Banner

Spirit

Stallion of the Cimarron

1.0
Dennis Van Dessel - 23 september 2003

82 min. / USA

Verleden jaar scoorde studio Dreamworks een gigantische hit met 'Shrek', een nogal onconventioneel, oneerbiedig sprookje dat zowel kinderen als hun ouders betoverde met een scherp gevoel voor humor én een verhaal met een hart en ziel. Wie dacht dat Jeffrey Katzenberg vervolgens geen stap meer verkeerd kon zetten, heeft het echter duidelijk mis. Want al die termen die op Shrek zo van toepassing waren (fris, origineel, geestig), hebben niets te maken met wat 'Spirit: Stallion Of The Cimarron' is geworden.

Het verhaaltje draait rond Spirit, een hengst die in de tijd van het wilde westen de leiding heeft over zijn groep en geniet van het leven in de vrije natuur. Hij wordt echter gevangen genomen door boze blanke mannen en naar een legerfort gebracht, waar men zal trachten zijn "spirit" te breken, hem in de pas te doen lopen met het andere vee. De boze blanke man wordt in deze film gepersonifieerd door een man die we enkel kennen onder zijn titel: The Colonel - een gemene ouwe vent die duidelijk bedoeld is om de onderdrukkende vuist van de immigranten tegenover de natuur te symboliseren.

Samen met een idiaanse jongen ontsnapt Spirit echter uit het soldatenkamp, om kennis te maken met een andere kant van de mensheid. Het mag immers geen verrassing zijn dat in deze film de indianen worden voorgesteld als een nobel volk, dat in volkomen evenwicht leeft met de natuur. Dat is het soort van krampachtige politieke correctheid dat mij op zichzelf altijd weer een beetje aan racisme doet denken. Het is in ieder geval neerbuigend wanneer een stel blanke filmmakers de native Americans bij wijze van gunst afschildert als een stel "beschaafde wilden".

Enfin, daar gaat het eigenlijk niet over. Spirit ontmoet een merrie, moet vluchten wanneer de indiaanse nederzetting onder de voet wordt gelopen door de boze blanken, met The Colonel aan kop, en de vraag is natuurlijk of hij ooit nog naar huis zal kunnen gaan, naar zijn groep, om opnieuw in volle vrijheid te kunnen lopen met de adelaars.

Verrassend genoeg is dit nu eens één tekenfilm waarin de dieren niet praten. Via een voice-over horen we Matt Damon wel de gedachten van Spirit vertolken, maar binnen het verhaal zelf horen we enkel de mensen spreken. Dat zou een goed idee kunnen lijken, maar dat is het niet. Dit gebrek aan dialoog zorgt er immers voor dat de verhaallijn verder verduidelijkt dient te worden via liedjes van Bryan Adams. Dan hoor ik nog liever een paard zingen. En bovendien mogen de beestjes van Spirit dan wel niet praten, maar ze kunnen duidelijk wel dénken, op een niveau dat nog geen enkele viervoeter ooit heeft bereikt. De paarden in deze film communiceren klaar en duidelijk, met gezichtsexpressies waartoe geen enkel dier in staat is, en zelfs met druk gehinnik op bepaalde toonhoogten, om gevaar of blijdschap uit te drukken. Meer dan dat, Spirit zelf is een behoorlijk lepe biefstuk op pootjes; dit is een paard dat erin slaagt om zich te laten neervallen en voor dood te houden om uit de rij gehaald te worden die een locomotief moet trekken. Knappe knol.

Als je de dieren in je film dan toch dermate intelligent maakt dat alle strikte geloofwaardigheid overboord kan worden gegooid, waarom laat je ze dan niet praten? Dat maakt het meteen wel makkelijker om een emotioneel contact te leggen met het publiek.

Zoals het is, is het moeilijk om echt iets te kunnen geven om de problemen van Spirit. De banaliteit van de plot is onontkenbaar, en wat veel erger is: hij wordt ook niet gemaskeerd, omdat we niet betrokken zijn bij de personages. Kan het u echt wat schelen of een hengst nu al dan niet gebruikt wordt als legerpaard? Nee toch? Wat hierbij ook niet helpt, is de irritante voice-over die Matt Damon ons dient voor te lezen. Hij kan er zelf niet aan doen, hoor, maar als ik streepjes tekst hoor als: "I could run with the eagles, and fly?... Sometimes I believed I could", dan grijp ik automatisch naar het prikkertje waarmee ik m'n suikerspiegel kan controleren. Zo stroperig is het.

'Spirit' is een film die in volle draf van begin naar einde racet. Tijd voor komische nevenpersonages of zelfs een goed uitgewerkte slechterik is er schijnbaar niet. De enige schurk die we wél te zien krijgen is The Colonel, en ook hier had ik moeite om m'n ongeloof op te schorten: zouden kolonels in het Amerikaans leger van die tijd zich echt hebben beziggehouden met persoonlijke vetes tegen paarden? Ik weet niet, hoor. Feit is dat hij een schemerig personage blijft, die enkel lijkt te bestaan om de plot te dienen, en over geen enkele notenswaardige eigenschap beschikt. Hij is niet écht gemeen (wat doet hij tenslotte verkeerd, hij wil gewoon een paard temmen) en hij al helemaal niet grappig. Humor is iets waar de makers van 'Spirit' niet in geloven, schijnbaar. Het is zo goed als volledig afwezig in de hele film.

Het enige dat nog min of meer de moeite van het bekijken waard is, zijn de actiescènes. Spirit rent door een gedetailleerd weergegeven Amerikaans landschap, springt over schier oneindige kloven en dalen, en de camera, ongehinderd door fysieke obstakels, volgt hem. Sommige van die achtervolgingen zijn fantastisch in beeld gezet, en brengen zowaar een streepje echte opwinding aan het geheel. Maar ook deze scènes staan in dienst van een levensloos verhaal, dat voor het overige niets heeft dat van een film een film maakt: humor, emotie, menselijkheid.

'Spirit: Stallion Of The Cimarron' kan misschien nog net achtjarige meisjes behagen wiens slaapkamer volhangt met paardenposters, maar voor het overige denk ik dat maar al te veel mensen geeuwend de zaal zullen verlaten. Ik ben zelf nooit echt een fan geweest van die dieren; hebt u ooit al eens geroken hoe die beesten stinken? Bijna net zo hard als deze film. Bijna.

http://www.dreamworks.com/spirit

E-mailadres Afdrukken
 
Spirit
Regie: Kelly Asbury; Lorna Cook
Scenario: John Fusco; Tom Sito
Met: Matt Damon; James Cromwell; Daniel Studi; Chopper Bernet


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST