Banner

De Zaak Alzheimer

7.0
Dennis Van Dessel - 24 oktober 2003



De wonderen zijn blijkbaar de wereld nog niet uit. Na 'Any Way The Wind Blows' komt er in hetzelfde jaar nóg een goeie Vlaamse film uit, en dat zonder dat er in één van beide een pastoor, dan wel boer-met-riek, dan wel Dora van der Groen te bespeuren is. 'De Zaak Alzheimer' is een uitstekende policier geworden, die zich (iedereen zegt dit, maar het is wel waar), gerust kan meten met elke Hollywoodfilm.

Jan Decleir speelt Angelo Ledda, een Belgische huurmoordenaar die werkt vanuit Marseilles. Ledda bevindt zich in de eerste fases van de ziekte van Alzheimer, wat zijn job er natuurlijk niet makkelijker op maakt, maar toch aanvaardt hij een opdracht in Antwerpen. Via gladjakker Seynaeve (Gene Bervoets), krijgt hij z'n instructies voor een dubbele moord.

Wanneer Ledda echter ontdekt dat één van zijn slachtoffers nog maar een kind is, besluit hij de boel af te blazen. Zijn opdrachtgevers zijn hier niet blij mee, en binnen de kortste keren ontstaat er een oorlog tussen Ledda en de al dan niet mysterieuze mannen achter de schermen, kerels die veel smeriger plannetjes uitbroeden dan de huurmoordenaar ooit had kunnen vermoeden. Politieduo Vincke (Koen De Bouw) en Verstuyft (Werner De Smedt), moeten proberen om het raadsel op te lossen, waarbij het hoe langer hoe moeilijker wordt om te weten wie ze kunnen vertrouwen en wat ze mogen geloven.

Erik Van Looy is een lid van de jongere garde van Vlaamse filmmakers, waartoe ook commercanten als Marc Punt en Jan Verheyen behoren, die zijn opgegroeid met de films van Steven Spielberg in plaats van die van pakweg Frederico Fellini, en daaruit ook hun gevoel voor cinema hebben gehaald. Het mag snel gaan, het hoeft niet per sé diepzinnig te zijn, zo lang het maar onderhoudend is, en het oog wil ook wat, dus mag de montage en cameravoering best trendy zijn. Normaal gezien sta ik enigszins achterdochtig tegenover films die vanuit een dergelijke mentaliteit gemaakt zijn, maar 'De Zaak Alzheimer' is een project dat zich hier schijnbaar perfect voor leent. Ja, het is allemaal op Amerikaanse leest geschoeid, maar dan toch op z'n minst op de leest van goeie Amerikaanse producties, in plaats van slechte (hallo, 'Alias'?). Van Looy haalde z'n inspiratie - vooral visueel - bij persoonlijke favorieten als Michael Mann (dat openingsshot! Die blauw-grijze kleuren de hele film lang!), David Fincher (bepaalde shots in de regen komen zó uit 'Seven') en Christopher Nolan ('Memento'). Maar hij zorgt er wel voor dat 'De Zaak Alzheimer' méér wordt dan zomaar een wanna-be Hollywoodthrillertje, een doorslagje van wat anderen hem hebben voorgedaan, door ook het allerbelangrijkste aspect nooit uit het oog te verliezen: het scenario.

De plot speelt zich af in 1995, wat een goeie keuze was, aangezien dat ervoor zorgt dat de zaak Dutroux nooit z'n schaduw op bepaalde verhaallijnen kan werpen, én omdat het zo mogelijk blijft om de conflicten tussen rijkswacht en politie uit te spelen. Een groot deel van wat 'De Zaak Alzheimer' meer maakt dan alleen maar een "whodunit", is het politieke aspect dat - het zou geen Jef Geeraerts zijn - steeds voelbaar aanwezig is. Het onderzoek wordt tegengewerkt, onderlinge rivaliteit onder de wetshandhavers en de almacht van geld gaan belangrijke rollen spelen - of zoals een majoor van de rijkswacht op een bepaald moment tegen Vincke zegt: "Zoeken jullie naar jullie moordenaar. Wij zoeken wel naar die van ons."

En ook voor het overige zit het goed in elkaar. Hoe weet je in de gemiddelde aflevering van 'Baantjer' wie het gedaan heeft en waarom? Juist ja, de dader zit in een stoel en vertelt het gewoon van a tot z. Die gemakkelijke val wordt hier met glans vermeden - over de loop van twee uur wordt de plot heel natuurlijk opgebouwd, de stukjes van de puzzel worden mondjesmaat uitgedeeld, en er is nergens één moment waarop alles plotseling duidelijk wordt. We wéten het gewoon, omdat we net als Vincke en Verstuyft de aanleidingen aan elkaar hebben weten te knopen.

Van Looy, nochtans niet echt beloftevol van start gegaan met 'Ad Fundum' en 'Shades', ontpopt zich hier zowaar tot een zeer doeltreffend actieregisseur, die weet hoe hij suspense moet opbouwen. Een stand-off tussen Ledda en de twee politie-inspecteurs in een ondergrondse parking (getrokken wapens, bibberige rode stipjes van de laserstralen op elkaars voorhoofd, u kent dat wel), wordt op een schaamteloze manier uitgerokken om er alles uit te halen wat erin zit, maar wees maar zeker dat u op het puntje van uw stoel zit. Hetzelfde geldt voor een latere scène in een privé chateau, en voor de finale. De regisseur wordt nooit rusteloos, haast zich nergens om naar het vuurwerk over te gaan, maar neemt zijn tijd om het publiek te laten àfzien, om een oprecht gevoel van spanning op te bouwen.

De acteurs zijn ook goed - Koen De Bouw speelt zijn karakterkop uit als Vincke, een flik die op zoveel begraven frustraties zit dat hij bijna uiteenspat. Werner De Smedt als zijn partner Verstuyft, heeft dan weer minder memorabels te doen, en blijft de zwakste schakel in een overigens goeie cast. Maar het is Jan Decleir die de show steelt als vergeetachtige huurmoordenaar - Ledda is wellicht zijn beste rol sinds 'Karakter', een killer met een hart, die erin slaagt om op het ene moment ongelooflijk veel "cool" uit te stralen, en op het andere dan weer enorm kwetsbaar te worden. Het is door dit soort van prestaties dat die man al zo lang de peetvader van de Nederlandstalige acteerwereld is.

Blijven daar nog een paar kleine reserves. Na ongeveer anderhalf uur, bijvoorbeeld, krijgen we een lange actiescène met Decleir en Jo De Meyere, die aanvoelt als de climax van de film. Maar dan hebben we nog een half uur te gaan, en het resultaat is dat het weer even duurt voor de film z'n tweede adem vindt. Ook hadden bepaalde dialogen wellicht iets minder nadrukkelijk gekund (Vincke die naar de foto van één van de slachtoffers wijst en zegt: "Mijn sympathie ligt hier".)

Maar dat zijn kleine bezwaren tegen een oerdegelijke misdaadfilm, die alles heeft om oerdegelijk te zijn: een goeie plot, geloofwaardige personages, een strakke regie en uitstekende acteurs. Oké, we hebben dit al wel eens eerder gezien (hoewel niet in België), en ouwe zeuren zullen het waarschijnlijk wel allemaal "te Amerikaans" vinden, maar bedenk dan wel dat diezelfde zeuren 'De Zaak Alzheimer' van heikneuterigheid zouden hebben beschuldigd indien het anders was.

http://ms.skynet.be/alzheimer/

E-mailadres Afdrukken
 
De Zaak Alzheimer
B / 2003
Regie: Erik Van Looy
Scenario: Carl Joos; Erik Van Looy
Met: Jan Decleir; Koen De Bouw; Werner De Smedt; Jo De Meyere; Gene Bervoets; Hilde De Baerdemaeker; Filip Peeters; Geert Van Rampelberg; Deborah Ostrega; Vic De Wachter
Duur: 120 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST