Banner

Frida

6.0
Dennis Van Dessel - 21 september 2003


Deze biopic over schilderes Frida Kahlo heeft een lange en moeilijke voorgeschiedenis gehad; verschillende regisseurs waren aan het project verbonden, als hoofdactrice waren Jennifer Lopez (God help ons) en Madonna een hele tijd in de running, en op de aftiteling staan maar liefst vier schrijvers vermeld. Je zou nochtans denken dat het verhaal van een gehandicapte, biseksuele kunstenaar in een setting als het Mexico van de jaren twintig en dertig gedroomd Hollywoodvoer is.

Wat de problemen ook waren, regisseur Julie Taymor, die ons enkele jaren geleden het briljante 'Titus' bezorgde, heeft er een mooi werkstuk van gemaakt. Gedrapeerd in de somptueuze kleuren en de sensuele muziek die de achtergrond van het verhaal suggereren, is dit een zeer levendige film geworden over een vrouw die - zoals de film het ons vertelt - zelfs met een kreupel lichaam het merg uit het leven wilde zuigen en dat ook deed.

We ontmoeten Frida, gespeeld door Salma Hayek in een ongetwijfeld carrièrebepalende rol, voor het eerst als een seksueel nieuwsgierige tiener in Mexico City. Na een ongeval met een bus wordt haar ruggengraat doorboort door een ijzeren staaf. De kans dat ze ooit nog zal lopen, is zeer klein, en Frida spendeert maanden in een gipsverband dat zowat haar hele lichaam bedekt. Om de verveling te doorbreken begint ze te tekenen - eerst krabbelt ze haar verband vol, daarna geven haar ouders haar maar een ezel en wat doeken, en begint ze surrealistische zelfportretten te maken.

Tegen alle verwachtingen in herstelt Frida wonderwel, en leert ze weer lopen. Om haar familie financieel te ondersteunen, gaat ze met haar schilderijen naar beroemde kunstenaar Diego Rivera (Alfred Molina, uit 'Chocolat' en 'Boogie Nights'). Rivera waardeert haar werk (en haar uiterlijk, ongetwijfeld), en helpt haar op weg om een volwaardige schilderes te worden. Frida wordt meegesleurd in de kringen waarin Rivera zich beweegt: ze wordt communist, zoals toen de mode was voor de zelfbewuste artistiekeling, en begint een relatie met hem die uiteindelijk zal leiden tot een huwelijk en een haat/liefdeverhouding die 25 jaar zal duren. Ze weet dat haar man, een rokkenjager van het zuiverste water, nooit trouw aan haar zal blijven, maar ze neemt zich voor genoegen te nemen met zijn loyaliteit. De vraag blijft natuurlijk hoe leefbaar zo'n voornemen is. En ondertussen leeft Frida elke dag met pijn.

De meeste biopics zijn goed in het scheppen van een beeld op wie de hoofdpersoon nu eigenlijk was, maar verwaarlozen daarmee het werk waarvoor hij of zij bekend is geworden. Kijk maar naar de recente film 'Iris'', over schrijfster Iris Murdoch. Of naar 'The Hurricane' over Rubin Carter - twee uur en half, maar je had net zo goed nog eens naar het nummer van Bob Dylan kunnen luisteren, meer kwam je toch niet te weten. Voor deze film, vindt Julie Taymor een heel mooi evenwicht tussen de persoon en haar werk. Kunstenaar en kunstwerk zijn onlosmakelijk verbonden in het geval van Frida Kahlo (hoe kan het ook anders, ze schilderde continu zichzelf), en dat is iets dat nooit vergeten wordt in de film. Hou er immers rekening mee dat de verleiding enorm moet zijn geweest om hier het verhaal van een knappe, biseksuele dame van te maken - seks scoort nu eenmaal - of dat van een gehandicapte die meer dan 30 operaties onderging in haar leven.

Niets van dat. Frida's seksuele leven maakte een belangrijk deel uit van wie ze was, en wordt bijgevolg getoond, maar het is niet de voornaamste interesse van het scenario. En net zo min zien we lang uitgerokken ziekenhuisscènes. Dit is het verhaal van een belangrijke kunstenaar, en niet van een halve pot of een hele gehandicapte.

De link tussen leven en werk van Frida Kahlo wordt gelegd in een aantal surrealistische scènes, die tot de mooiste van de film behoren. Taymor is goed in het creëren van dat soort beelden (als u 'Titus' gezien hebt, zult u me gelijk geven), en hoewel ze in deze film grotendeels in het keurslijf van de traditionele biografische film gedwongen wordt, vindt ze hier en daar toch momenten waarin ze zich kan laten gaan en momenten kan scheppen van een opmerkelijke schoonheid die de werkelijkheid vrolijk overstijgen. Let op de impressie die Frida heeft van de dokters aan haar bed. Of die fantastische 'King-Kong'-hommage.

Op die momenten bereikt Taymor weer even hetzelfde niveau dat 'Titus' constant aanhield. Voor het overige, echter, weet het scenario dan wel een aantal valkuilen te vermijden (het wordt geen tranerig melodrama), behalve die éne die zowat alle biopics treft: anekdotiek. 'Frida' ontwikkelt zich immers als een zeer episodische film, waarin de voornaamste gebeurtenissen uit haar leven op een rijtje worden gezet: haar ongeval, haar huwelijk, Rivera's opdracht van Rockefeller (Edward Norton) in New York, hun relatie met Trotski (Geoffrey Rush), enz... Dezelfde structuur dus, die we kennen van tientallen andere films in dit genre. De surrealistische scènes overstijgen die structuur tijdelijk, maar ze kunnen haar niet teniet doen. 'Frida' is een film die zichtbaar worstelt om méér te zijn dan wat het is, om zich van de beperkingen van de biopic te ontdoen, maar het net niet haalt. Misschien hebben de problemen met het scenario er wat mee te maken - buiten de vier schrijvers op de aftiteling, heeft Edward Norton, in het echte leven al een tijdlang de partner van Salma Hayek, de hele film nog eens herschreven.

Hayek en Molina (een onderschat karakteracteur), zijn evenwel uitstekend in de titelrollen. Hayek, met overtuigend aan elkaar gegroeide wenkbrauwen, speelt Frida vanaf haar 14de tot haar 47ste, en mede dankzij goeie make-up, is ze constant geloofwaardig. Voor het eerst krijgt ze in een Engelstalige film de gelegenheid om meer te zijn dan de love interest van de held. De Frida die zij speelt, is een levenslustige geest, gevangen in een verraderlijk zwak lichaam. Wanneer ze op haar ziekenbed ligt, vertelt ze haar vader: "Nu ben ik nog een blok aan je been, maar ik hoop snel een zelfstandige kreupele te worden." Dat soort van momenten moet je maar kunnen spelen zonder dat het fake overkomt.

Nevenpersonages, zoals Rockefeller en Trotski, krijgen dan weer te weinig aandacht en slagen er niet in echt tot leven te komen, hoewel ook zij goed gespeeld worden. Het leven van Frida Kahlo was volgens deze film grotendeels een toneelstuk met twee belangrijke personages - zijzelf en Rivera. Het is een boeiend schouwspel geworden, met momenten van oprechte schoonheid en inventiviteit. Maar ook met een continu aanwezig gevoel van: "hier had meer ingezeten".

http://www.miramax.com/frida/
E-mailadres Afdrukken
 
Frida
USA-CN / 2002
Regie: Julie Taymor
Scenario: Clancy Sigal; Diane Lake; Gregory Nava; Anna Thomas; Edward Norton
Met: Salma Hayek; Alfred Molina; Mia Maestro; Ashley Judd; Valeria Golino; Geoffrey Rush; Edward Norton; Antonio Banderas
Duur: 118 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST