Banner

Full Frontal

2.0
Dennis Van Dessel - 21 september 2003

Films maken is risico's nemen, zeker als je de intentie hebt om goeie films te maken. Het schrijven van een scenario en het regisseren van een cast en crew vereist een constant balanceren tussen je wens iets vernieuwend, interessant te doen, én het volslagen verbod om pretentieus of navelstaarderig te worden. Soderbergh wist in het verleden dat evenwicht zeer mooi te treffen, met zowel commercieel succesvolle, leuke publiekfilms als 'Ocean's Eleven', en imposante cinefiele stukjes als 'Traffic' en 'The Limey'. Met 'Full Frontal' gaat de regisseur die sneller filmt dan zijn schaduw een bekende weg in; net als in zijn debuut 'Sex, Lies And Videotape' en het zeer weinig geziene, maar geestige 'Schizopolis', neemt de man een camera, een bende acteurs en veel goeie wil, en hij ziet wat ervan komt.

De regels van het spel waren voor iedereen duidelijk: de acteurs moesten op eigen kracht naar de set komen, ze deden hun eigen make-up, iedereen had de verplichting volop te improviseren en zich bovenal zoveel mogelijk te amuseren. Gekoppeld aan het feit dat het geheel overwegend in korrelachtige videobeelden is opgenomen, wil dat zeggen dat we in wezen naar een nogal luchthartige dogmafilm zitten te kijken. Dergelijke experimenten kunnen ofwel zéér goed, ofwel zéér slecht aflopen, maar niets daartussenin. En het spijt me het te moeten zeggen, maar 'Full Frontal' is geen goeie film. Wel in tegendeel. Het genoegen blijft in dit geval geheel aan de kant van de regisseur en acteurs, die zich hier bezondigen aan het soort van artistieke masturbatie dat àlle alternatieve filmmakerij eigenlijk is, indien het niet goed afloopt.

Van een verhaal is nauwelijks sprake: Soderbergh stopt een zestal personages bij elkaar, die allemaal iets met de filmwereld te maken hebben. Julia Roberts en Blair Underwood zijn twee acteurs die samen spelen in de nieuwe film van Soderbergh zelve (de regisseur is heel even te zien). Die film (let goed op), gaat zelf ook weer over de opnames van een film: de nieuwe van David Fincher, namelijk, met Brad Pitt in een hoofdrol (cameo's!). Op dit punt zitten we dus al aan een film in de film in de film. Maar daar gaat het niet eens over.

De film (niet die van David Fincher, maar die van Soderbergh in de film), werd geschreven door David Hyde Pierce (gekend uit 'Frasier'), een neurotische auteur die bang is dat zijn echtgenote (Katherine Keener) niet meer van hem houdt. Wat ze ook niet doet. En dan is er nog David Duchovny als de producer die alle andere personages heeft uitgenodigd op zijn verjaardagsfeestje, en dringend "release" nodig heeft.

Kunt u nog volgen? Binnen dat geraamte krijgen we een stortvloed aan insider-jokes en bizarre situaties, zoals een toneelstuk rond Hitler dat nauwelijks volk lokt, een massagebeurt die plakkerig afloopt, een fetisj voor opblaasbare wereldbollen, een hond die een overdosis krijgt en een onverwacht overlijden.

Het klinkt helaas allemaal veel leuker dan het is, want hoewel er enorm veel humor te rapen valt binnen die situaties, wordt er nergens een vorm aan de film gegeven waardoor ze leuk zouden kunnen worden. We lijken wel naar een aaneenrijging van sketches te kijken, die nauwelijks iets met elkaar te maken hebben, en bijgevolg ook niet geestig zijn.

De regisseur nodigt zowat al zijn vrienden uit om mee te spelen (Roberts, Pitt, Keener), wisselt tussen traditionele 35 mm film en bibberige, onzuivere 8 mm, laat scènes door, over en in elkaar vloeien en schudt de eisen van een normale vertelstructuur van zich af alsof ze volkomen betekenisloos zijn voor hem. Soderbergh heeft zich hier helemaal laten gaan, heeft al zijn filmische tics op een hoop gegooid en het vervolgens tot "een film" benoemd. Maar dat is het niet. Want een film, hoe experimenteel dan ook, dient nog altijd ergens naartoe te gaan, een bestemming te hebben. 'Full Frontal' gaat helemaal nergens naartoe, blijft een beetje ter plaatse trappelen, en zelfs dàt is niet erg boeiend om naar te kijken.

Wat we in de praktijk krijgen, is de ene ellenlange praatscène na de andere, waarin de acteurs met een vette knipoog naar hun eigen werk en dat van anderen verwijzen (Underwood tegen Roberts: "the pretty woman kisses the black star under a pelican moon!"). Aanvankelijk wil je het spelletje best nog wel meespelen, maar na een tijdje wordt het duidelijk dat dit niet meer is dan een onderonsje van Hollywoodfiguren, waar je als kijker bitter weinig te zoeken hebt. 'Full Frontal' lijkt niet eens voor een publiek gemaakt, maar enkel en alleen voor het genoegen van de cast en crew, omdat ze toch zo graag samenwerken. Had Soderbergh dan niet gewoon een barbecue kunnen organiseren voor zijn vrienden, in plaats van er ons mee lastig te vallen?

E-mailadres Afdrukken
 
Full Frontal
USA / 2002
Regie: Steven Soderbergh
Scenario: Coleman Hough
Met: Julia Roberts; Blair Underwood; David Hyde Pierce; Katherine Keener; David Duchovny; Nicky Katt; Erika Alexander
Duur: 97 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST