Banner

Analyze That

1.0
Dennis Van Dessel - 19 september 2003


Heel af en toe wil ik nog wel eens voorwenden een sociaal leven te hebben, en bijgevolg glipt er even zo vaak een filmpje tussen de voegen van mijn gretig cinemabezoek. 'Analyze That', het vervolg op de hit-komedie 'Analyze This', is er zo ééntje: in de bioscoop heb ik die kelk met veel plezier aan me laten voorbijgaan, maar op dvd is er dan toch geen ontsnappen meer aan: Billy Crystal en Robert "waar is mijn carrière naartoe?" De Niro staan opnieuw anderhalf uur lang flauwe en minder flauwe one-liners te debiteren en smoelen te trekken in de hoop ons aan het lachen te maken. Niet dus.

Maffiabaas Paul Vitti (De Niro), zit na de gebeurtenissen van de eerste film veilig en wel in Sing-Sing, tot er enkele aanslagen op zijn leven worden gepleegd. Op dat moment slaan bij hem schijnbaar de stoppen door, en Vitti begint spontaan liedjes uit 'West Side Story' te zingen, om vervolgens catatonisch voor zich uit te staren. Als u ooit eens een onvoorstelbaar psychedelisch beeld wil zien zónder daarvoor paddestoelen te hoeven vreten, kan ik u aanraden hier te kijken naar De Niro die 'I Feel Pretty' staat te kwelen. De capriolen van Jack Nicholson in 'Anger Management' zijn er niks tegen.

Vitti wordt - hallo geloofwaardigheid - vrijgelaten onder toezicht van zijn oude psychiater Ben Sobel (Crystal), die rond diezelfde tijd net zijn dominante vader heeft verloren en het daar nogal moeilijk mee heeft. Wat volgt, is een verwarde plot waarin verschillende maffiafamilies, een bende onnozele tv-makers en de politie elkaar voor de voeten lopen. Een echt verhaal is er niet, laat staan één dat steekhoudt, maar daar is het regisseur Harold Ramis duidelijk niet om te doen: wat voor plot er dan toch al is, fungeert enkel als excuus om De Niro en Crystal te etaleren.

Met Crystal wil het af en toe nog even lukken, die heeft op z'n minst nog een beetje komisch talent. Over De Niro is het best te zwijgen. De dieptes die zijn carrière heeft bereikt tijdens de laatste tien jaar zijn ronduit beschamend. De man die 'Taxi Driver' en 'Raging Bull' maakte, zou zich generen voor de bekken trekkende paljas die we zien in 'Showtime' en dit onding. Voor De Niro lijkt grappig doen gelijk te staan aan huilerige gezichten opzetten en wijds gesticuleren - het enige dat je als publiek ervaart, is plaatsvervangende schaamte.

Het is trouwens vreemd hoe er in deze film wordt aangekeken tegen psychologie: verder dan drie samenvattende regels Freud zijn de schrijvers en regisseur blijkbaar nooit gekomen. Ik kan u zelfs zeggen wat die drie regels zijn: Alles is seks. Mannen willen seks met hun moeder en vrouwen met hun vader. Het rolmodel van de vader is allesbepalend. Voilà, dat was het. Nu verwacht ik bepaald geen inleidende cursus psychologie van dit soort film, denk dat niet, maar het gevolg is wel dat élke dramatisch bedoelde scène (en die zijn er) perfect voorspelbaar is. Waarom zou Vitti problemen met zijn erecties hebben? Zou het aan zijn vader-complex liggen? Wat denkt u zelf? De makers gaan zelfs zover een zwart-wit droomsequens in te lassen, waarin Crystal een imitatie van de coke-snuivende zielenknijper neerzet.

De komische situaties zijn al even voor de hand liggend: hoeveel punten scoor je nog als je in een parodie op de gangsterfilm verwijzingen maakt naar 'The Sopranos'? En hoe lang blijft het grappig om dezelfde zinnetjes steeds te herhalen? (De Niro: "You! You're good, you!" Crystal: "I'm mourning. It's a process.")

Lisa Kudrow, een actrice die meer humoristisch talent in haar pink heeft zitten dan De Niro in zijn hele corpus, wordt weggemoffeld in een niets betekenend bijrolletje als zeurende echtgenote, waarin we haar om en bij de vijf minuten te zien krijgen. Bij de bloopers die de laatste tijd schijnbaar verplicht materiaal voor de aftiteling zijn geworden, stond een moment waarop Kudrow niet meer wist wat de naam van haar personage was. Dat lijkt misschien grappig, maar het is ook representatief voor haar bijdrage aan de film. Hetzelfde zou overigens gezegd kunnen worden van Cathy Moriarty, als gangstermatrone. Moriarty speelde ooit De Niro's echtgenote in 'Raging Bull'. Wanneer ze elkaar opnieuw ontmoeten in 'Analyze That', maakt één van hen de opmerking: "Dat is lang geleden." Inderdaad, en ze zijn er geen van beiden op vooruit gegaan.

'Analyze That' is het vervolg op een film die op zichzelf al niet erg leuk was, enkel en alleen gemaakt uit de meest cynische geldlust. Filmmakers hoeven echt niet altijd de nobelste bedoelingen te hebben wanneer ze aan een project beginnen, maar ik krijg nog liever een revolver onder m'n neus geduwd, dan deze subtiele manier van geldklopperij te moeten ondergaan. De man met de revolver is eerlijker.

http://www.warnerbros.co.uk/movies/analyzethat/teaser.html

E-mailadres Afdrukken
 
Analyze That
USA / 2002
Regie: Harold Ramis
Scenario: Peter Steinfeld; Harold Ramis; Peter Tolan
Met: Robert De Niro; Billy Crystal; Lisa Kudrow; Joe Viterelli; Cathy Moriarty; Joey Diaz
Duur: 95 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST