Banner

Finding Nemo

7.0
Dennis Van Dessel - 26 november 2003




We dachten dat het er nooit van zou komen: de nieuwe animatiefilm van Pixar, de studio die ons ook al de Disneyproducties 'A Bug's Life' en 'Monsters Inc.' bracht, werd in de VS vroeg in de zomer al uitgebracht. De reacties waren vrijwel unaniem positief, er werd een enorme hype gecreëerd en een omvangrijke reclamecampagne op touw gezet - en toen moesten we wachten tot de kerstperiode stilaan begon, vooraleer we het resultaat te zien kregen. Maar wees gerust, 'Finding Nemo' is het wachten waard. Disney en Pixar herpakken zich na een aantal mindere prenten, en leveren hier een geestige, frisse komedie af die zowel u als uw koters met een enorme glimlach de straat op zal sturen.

Nemo is een clownvisje met een mank vinnetje, dat als enige van zijn familie een aanval door een barracuda wist te overleven - al zijn broertjes en zusjes, evenals zijn moeder, hadden minder geluk, zodat Nemo nu alleen overblijft met zijn vader, Marlon.

Marlon is na de tragische gebeurtenissen volslagen neurotisch geworden, en voedt zijn zoon dan ook in eeuwige schrik voor de enge buitenwereld op. Zijn ergste angsten komen uit wanneer Nemo tijdens zijn eerste schooldag gevangen wordt genomen door een duiker - een tandarts uit Sidney, meer bepaald, die hem in een aquarium plaatst, samen met een bont allegaartje lotgenoten. Marlon besluit op zoek te gaan naar zijn enige kind, waarbij hij hulp krijgt van Dory, een vergeetachtig maar altijd enthousiast visje. Onderweg maakt hij kennis met haaien die proberen af te kicken van het eten van vissen, "surfer dudes" van zeeschildpadden, behulpzame pelikanen en nog heel wat meer eigenaardige typetjes.

De plot van 'Finding Nemo' blinkt nu niet meteen uit door originaliteit - een ouder gaat op zoek naar z'n kind, en ontdekt gaandeweg dat de wereld niet zo duister en vijandig is als hij wel had gedacht. U had het kunnen zien aankomen: Marlon leert dat hij z'n zoon moet loslaten en vertrouwen, en dat hij niets te vrezen heeft in die gigantische oceaan buiten de anemone waarin hij woont. Ligt het aan de setting van de film, of voelt u ook al nattigheid wanneer u zoiets hoort? Disney zou Disney niet zijn indien ze niet probeerden om ons dit soort van voor de hand liggende levenslesjes door de strot te rammen. Maar er is in ieder geval verbetering merkbaar: tot voor een paar jaar zouden ze er nog een stel slijmerige liedjes, al dan niet voortgebracht door de onzalige keelholte van Phil Collins, hebben aan toegevoegd. Dat blijft ons ditmaal tenminste bespaard.

Buiten die obligate schmaltz, die al bij al beperkt blijft tot een paar scènes aan het einde van de film, valt er evenwel behoorlijk wat te lachen met 'Finding Nemo'. De reis van Marlon en het verblijf van de kleine Nemo in z'n aquarium wordt immers in de eerste plaats gebruikt om een kleurrijk stel nevenpersonages te introduceren, die erin slagen om achteraf allemaal helder in ons geheugen te blijven, als levendige karakters met elk hun eigen persoonlijkheid. Zo maakt Nemo kennis met Gill, een van enorme littekens voorziene ontsnappingsartiest die vastbesloten is om naar de zee te vluchten. Gills stem wordt geleverd door Willem Dafoe, en het valt niet moeilijk om je zijn personage uit 'Platoon' voor de geest te halen - een oude rot die alles al heeft gezien en op een filosofisch toontje spreekt over de absolute noodzaak om 'm te smeren.

Mijn persoonlijke favoriet was echter Darla, het nichtje van de tandarts, die Nemo cadeau zal krijgen voor haar verjaardag - het kind is echter een rechtstreekse afstammeling van Satan himself, en staat erom bekend haar vissen steevast te vermoorden door met het zakje te schudden. De manier waarop het kleine kreng wordt afgebeeld - vergezeld van de beroemde douche-muziek uit 'Psycho' - is ronduit hilarisch. Gemene figuren zijn altijd het leukst, en in 'Finding Nemo' vinden we geen uitzondering op die regel.

Verder stemmenwerk komt er van Albert Brooks, een gerespecteerd Amerikaans komiek die hier wellicht minder bekend is - weet u nog, die onnozele campagnemedewerker uit Scorsese's 'Taxi Driver'? Dat is 'm. En Ellen DeGeneres steelt regelmatig de show als Dory, de blauwe vis met de enorme ogen en het probleem met haar kortetermijngeheugen. ("Dat zit in mijn familie... Denk ik.") DeGeneres legt zoveel energie in haar vertolking, en zoveel spontaniteit, dat je meteen nieuwsgierig wordt hoe het mens achter die microfoon heeft gestaan - continu op en neer springend, is mijn gok.

Regisseurs Andrew Stanton en Lee Unkrich doen hier visueel een aantal merkwaardige dingen. Ten eerste zitten ze opgescheept met personages die in wezen alleen maar een gezicht hebben met een lijfje dat er enigszins nutteloos achteraan hangt. Dat werkt zeer beperkend voor de bewegingen en de acties van de vissen - hoe kun je bijvoorbeeld een vis een steentje tussen de raders van een filteringssysteem laten stoppen, zonder dat het volstrekt onnatuurlijk gaat lijken? Stanton en Unkrich laten de vissen van 'Finding Nemo' echter constant communiceren met hun gezichtsuitdrukkingen en geven hen veel werk met hun vinnen en hun mond - de bewegingen gaan al snel vanzelfsprekend lijken, we stellen ons geen vragen meer bij wat ze doen, maar we aanvaarden het. Natuurlijk is het een animatiefilm, en natuurlijk moet je in de eerste plaats bereid zijn om de film te volgen in z'n fantasieën - maar als het niet zo goed in beeld was gezet, dan zou er toch nog steeds iets zijn geweest dat er verzet tegen had geboden, we zouden het moeilijker hebben gevonden om te accepteren wat die beesten allemaal uitvreten.

En ten tweede speelt zowat de hele film zich onder water af - en niets is zo moeilijk om het effect van water te bereiken in een animatiefilm. Hoe teken je water, indien je het oppervlak niet ziet? De makers spelen hier op een soms briljante manier met licht en met de bewegingen van de achtergronden en de personages om steeds de weerstand van het water te suggereren. En het ziet er allemaal zo vanzelfsprekend uit, alsof er niet eens over is nagedacht. Wat natuurlijk het beste teken is van de kwaliteit van het werk.

Ondanks de sentimentaliteit die hier en daar komt opduiken, is en blijft 'Finding Nemo' dus een ongelooflijk genietbare ervaring, die fantastisch in beeld werd gezet. Dat wordt een maand lang geen vis meer eten.

http://www.pixar.com/featurefilms/nemo/index.html

E-mailadres Afdrukken
 
Finding Nemo
USA / 2003
Regie: Andrew Stanton; Lee Unkrich
Scenario: Andrew Stanton; Bob Peterson
Met: Albert Brooks; Ellen DeGeneres; Willem Dafoe; Alexander Gould; Vicki Lewis
Duur: 100 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST