Banner

Dot The I

6.0
Dennis Van Dessel - 10 maart 2004




In de film 'The Blair Witch Project', wordt één van de personages erop aangesproken dat ze steeds maar alles loopt te filmen. Samen met twee anderen is ze verloren gelopen in een oneindig bos vol onheilspellende geluiden en terwijl hun situatie steeds wanhopiger wordt, blijft ze hardnekkig alles bekijken door haar camera. 'Ik weet wel waarom je dat doet,' zegt één van de anderen tegen haar. 'Door die camera ziet alles er minder echt uit. Kun je er afstand van nemen.' Die uitspraak vormt de essentie achter 'Dot The I', de film waarmee Gael Garcia Bernal, de Mexicaanse dekhengst uit 'Amores Perros' en 'Y Tu Mama Tambien' zijn Engelstalig debuut maakt. 'Dot The I' is het soort prent waarover je eigenlijk al te veel verteld hebt als je zegt dat het een thriller is. Om er optimaal van te genieten, zou u dus in feite deze recensie helemaal niet mogen lezen - het is een goede film, geen meesterwerk, maar zeer genietbaar. Voilà. Zij die slim zijn, houden nu op met lezen en gaan kijken. Alle anderen zijn gewaarschuwd.

Argentijnse schone Natalia Verbeke speelt Carmen, een jonge Spaanse die na een hardhandig treffen met haar ex-vriend naar Engeland is verhuisd. Daar heeft ze de rijke en monumentaal saaie Barnaby leren kennen, gespeeld door James D'Arcy - gerustgesteld door het veilige, huiselijke leventje dat hij te bieden heeft, gaat ze akkoord met hem te trouwen. Op haar vrijgezellenfuif echter, ontmoet ze Kit (Bernal), een man die alles is wat haar verloofde nooit zou kunnen zijn: mysterieus, opwindend, aantrekkelijk. Over de volgende paar dagen ontwikkelt er zich een vreemde driehoeksrelatie, waarin Carmen moet kiezen tussen een verzekerd bestaan met Barnaby of een avontuurlijk leven met Kit.

Dit alles is niet de plot van 'Dot The I' - het is enkel het uitgangspunt. En niet eens zo'n boeiend uitgangspunt, wat dat betreft. De eerste 45 minuten van deze film overstijgen nauwelijks het niveau van een doodordinaire weekendfilm. Het toevallige treffen tussen Kit en Carmen komt geforceerd over, hun dialogen klinken hol en vooral James D'Arcy als Barnaby is een ronduit pathetische figuur. Je zit daar in dat publiek en je vraagt je af waarom Carmen nog aarzelt om die melkmuil in de steek te laten.

Het verhaaltje - sowieso al niet bepaald een toonbeeld van originaliteit op dat punt - wil maar niet tot leven komen. Het enige punt waarop er nog een beetje te lachen valt, is een heerlijke hommage aan 'The Graduate', wanneer Kit besluit om het huwelijk van Carmen te bestormen in zuivere Dustin Hoffman-stijl. Hij bonkt op de ramen van het gemeentehuis om haar aandacht te lokken, enkel om van een stoïcijnse functionaris te horen te krijgen: 'Double glass. It's a bitch.' Kijk, dàt is dus geestig. Maar het is ook het enige dat de boel een beetje tot leven doet komen tijdens die eerste helft - 45 minuten van weinig boeiende personages die zich doorheen een aantal lamlendige soaptoestanden bewegen.

Maar dàt is enkel de eerste helft. Daarna echter, neemt het hele verhaal een wending van heb-ik-jou-daar, en dàn wordt het plots allemaal heel wat interessanter. Die hele eerste helft valt plots in z'n plooi, we merken dat het niet anders had kunnen zijn dan juist zo. Het zou crimineel zijn op de twist te verraden, maar het mooie eraan is juist, dat alles wat er daarna gebeurt, strikt genomen niet inconsistent is met de karakters van de personages. Natuurlijk moet je alles met een korreltje zout nemen, je ongeloof opschorten is nooit een slecht idee, maar binnen de grenzen van wat het genre toelaat, worden de regels van de logica nooit écht met de voeten getreden. We kunnen ons inbeelden dat wat we zien gebeuren, misschien, eventueel, nog wel mogelijk zou zijn.

Regisseur en schrijver Matthew Parkhill probeert met de wending die de plot uiteindelijk neemt, een commentaar te leveren op de invloed van fictie op de realiteit en omgekeerd - zoals de personages uit 'The Blair Witch Project' het al zeiden: als je naar iets kijkt door een camera, wordt de werkelijkheid haast automatisch gefilterd tot fictie. Je kunt er afstand van nemen, de omvang ervan wordt meer hanteerbaar. Maar als je jezelf daar te ver in laat gaan, kan de grens tussen beide behoorlijk gaan vervagen.

Een dergelijke uitleg doet de film er ongetwijfeld pretentieuzer uitzien dan hij is - in de eerste plaats is 'Dot The I' een zeer degelijke thriller, en alle verdere beschouwingen zijn optioneel, ontworpen voor mensen zoals ik, die nu eenmaal graag de indruk wekken dat ze erover hebben nagedacht. Een nieuwe thematiek is het trouwens ook niet - Parkhill heeft duidelijk goed gekeken naar het werk van Brian De Palma, een regisseur die het graag en vaak had over gelijkaardige onderwerpen, nooit met meer succes dan in zijn meesterwerkje 'Blow Up'. Parkhill recycleert die ideeën, maar doet dat over het algemeen op een boeiende, inventieve manier.

'Dot The I' komt, verrassend genoeg, nergens geforceerd over - ten eerste omdat de plotwendingen nooit echt uitzinnig worden, maar ten tweede ook omdat de regisseur wist wanneer hij zich moest inhouden. Visueel kiest hij zelden of nooit voor overbodig opgesmukte stijlgrepen. Er wordt regelmatig overgeschakeld naar 8 mm videotape, maar dat is elke keer gerechtvaardigd door het verhaal. En er is één overgang naar een flash-back die erg knap gedaan is, maar voor het overige houdt Parkhill het simpel - geen ijdelheidsshots, een functionele stijl. Bovendien weet hij ook wanneer het genoeg is geweest. 'Dot The I' is één van de weinige films van negentig minuten die ik de laatste tijd heb gezien, die ook effectief negentig minuten duurde. De meeste films van anderhalf uur rekken er tegenwoordig twee uur of langer voor uit (nog 'Something's Gotta Give', iemand?).

'Dot The I' is een klein, intrigerend filmpje, goed in elkaar gestoken en krachtig geregisseerd. Nee, grote kunst is dit niet, en de achterliggende thema's zijn niet zo origineel als Parkhill zelf waarschijnlijk zou willen geloven, maar qua amusementswaarde kan dit tellen. Allen daarheen.

E-mailadres Afdrukken
 
Dot The I
GB-E / 2003
Regie: Matthew Parkhill
Scenario: Matthew Parkhill
Met: Gael Garcia Bernal; Natalia Verbeke; James D'Arcy; Tom Hardy; Charlie Cox
Duur: 90 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST