Banner

Freaky Friday

6.0
Dennis Van Dessel - 18 december 2003




Bekend Amerikaans filmcriticus Roger Ebert heeft ooit gezegd: a film is not about what it's about. It's about how it's about it. Ik heb 'm ook twee keer moeten lezen, dus neem gerust even uw tijd. Een film als 'Freaky Friday' bewijst dat hij gelijk heeft: het gegeven werd al honderd keer gedaan, en we zien elke plotwending wel van een kilometer of twintig aankomen - maar dat wil niet zeggen dat dit een slechte film is. Want de manier waarop dat tot op de draad versleten gegeven werd aangepakt, is verrassend fris en sympathiek.

In essentie is dit een zoveelste body switch film. Jamie Lee Curtis speelt Tess Coleman, een zwaar gestresste pyschiater die op het punt staat met haar vriend Ryan te trouwen, nadat ze drie jaar geleden haar echtgenoot verloor. Haar vijftienjarige dochter Annabell (Lindsey Lohan, ooit nog een tweeling in de remake van 'The Parent Trap'), is een rebel à la Disney, wat inhoudt dat ze een rommeltje maakt van haar kamer, laat is met opstaan en teveel lawaai maakt in de garage wanneer ze repeteert met haar rockband. De jongedame heeft het moeilijk met het naderende huwelijk van haar moeder, wat resulteert in een slaande ruzie tussen moeder en dochter in een Chinees restaurant. Aangezien Chinezen in dit soort films steeds mystieke figuren zijn die niet alleen een geweldige nummer 59 met currie kunnen klaarmaken, maar ook in contact staan met een hele horde geesten, neemt de bazin van het restaurant het heft in eigen handen met een betoverd gelukskoekje. Wanneer Curtis en Lohan de volgende ochtend wakker worden, zitten ze vast in elkaars lichaam.

Het is al de derde keer dat Disney de originele (toen nog wel) roman van Mary Rodgers verfilmt. De eerste keer was midden jaren zeventig, met de toen nog piepjonge Jodie Foster in de kinderrol. Enkele jaren geleden kwam er dan nog een tv-verfilming die volstrekt onopgemerkt voorbijging, en nu krijgen we dus dit. 'Freaky Friday' heeft geen enkele reden om goed te zijn - het is een afgezaagd gegeven, waar werkelijk geen enkele verrassing meer uit te persen valt. En tóch werkt het.

Het is immers niet omdat de situaties voorspelbaar zijn, dat de humor dat is. Natuurlijk weet u zo ook wel dat moeder en dochter zullen leren dat volwassen dan wel jong zijn, niet zo makkelijk is als het lijkt. Natuurlijk zullen ze elkaar leren waarderen zoals ze dat vroeger niet konden, en natuurlijk sluit regisseur Mark S. Waters de boel af met een enorme happy ending, wat had u dan gedacht? Maar hoewel dit allemaal licht verteerbare, volstrekt betekenisloze kost is, is en blijft 'Freaky Friday' toch een film die weet wat grappig is.

De acteurs zijn de belangrijkste reden om te gaan kijken. Lindsey Lohan is erg sterk als volwassene in het lichaam van een puber, en imiteert de maniertjes van Jamie Lee Curtis op een geloofwaardige manier. Kijk gewoon eens hoe ze haar vingers gebruikt, haar lichaamstaal, in die eerste scène, waarin Lohan wanhopig probeert om haar dochter, Curtis, wakker te krijgen. Dat is goed gedaan. En Jamie Lee Curtis zelf amuseert zich overduidelijk te pletter als vijftienjarige die in de spiegel plots "the cryptkeeper" ziet. Het is een genot om haar bezig te zien, met als absoluut hoogtepunt een scène waarin ze onverwacht middenin een talkshow gegooid wordt, om te praten over haar nieuwe boek rond de psychologische reacties op het ouder worden.

Curtis en Lohan maken de film, maar ze worden ondersteund door een script dat verrassend veel scherpe dialoogjes bevat. De verleiding moet groot geweest zijn om gewoon de wisselwerking tussen de twee actrices het werk te laten opknappen, om te hopen dat het uitgangspunt voldoende zou zijn om negentig minuten te dragen. Maar nee, in plaats daarvan krijgen we een aantal dialogen en situaties die gewoon op zichzelf genomen al zeer geestig zouden zijn - een half-demente opa die bang is voor aardbevingen, bijvoorbeeld, of een serenade waarin godbetert 'Baby, one more time' wordt gezongen. 'Freaky Friday' neemt dat o zo clichématige gegeven, en vult het met genoeg geslaagde gags om ons te doen vergeten hoe voorspelbaar het allemaal wel is.

Er is hier en daar commentaar gekomen op de manier waarop de jongeren van deze film volkomen buiten de werkelijkheid lijken te leven, in een cleane wereld waarin niet gerookt of gedronken wordt, waarin drugs en seks niet bestaan, en een vijftienjarige, zelfverklaarde "rebel" zelfs geen ritje op een motor aanvaardt omdat het niet mag van haar moeder. En het is een feit dat 'Freaky Friday' absoluut geen uitstaans heeft met hoe het leven van échte pubers er tegenwoordig uitziet. Maar dat heeft de film dan ook nooit beweerd, dit is geen sociaal drama, geen vervolg op 'Kids'. Het glazuurlaagje dat over de werkelijkheid gesmeerd wordt, zorgt er evenwel voor dat bepaalde scènes enigszins fake gaan lijken. Vooral de manier waarop het etterige jongere broertje uiteindelijk toch z'n goed hart laat zien, kwam nogal geforceerd over. Maar goed, dat soort zaken neem je er nu eenmaal bij in dit genre. De ruil die je doet in dit soort cinema, betekent dat je geloofwaardigheid en verrassingen opoffert in ruil voor een aantal oprecht komische momenten, en een frisse, onbevangen mentaliteit. En in die beide laatste, is 'Freaky Friday' goed voorzien.

Sluit mij een week op in een kast met Michel Follet, neem me m'n kaart van de Bond Voor Filmsnobs af of verplicht me nu het verzameld werk van Adam Sandler uit te zitten, maar ik heb me uitstekend vermaakt met 'Freaky Friday', een film die jongeren ongetwijfeld zal aanspreken, en ouders met een brede glimlach de straat op zal sturen. Hier is niets mis mee.

http://www.freaky-friday.com/

E-mailadres Afdrukken
 
Freaky Friday
USA / 2003
Regie: Mark S. Waters
Scenario: Heather Hache; Leslie Dixon
Met: Jamie Lee Curtis; Lindsey Lohan; Mark Harmon; Harold Gould; Stephen Tobolowsky; Christina Vidal
Duur: 93 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST