Banner

The Chronicles of Narnia

The Lion, The Witch and the Wardrobe

3.0
Dennis Van Dessel - 23 december 2005




C.S. Lewis, de schrijver van de zeven 'Narnia' boeken, was een collega van J.R.R. Tolkien aan de universiteit van Oxford. De mannen kenden elkaar, waren bevriend en schreven allebei een reeks boeken in dezelfde geest. Fantastische werelden met magische creaturen, grootschalige oorlogen, boze tovenaars en heksen... Het enige fundamentele verschil was dat Lewis zijn boeken expliciet op kindermaat schreef, terwijl Tolkien meer een volwassen publiek bereikte (of wat daarvoor moet doorgaan). En inderdaad, als je de verfilming van 'The Lion, the Witch and the Wardrobe' bekijkt, het eerste boek uit de reeks, kun je je soms niet van de indruk ontdoen dat je naar een kinderachtiger versie van 'Lord of the Rings' aan het kijken bent, waarin de dramatiek en de actie werden afgezwakt om ook de kleinsten aan te spreken.

Het verhaal speelt zich af tijdens de Tweede Wereldoorlog: Londen ligt haast dagelijks onder vuur van Duitse bommenwerpers, wat tot gevolg heeft dat heel wat moeders hun kinderen wegsturen naar het platteland. Zo ook de vier Pevensie kinderen (twee jongens en twee meisjes), die worden ondergebracht bij een mysterieuze professor in een enorm landhuis. In dat huis ontdekken de kinderen een klerenkast die toegang geeft tot het mythische land Narnia. De koters komen erachter dat een boze tovenares, The White Witch (Tilda Swinton), het land in een eeuwige winter hult, maar dat er een profetie bestaat die zegt dat mensenkinderen haar van haar troon kunnen stoten. Met behulp van een bekvechtend koppel bevers en de leeuw Aslan gaan de Pevensies de strijd met The White Witch aan.

'The Chronicles of Narnia' is gedrenkt in een christelijk sfeertje dat tegenwoordig op een vreemde manier anachronistisch aanvoelt. We krijgen de voorspelling van een verlosser (knipoog, knipoog), een verrader onder de helden (knipoog, knipoog) en zelfs een zelfopoffering die tot een herrijzenis leidt (en reken maar dat dàt een knipoog is). Voor een beoekenreeks uit de jaren vijftig is dat niet abnormaal: C.S. Lewis was nog katholieker dan de paus en hij leefde in een tijd waarin kinderen standaard werden opgevoed met religieuze waarden. Maar voor de film had men die doorzichtige Davidsfonds-mentaliteit gerust een beetje mogen afzwakken. Tegen het einde zit je te wachten tot er iemand met de schaal rondgaat. (Het meest hallucinante "zijn-ze-er-nu-mee-aan-het-rammelen"-moment in de film is er trouwens één waarin de kerstman plotseling opduikt om de jonge helden van wapens te voorzien. Het is een Amerikaanse heiligman, natuurlijk, dus dat hij een wapenhandelaar is wil ik nog aannemen, maar vloekt zijn aanwezigheid niet ongelooflijk met die christelijke subtext?)

Het eerste uur is nochtans best plezierig: het verhaal wordt goed opgezet en in tegenstelling tot de 'Lord of the Rings'-films, is er zowaar sprake van een gevoel voor humor. De twee bevers die de Pevensies helpen tijdens hun tocht, zijn heerlijke creaturen (zegt hij tegen zijn vrouw: 'Zit niet zo met je pels te frunniken, je ziet er prima uit.'), die ervoor zorgen dat de film zichzelf niet al te serieus gaat nemen. Ook de acteerprestaties zijn in orde. Tilda Swinton is een verleidelijke White Witch, die aan het begin van het verhaal lichte pedofiele neigingen vertoont (je moet haar eens ogen zien trekken naar het jongste Pevensie-jongetje!), maar daarna al haar duivels ontketent. Groovy. Ook de kinderen doen het over het algemeen niet slecht, met als notenswaardige uitzondering William Moseley als Peter, de oudste jongen. Is het puberale onzekerheid of een fundamentele angst voor camera's waardoor hij zo bedenkelijk voor zich uitkijkt?

Maar het is in de tweede helft dat regisseur Andrew Adamson de pedalen verliest. Kijk, 'The Lord of the Rings' zal nooit m'n favoriete film worden, maar je kreeg in die reeks tenminste de indruk dat je naar een volledig afgewerkte wereld zat te kijken. Een wereld die zich oneindig ver uitstrekte en bevolkt werd door meer creaturen dan je in honderd films kunt proppen. In 'Narnia' merk je daar eigenlijk bitter weinig van. De setting bestaat hoofdzakelijk uit een sneeuwvlakte en hier en daar een groen grasveldje - niet echt concurrentie voor de indrukwekkende vista's uit Jacksons films. En wat de personages betreft, krijgen we maar een bescheiden selectie aan vreemde schepsels te zien. Het gevolg daarvan is dat de karakters continu zitten te praten over "een vrij Narnia", en over de één of andere apocalyptische oorlog, maar dat we ons daar als kijker nauwelijks een concept van kunnen vormen. Waar wordt er nu eigenlijk over gevochten? Over die sneeuwvlakte? Over dat grasveldje, waar hooguit een paar centauren staan te grazen? In 'Lord of the Rings' was dat element wél volop aanwezig: Peter Jackson spendeerde de eerste zeven uur van zijn epos met het opzetten van het leven van de hobbits, zodat je achteraf een referentiekader had. Het was voor dàt leventje dat de hobbits vochten, en je kon daar ergens wel in meegaan. Hier probeert Adamson een episch gevoel te creëren, zonder dat hij daar het materiaal voor heeft - hij heeft niet genoeg personages, niet voldoende evoluties in het verhaal en ook zijn settings zijn niet indrukwekkend genoeg. Dit lijkt wel een poging tot een kleinschalig epos, en zo wérkt het niet.

Ook de soms scabreuze CGI doet de film geen goed. We krijgen bevers, leeuwen, vossen en wolven die helemaal uit pixels zijn opgetrokken, en dat zié je. De beesten bewegen zich met een onnatuurlijke soepelheid, alsof ze geen gewicht hebben, geen fysieke aanwezigheid. Misschien hadden ze de regie van deze prent beter overgelaten aan Jean-Jacques Annaud, die had vast nog een manier gevonden om 'm met échte dieren te draaien. Let trouwens ook op de scène waarin onze helden voor de wolven vluchten over smeltend ijs: zelden heb ik een slechter blue screen shot gezien. Het is ongelooflijk dat deze film 180 miljoen dollar heeft gekost.

Eigenlijk is het echt zonde dat het zo is afgelopen - de eerste helft van 'Narnia' belooft immers nog een ontwapenend jeugdfilmpje. Maar waarom dat katholieke geneuzel, waarom die mislukte pogingen tot epiek, waarom die slechte special effects? Je begint er 'Harry Potter' steeds meer door te waarderen.
E-mailadres Afdrukken
 
The Chronicles of Narnia
USA / 2005
Regie: Andrew Adamson
Scenario: Ann Peacock; Andrew Adamson; Christopher Markus; Stephen McFeely
Met: Georgie Henley; Skandar Keynes; William Moseley; Anna Popplewell; Tilda Swinton
Duur: 136 min.



Advertentie
Banner
Advertentie

TEST