Banner

Chicago

5.0
Dennis Van Dessel - 20 september 2003


Kijk, ik weet het wel: musicals zijn iets absurds. Niemand loopt zingend en dansend over straat; wanneer je net dictator van Argentinië bent geworden, ga je niet op een balkon een ballade gaan zingen. En toch zijn er heel wat mensen, waarbij ik mezelf niet uitsluit, die regelmatig vallen als een baksteen voor dergelijke dingen. Waarom? Wel, waar de meeste films continu krampachtige pogingen ondernemen om de werkelijkheid te treffen, hoeft een musical zich daar niets van aan te trekken - het is een genre dat de werkelijkheid vrolijk overstijgt, dat de realiteit van de plot en de thema's ervan stileert via het medium zang en dans. Bij andere films gaat het erom wàt ze zeggen; hoe ze dat doen is de tweede vraag die je je stelt. Bij een musical is het net andersom - vorm is alles, inhoud komt op de tweede plaats.

Je moet ervan houden, natuurlijk - er zijn behoorlijk wat slechte musicals gemaakt (wie heeft eigenlijk ooit gedacht dat 'Jesus Christ Superstar' een goed idee zou zijn?), maar het genre op zichzelf... Ja, ik kan er wel van genieten. Neem nu een klassieker als 'West Side Story', of veel recenter nog het vernieuwende filmfeest 'Moulin Rouge'. Dergelijke films bevatten meer pure, onversneden fun dan eender welke komedie of Steven Seagalfilm (dat komt op hetzelfde neer).

Nu is er dan 'Chicago', de eerste echte verfilming van de klassieke Broadwaymusical, geschreven door Fred Ebb en Bob Fosse. Wie zijn filmgeschiedenis kent, weet dat Bob Fosse ooit oscars won voor 'Cabaret', en hoewel de schielijk overleden man deze verfilming niet meer mag meemaken, is zijn geest duidelijk te merken.

De plot lijkt alweer een slecht idee voor een musical, maar dat lijken de meeste verhalen aanvankelijk. Velma Kelly (Catherine Zeta-Jones), de ster van het vaudevilletheater van Chicago in de jaren twintig, schiet haar zus en haar echtgenoot neer nadat ze beiden aantreft in een genante situatie. Vervolgens gaat ze doodgemoedereerd haar werk doen: een versie van 'All That Jazz' zingen die je er meteen aan herinnert waarom mensen destijds naar vaudevilletheaters gingen kijken.

Roxanne "Roxie" Hart (Renée Zellweger) is een aspirant-zangeresje, getrouwd met de sullige Amos (John C. Reilly). Ze wast de sokken en onderbroeken van haar echtgenoot terwijl ze droomt van een zangcarrière. Onder beloftes van een introductie in dat wereldje, begint ze een affaire met een schofterige meubelverkoper - hoe ze ooit had kunnen denken dat iemand die met stoelen en tafels leurt haar zo'n introductie had kunnen geven, is een raadsel. Wanneer blijkt dat hij een charlatan is, schiet ze hem neer.

Roxanne en Velma komen bij elkaar in de gevangenis te zitten, en huren beiden de diensten in van mediageile advocaat Billy Flynn (Richard Gere), de showman die nog nooit een zaak verloren heeft.

Een grote uitdaging in het maken van een musical, is het verwerken van de liedjes binnen het verhaal. Op het toneel zit je sowieso al met een verhoogd gevoel voor realiteit, aangezien je je er toch steeds van bewust bent dat die acteurs daar voor je staan te performen. Maar in een film... Hier heeft men een vrij originele, en in ieder geval afdoende oplossing gevonden voor dat probleem - parallel aan de gebeurtenissen binnen de plot, loopt de fantasiewereld van Roxie. De fragmenten die zich afspelen in deze fantasieën, bevatten alle liedjes, in de strikte realiteit van het verhaal wordt er niet gezongen. Wil dat zeggen dat de film elke vijf minuten stilvalt om plaats te maken voor een lang, nietszeggend zang- en dansnummer? Goddank niet - de muzikale segmenten geven in principe alle informatie over de personages en de plot; het hele verhaal wordt verteld via de muziek en de teksten. Fantasie en realiteit, muziek en gewone dialoog, lopen regelmatig door elkaar heen en vullen elkaar aan.

'Chicago' is een musical die z'n theatrale achtergrond niet tracht te verbergen - tijdens de droomscènes, die de dansnummers bevatten, maken de realistische decors plaats voor typische toneelachtergronden. De belichting wordt extreem gestileerd, alsof we naar de registratie van een Broadway-opvoering zitten te kijken. Ik hield wel van die stijlgrepen; ze geven een soort van oprechtheid aan de film. Wat de regisseur, Rob Marshall, hiermee schijnt te doen, is toegeven dat het om een kunstmatig gegeven gaat - maar het is wél leuk, of niet soms?

En dat is het. Zonder al te cynisch te worden (wat wil je ook in dit genre?), maakt men zich hier vrolijk over de show die de Amerikaanse rechtspraak kan worden, en over de absurde wens van maar al te veel mensen om, ten koste van wat dan ook, beroemd te worden. Faam is een doel op zichzelf, los van talent of prestatie. Roxie wil niet zozeer zingen, ze wil beroemd zijn - zingen is enkel het middel, maar een grootschalig proces kan net zo goed dienen. Flynn lijdt aan hetzelfde syndroom. Zijn rechtzaken zijn shows, niet omdat hij zoveel geeft om zijn cliënten dat hij ze absoluut vrij wil krijgen, maar omdat hij zelf van de media-aandacht geniet.

Renée Zellweger en Catherine Zeta-Jones zijn uitstekend in de vrouwelijke hoofdrollen, hoewel ik liever net iets meer van Zeta-Jones had gezien. Ze heeft maar twee nummers waarin ze echt kan uitblinken, voor het overige wordt ze een beetje naar het zijtoneel verdrongen door Zellweger - net als in het verhaal, trouwens. Richard Gere acteert lang niet slecht, maar bij hem had ik dan weer twijfels over zijn zangtalent. Het is leuker om te zien hoe hij tijdens het proces de woorden van een getuige op schabouwelijke wijze verdraait, dan hoe hij zingend een oplichtende staircase afkomt. Gere heeft een tapdansnummer in de film, dat suggereert dat hij, indien acteren niet meer lukt, nog een bloeiende carrière als advocaat voor de boeg heeft.

Op de één of andere manier heb ik bij dit soort van films altijd de indruk dat de eerste helft beter is dan de tweede - alsof alle memorabele nummers naar voor worden geschoven, waardoor het einde enigszins tekort schiet. Misschien ligt dat gewoon aan mij, ik weet het niet.

Het feit blijft dat 'Chicago' één van de meest onderhoudende films is die ik de laatste tijd heb gezien. Wie gillend wegloopt bij het horen van het woord "musical", weet natuurlijk dat hij maar beter kan wegblijven. Maar je moet elk genre nu eenmaal op zichzelf nemen, en hoewel deze film niet zo spectaculair vernieuwend is als 'Moulin Rouge', is hij in ieder geval een uitzonderlijk leuk voorbeeld ervan.

http://www.miramax.com/chicago/index.html

E-mailadres Afdrukken
 
Chicago
USA / 2002
Regie: Rob Marshall
Scenario: Bill Condon
Met: Renée Zellweger; Richard Gere; Catherine Zeta-Jones; Queen Latifah; John C. Reilly; Lucy Liu; Taye Diggs; Colm Feore
Duur: 113 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST