Banner

Swordfish

2.0
Dennis Van Dessel - 23 september 2003


99 min. / USA

De openingsscène is allicht één van de beste die u dit jaar te zien zult krijgen: John Travolta komt langzaam maar zeker in focus terwijl hij een monoloog houdt over de hedendaagse cinema, en het gebrek aan goede scenario's in Hollywood. Als ster en producer van 'Battlefield Earth' vind ik dat getuigen van lef, maar goed.

Travolta blijkt de gijzelnemer te zijn van een twintigtal mensen in een bank, schijnbaar volgens hetzelfde stramien dat Al Pacino ontwikkelde in 'Dog Day Afternoon', maar dan beter. Travolta is namelijk niet van plan om gepakt te worden, en heeft de gijzelaars behangen met genoeg dynamiet om Afghanistan van de kaart te vegen. Via een ingewikkeld computersysteem (er zitten veel ingewikkelde computersystemen in deze film) heeft hij het zo weten regelen dat wanneer één van de gijzelaars te ver afdwaalt, deze zal ontploffen. Dit gebeurt natuurlijk, en de hieropvolgende explosie is het beste moment van de film: het beeld lijkt stil te staan, maar toch net niet, terwijl de camera een cirkel van 360 graden maakt om de actie heen. Een indrukwekkend shot.

Mijn advies: kijk naar die openingsscène, en vergeet de rest van de film.

Voor wie het toch wil weten: de plot draait rond hacker Hugh Jackman, die net 18 maanden in de nor erop heeft zitten en nu niet meer in de buurt van een computer mag komen - of van zijn dochtertje, dat in handen is van zijn ex-vrouw die nu met een pornoproducent samenwoont. Het zal je maar overkomen, nietwaar? Jackman wordt benaderd door de in een zeer strak rood jurkje gehulde Halle Berry, die hem overhaalt met haar mee te komen voor een ontmoeting met Travolta. De 10.000 dollar en de belofte van meer van Berry overtuigen hem, en de confrontatie tussen hem en Travolta die volgt, is wellicht de meest absurde scène die ik dit jaar in een film heb gezien: bij wijze van test moet Jackman binnen de 60 seconden in het computersysteem van het ministerie van defensie hacken, terwijl er een pistool op zijn hoofd gehouden wordt... En terwijl een niet onaardige blondine hem een blowjob geeft. Kwestie van de nodige afleiding te bezorgen.

Enfin, het een en ander lijkt te draaien rond een snoodaardig plan om een bank te beroven van 9.5 miljard dollar zwart geld van de FBI. Het is ingewikkelder dan dat, want noch Travolta, noch Berry zijn wie ze lijken te zijn, en Berry is niet eens wie ze is eens blijkt dat ze niet was wie ze leek te zijn... Of zoiets. Het is ingewikkeld.

De plot is niet alleen absurd, maar na de gebeurtenissen op elf september 2001 zal hij ongetwijfeld ook een onaangename smaak achterlaten in de mond van veel Amerikanen. Gaandeweg kreeg ik het enge gevoel dat Travolta in deze film voor 11/9 een schurk was, maar nu door velen als een held zal worden bekeken. De hele moraliteit van de film werd, wat de Amerikanen betreft, onderuit gehaald door de actualiteit.

Nuja, dat terzijde. Actiescènes volgen elkaar op, meestal zonder goede reden. Jackman wordt achterna gezeten door FBI-agent Don Cheadle, en nadat ze een goeie vijf minuten lang op spectaculaire wijze elkaar hebben opgejaagd... gebeurt er eigenlijk zeer weinig. Hetzelfde na een auto-achtervolging met acht doden tot gevolg. Jackman wordt naar huis gestuurd en er zijn blijkbaar geen consequenties. Actie wordt hier ingevoegd voor de actie, omdat het publiek van tijd tot tijd een adrenaline-injectie nodig heeft, en wat dan nog als het allemaal niet logisch is?

De acteurs houden zich manhaftig staande in deze bende: John Travolta maakt een heel klein beetje zijn 'Battlefield Earth'-fiasco goed, Hugh Jackman weet zijn teksten met een uitgestreken gezicht te debiteren (god weet dat dat geen sinecure kan zijn geweest), Don Cheadle is altijd betrouwbaar en Halle Berry heeft mooie borsten. Daar was trouwens veel over te doen in de pers, over het feit dat Halle Berry topless gaat in deze film. Ik kan echter aan tieners overal ten lande meedelen dat het eigenlijk niet de moeite is: ze komen nauwelijks drie seconden in beeld, en dan nog niet eens in een bijzonder erotische context. Het is een tease, een belofte die niet wordt ingelost. Net zoals heel de film trouwens - je denkt dat het ergens toe gaat leiden, maar dat doet het niet.

De kans is trouwens groot dat u veel van de film zult missen indien u niet op de hoogte bent van computers - Jackman zit op een bepaald moment op zijn keyboard te riffen op het tempo van de muziek waar hij naar luistert, druk bezig een speciaal soort worm te maken die hij via een achterdeurtje in een file wegstopt op een website waar niemand kijkt om dan in de mainframe van de bank te droppen via een code die... Euhm... U merkt wat ik bedoel. Het feit dat Jackman's personage tegen die tijd al een hele fles wijn in z'n kraag heeft, schijnt hem hierin in het geheel niet te hinderen. Ik wou dat ik er zo goed tegenkon.

Op welk punt wordt een film onnozel? Wanneer zie je dat er net één plotwending teveel heeft plaatsgegrepen, en dat zelfs goede acteurs de meubelen niet meer kunnen redden? Ik zou het u niet kunnen vertellen. Swordfish ook niet.

http://operationswordfish.warnerbros.com/

E-mailadres Afdrukken
 
Swordfish
Regie: Dominic Sena
Scenario: Skip Woods
Met: John Travolta; Hugh Jackman; Halle Berry; Don Cheadle; Sam Shepard; Vinnie Jones

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST