krijgen, dan om iemand in huis te hebben die je kunt slaan zonder dat ze iets kunnen terugdoen (nog drie maanden geweldvrij, en ik mag van de zwarte lijst van Child Focus af). En dat terwijl 'Cheaper By The Dozen' zo'n typisch kindvriendelijk Disneykomedietje is, waarin jengelende koters van begin tot eind het scherm teisteren en zo ongelooflijk nadrukkelijk moeite doen om toch maar sympathiek over te komen, dat ze met gemak de M-kids vervangen bovenaan mijn lijstje van minderjarigen die ik ervan verdenk banden te onderhouden met de Duistere Heer Mefistofeles zelf. Kijk, ik ga van pure ergernis op slag spectaculair lange zinnen schrijven. Dat is geen goed teken.

Steve Martin speelt Tom Baker, een footballcoach die samen met z'n echtgenote Kate (Bonnie Hunt), een hallucinant gezin van twaalf kinderen in toom probeert te houden. We ontmoeten de Bakers als het typische familiegezin: eigenlijk houden ze ontzettend veel van elkaar, maar ondertussen houdt hen dat niet tegen om elkaar op dagelijkse basis in de haren te vliegen. We krijgen de getroubleerde oudste broer, het tienermeisje dat elke dag uren voor de spiegel zit, de ruziemakers bij zowel de jongens als de meisjes, de intelligente seut die door de anderen wordt geplaagd enzovoort. Vader en moeder Baker ondernemen ondertussen pogingen om de orde te bewaren via een gesmeerd lopend tijdschema dat bepaalt hoe lang iedereen in de badkamer mag zitten of de telefoon mag gebruiken, en door als het nodig is, simpelweg een megafoon te gebruiken om zichzelf verstaanbaar te maken.

Wanneer Tom een aantrekkelijke nieuwe job krijgt aangeboden, dient het hele circus echter te verkassen naar Chicago, zeer tegen de zin van de kinderen, die behoorlijke aanpassingsproblemen te verwerken krijgen. Niet lang na hun verhuis krijgt Kate bovendien de gelegenheid om een twee weken durende tournee te maken met het boek dat ze net geschreven heeft - 'Cheaper By The Dozen', een autobiografisch verhaal over haar ervaringen als moeder van een dozijn kinderen. Tom staat er veertien dagen alleen voor en de te verwachten chaos blijft dan ook niet uit - grapjes over loslopende reptielen, vechtpartijen op school, gemene trucs die de koters met elkaar uithalen en overtollige lichaamsvloeistoffen, vliegen ons rond de oren. Olé.

'Cheaper By The Dozen' werd gebaseerd op een gelijknamige film uit de jaren vijftig, ook al uit de Disneystal, en één van de grootste problemen met deze vernieuwde versie, is dat je dat er ook aan ziét. Het uiteindelijke boodschapje dat we hier dienen mee te nemen, is immers dat een keuze tussen een succesvolle carrière of een gelukkig gezin, nooit een serieuze keuze zou mogen zijn. Dat loyaliteit aan de familie boven alles moet gaan. Nu klinkt dat nog vrij aanvaardbaar, maar waar die gedachte in de praktijk op uitdraait (althans in het geval van deze film), is dat moeder gewoon dient thuis te blijven om voor haar kroost te zorgen, in plaats van op tournee te gaan en haar eigen ambities na te streven. Het zal allemaal niet kwaad of seksistisch bedoeld zijn, maar dat soort van gedachtengoed komt anno 2004 behoorlijk achterhaald over.

Mochten de grappen nog gewerkt hebben, dan had ik me daar ook niet al te druk in kunnen maken, maar helaas - 'Cheaper By the Dozen' is zo voorspelbaar in al z'n situaties dat het vrijwel onmogelijk wordt om echt hard te lachen. Neem bijvoorbeeld een scène waarin oudste dochter Nora (Piper Perabo) haar vriendje mee naar huis neemt, een behoorlijk pretentieuze would-be acteur (Ashton Kutcher, die hier bijgevolg zichzelf speelt). De andere kinderen haten hem, maken hem nat zodat hij z'n kleren moet uittrekken, en terwijl Kutcher in een badjas zit na te rillen, weken ze zijn ondergoed in gemalen vlees. Gevolg: de hond van gezin pleegt een frontale aanval op de plaats van Kutchers anatomie waar zich al z'n verstand bevindt. Maar écht hardop lachen doe je niet, omdat men je de laatste drie, vier minuten al heeft zitten aankondigen dàt die grap er ging komen. Het is perfect mogelijk om een gag de nek om te wringen door teveel set-up te geven. En dat is wat hier gebeurt, keer op keer.

In dit soort film zou ik waarschijnlijk niet mogen hopen op een goed uitgekiende verhaalstructuur, maar goed, ik ben nu toch aan het kankeren: zo wordt aan een bepaalde plotlijn, over de oudste zoon van het gezin, nooit een resolutie gegeven. Wat er met hem gebeurt, moeten we dan maar raden. Ook een buurjongetje dat te lijden heeft onder een tirannieke moeder, wordt er even bijgesleurd, maar er wordt absoluut niets met zijn personage aangevangen.

Steve Martin voert z'n bekende nummertje op als gestresseerde vader, in grotendeels dezelfde lijn van wat we hem al zagen doen in het oneindig betere 'Parenthood' - die film bevatte tenminste nog een respectabel aantal geslaagde grappen en een paar observaties over het ouderschap die raak getroffen waren. Martin schijnt hier grotendeels op automatische piloot te functioneren, zonder notenswaardige hoogte- of laagtepunten. Bonnie Hunt als Kate probeert een beetje warmte in haar rol te injecteren, voornamelijk aangezien warmte het enige is dat het anemische scenario haar toelaat.

In de bijrollen valt het voornamelijk op hoe bekende gezichten als Piper Perabo ('Lost and Delirious'), Hillary Duff ('Agent Cody Banks') en Alan Ruck (tv-reeks 'Spin City' en destijds onvergetelijk in 'Ferris Bueller's Day Off') worden afgedankt met relatief onbetekenende bijrolletjes. Maar goed, Duff kan zich op z'n minst nog troosten met een plaatsje als zangeres op de eindgeneriek, waar ze het één of ander melig nummertje mag kwelen over kerstmis. Kenmerkend voor de hele film, trouwens, dat nummer.

Dat regisseur Shawn Levy, ook al verantwoordelijk voor het lamentabele 'Just Married', er hier niet in slaagt om een samenhangend geheel uit het zielige excuus voor een scenario te puren of om geslaagde grappen op te bouwen, is erg. Maar nog niet zo erg als de microfoon die we tijdens de eerste helft van de film om de haverklap door het beeld zien zeilen. Normaal gezien geven dat soort van fouten enkel aan dat de film op een verkeerd formaat geprojecteerd wordt, maar wat gezoek op imdb geeft aan dat ik niet de enige ben die dat is opgevallen. Schijnbaar zijn zelfs de geluidmensen en monteurs in slaap gevallen bij de lamlendige situaties die ze moesten vastleggen.

De poster van 'Cheaper By The Dozen' toont Martin en Hunt die wanhopig proberen een uit haar voegen barstende deur dicht te houden waar hun kinderen doorheen proberen te breken. Ik stel voor dat al wie nog gezegend is met goeie smaak, in diezelfde pose voor de deur van de bioscoopzaal gaat staan waar dit onding speelt. Met ons gevijven moet het wel lukken.

http://www.cheaperbythedozenmovie.com/

E-mailadres Afdrukken
 
Cheaper By The Dozen
USA / 2003
Regie: Shawn Levy
Scenario: Sam Harper; Joel Cohen; Alec Sokolow
Met: Steve Martin; Bonnie Hunt; Piper Perabo; Tom Welling; Hillary Duff; Alan Ruck
Duur: 98 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST