Banner

Panic Room

5.0
Dennis Van Dessel - 19 september 2003





112 min. / USA

David Fincher die een lichte film draait - het klinkt als een contradictio in terminis, als je kijkt naar de zwartgallige, symbolisch geladen werkstukken die de man tot nu toe afleverde. 'Alien 3', waarin hij de beroemde franchise veranderde in een metafoor voor de christelijke wedergeboorte. 'Seven', een intens deprimerende maar sublieme thriller die evengoed "schuld en boete" had kunnen heten. 'The Game', een half geslaagde thriller over de gevaren van een materialistisch leven, en tenslotte het enorm controversiële 'Fight Club', over de Hitler in elke man. Nee, David Fincher is nu één regisseur die ik voorlopig nog geen Disneyfilm zie maken.

Het was al verrassing om te zien dat hij als opvolger voor zijn complexe zwarte komedie 'Fight Club' een project koos dat inhoudelijk zo conventioneel is: 'Panic Room' is een thriller die in wezen door iedereen gemaakt had kunnen worden. Misschien niet op diezelfde, visueel soms adembenemende manier, maar het verhaal had wel zowat iedereen kunnen vertellen. Ik veronderstel dat ook Fincher al eens een kleinere uitdaging nodig heeft om zich in alle rust met zijn visuele speeltjes te kunnen uitleven. En waarom eigenlijk ook niet?

Het verhaal dan maar. Jodie Foster speelt Meg Altman, een pas gescheiden vrouw die samen met haar dochter Sarah (Kristen Stewart) haar intrek neemt in een gigantisch huis aan Central Park in New York. Het huis is voorzien van een zogenaamde panic room, een grote stalen kluis, voorzien van een eigen elektriciteitstoevoer en telefoonlijn, waar de bewoners zich in geval van nood kunnen schuilhouden. En dat zul je dan meteen ook zien: al de eerste nacht in dat huis hebben Meg en Sarah hun kleine fort ook nodig. Drie mannen dringen het huis binnen, op zoek naar iets dat zich uitgerekend in de panic room bevindt. Een kat-en-muisspel begint, dat zich nog het best laat omschrijven als 'Home Alone' voor volwassenen.

Fincher bouwt zijn film logisch op, met een rondleiding doorheen het huis aan het begin, zodat we alle nodige informatie hebben vooraleer de actie begint. Dan hoeven we daar later geen tijd meer aan te besteden. Daarna is het duidelijk tijd voor de obligatoire personage-scènes; een paar korte momenten waarin we te weten dienen te komen wie de hoofdpersonen zijn, en waarom zij interessanter zijn dan een ander. Hier schiet het scenario duidelijk te kort: we zien Meg een fles wijn achterover kiepen, we zien haar even janken in een bad en we komen erachter dat haar dochter diabetes heeft. Is dit allemaal specifiek overtuigend? Nee, maar gezien het genre film waarmee we te maken hebben, is het voldoende.

Want 'Panic Room' is in de eerste plaats een machine, met maar één doel: spanning creëren. De film sprint van de startlijn tot aan de finish zonder er onnodige nevenpersonages bij te sleuren, zonder informatie te geven die geen directe invloed heeft op de plot en zonder er, zoals andere films dat wel zouden hebben gedaan, een epiloog aan te breien van tien minuten op het einde. Wat dat betreft, is dit een zeer compacte film, die z'n doel duidelijk voor ogen heeft en er recht op afgaat.

Fincher, ditmaal niet gehinderd door een complex scenario met ingewikkelde sociale en humanistische bespiegelingen, neemt hier de vrijheid om visueel het één en ander uit te proberen. Hij sleutelt ellenlange shots in elkaar, en filmt vaak vanuit volkomen onmogelijke camerastandpunten. Huzarenstukje hierin is de inbraakscène zelf: het shot vertrekt vanuit Jodie Fosters slaapkamer, gaat naar beneden, het sleutelgat in en weer uit, door de rugleuning van een stoel, terug naar boven, tussen de spaken van de trapleuning heen, enzovoort. De regisseur gedraagt zich soms als een kind met een nieuw speeltje; het enthousiasme over de filmmakerij zelf straalt ervan af.

Op het gebied van het scenario blijven er echter problemen bestaan: het trio criminelen zijn wandelende clichés, evenzeer als het moeder/dochterduo. Je hebt de humane (Forest Whitaker), de psychopaat (Dwight Yoakam) en de sul die daar tussenin zit (Jared Leto). Waar hebben we dat eerder gehoord? De vertolkingen zijn echter goed genoeg om dat gebrek op te vangen.

'Panic Room' ontwikkelt zich als een vindingrijke claustrofobische thriller, met een hoog aantal puntje-van-je-stoel-momenten. De film gehoorzaamt aan alle conventies van het genre, in de zin dat de slechten gestraft moeten worden, inclusief de overspelige echtgenoot die Foster aan haar lot overliet en daarmee een code van de Hollywood-moraliteit overtrad die uiteraard gevolgen heeft. De man ziet er aan het einde niet al te best uit.

Binnen de grenzen die die conventies opleggen, werkt de film echter prima. Met een goed gevoel voor ritme (de film is letterlijk retestrak gemonteerd), goeie acteerprestaties en visuele toverij om u tegen te zeggen, is 'Panic Room' één van de betere thrillers van het voorbije jaar.

http://www.sony.com/panicroom/

E-mailadres Afdrukken
 
Panic Room
Regie: David Fincher
Scenario: David Koepp
Met: Jodie Foster; Forest Withaker; Kristen Stewart; Jared Leto; Dwight Yaokum

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST