Banner

28 Days Later

6.0
Dennis Van Dessel - 18 september 2003



112 min. / NL-UK-USA

De mannen van 'Trainspotting' zijn weer thuis! Na een mislukte poging om Amerika te veroveren met het lamentabele 'A Life Less Ordinary' en het nog ergere 'The Beach', keerden regisseur Danny Boyle en zijn vaste producer Andrew MacDonald terug naar Groot-Brittanië om er zich te herbronnen. En met succes: hun jongste project, 28 Days Later, is een low-budget horrorfilm geworden die meer interessante elementen bevat dan de laatste twee prenten van Boyle tesamen.

In de zeer nabije toekomst ontsnapt er een virus uit een laboratorium ergens in Engeland, dat erin slaagt om binnen de maand zowat de hele bevolking te besmetten. Degenen die in contact komen met het virus, veranderen in razendsnelle, bloeddorstige monsters met ogen die zo fel rood zijn dat je zou denken dat je in een Amsterdamse coffeeshop terecht bent gekomen. Technisch gezien zijn het geen zombies, maar wat maakt een naam uit als ze je letterlijk aan flarden bijten?

Jim (Cillian Murphy) heeft de brute pech net 28 dagen in een coma gelegen te hebben, en ontwaakt in een volkomen lege, doodstille wereld. Aan het begin van de film zien we hem door een van God verlaten Londen lopen, in een vijf minuten durende sequens die tot de meest indrukwekkende scènes van het voorbije jaar behoort. Het valt nauwelijks te geloven dat dit zonder digitale effecten werd gedaan, en alle herinneringen aan gelijkaardige scènes in 'Abre Los Ojos' en 'Vanilla Sky' worden al gauw weggeveegd door de omvang ervan - dit zijn niet een paar straten, dit is de halve stad die we te zien krijgen.

Maar goed. Jim komt in contact met een paar andere overlevenden, waaronder Selena, een cynische vrouw die enkel geïnteresseerd is in overleving, en Frank met zijn dochter Hannah, die nog steeds geloven in de mogelijkheid op een echt leven. Ze vangen een radiobericht op van een legereenheid nabij Manchester, die beweert een remedie voor het virus gevonden te hebben, en ze besluiten de tocht te wagen.

Danny Boyle besloot '28 Days Later' te filmen met een digitale videocamera, gedeeltelijk vanuit de wens een artistiek statement te maken, gedeeltelijk ook gewoon omdat hij de kosten zoveel mogelijk wilde drukken. Wat we krijgen, ziet er dus min of meer uit als een Dogmafilm over zombies. Die hadden we nog niét gehad. Het filmen op video is onderhand alweer een conventie op zichzelf geworden, die te pas en te onpas wordt aangewend door filmmakers die hun projecten een al dan niet door het scenario verdiende flou artistique willen meegeven. Meestal doet het gebruik van een videocamera immers weinig ter zake voor het verhaal (denk maar aan 'The Center of the World'), en in dat geval is pretentie nooit veraf.

Voor '28 Days Later' is deze stijl een soort van vergiftigd geschenk - de video staat je toe om dichter op de huid van de personages te zitten, ze lijken levensechter omdat de keurig afgeborstelde glans van traditionele 35 mm film er niet is om je te distantiëren van wat er op het scherm gebeurt. So far, so good, maar in dit genre zit je natuurlijk met een groot aantal actiescènes die nauwelijks realiseerbaar zijn op video. De korreligheid van het beeld, en de steeds handgehouden, schokkerige camera zorgen ervoor dat bepaalde actiescènes bijna niet te volgen zijn. Aanvankelijk werkt ook dàt nog, zoals tijdens de openingssequens, waarin de chaos deel uitmaakt van de dreigende sfeer: we kunnen niet precies zien wat er gebeurt, we zijn gedesoriënteerd, onze fantasie begint te werken en maakt het allemaal nog erger dan het al is. Knap gedaan. Maar tegen de tijd dat de film een uur bezig is, zou je gewoon willen dat ze hun camera tijdens dit soort momenten even stilzetten zodat we ook effectief kunnen zien wat er gaande is.

Alex Garland, schrijver van de roman 'The Beach', is ditmaal verantwoordelijk voor het scenario, en het is duidelijk dat de man geen genoegen wilde nemen met een eenvoudige horrorfilm zonder meer. '28 Days Later' gaat immers zeer nadrukkelijk niét over zombies, maar wel over mensen. Een aantal van de beste momenten van de film hebben helemaal niets met de levende doden te maken, maar bestaan uit opvallend herkenbare observaties over de menselijke natuur. Waarover praten mensen wanneer de rest van de bevolking zo goed als volkomen gedecimeerd is? Nog steeds over het weer, de voetbal en 'The Simpsons'. Op de één of andere manier kwam dat enorm realistisch over, én geruststellend. Zolang mensen over dat soort dingen blijven zeiken, kan niet alles verloren zijn.

De conclusie die Garland wil trekken, is schijnbaar dat de mens zijn eigen ergste vijand is - het is het oude cliché: "waar er twee mensen bij elkaar zijn, zal de één zich aan de ander onderwerpen. Waar er drie bij elkaar zijn, krijg je een machtstrijd." In dit geval zijn er meer dan drie nodig, maar de strijd komt er. De zombies en de dreiging die ze vormen, zijn enkel de motor voor het verhaal.

Er zijn nog van die ideeën terug te vinden, zoals: wat is het punt van overleven als er geen samenleving meer is om naar terug te keren, en: de mens is nog maar een relatief korte tijd op deze wereld, dus waarom zou het zo ondenkbaar zijn dat we hem ook weer verlaten? Voor godbetert een zombiefilm is dat niet slecht, wat inhoudt betreft. Dat veel van die ideeën op een weinig subtiele manier aan de man worden gebracht (let bijvoorbeeld op de diner-scène), nemen we er dan maar bij.

Er wordt goed geacteerd door een grotendeels onbekende cast. De enigen die u wellicht herkent, zijn Christopher Eccleston en Brendan Gleeson als Frank. De acteurs nemen de situatie voor wat ze is, ze geven geen knipoogjes naar het publiek dat dit allemaal maar om te lachen is. In een andere film was dat misschien de doodsteek voor het scenario geweest (niets is erger dan een humorloze gorefilm), maar aangezien de nadruk hier op de relaties tussen de overlevenden ligt, is dit precies zoals het moet zijn.

Komt daar nog bij dat de film naar het einde toe behoorlijk spannend wordt - de voorspelbare situatie waarin de hoofdpersonen een massale aanval van de monsters moeten afslaan, blijft ditmaal uit, en in navolging van de thema's van het verhaal, wordt gekozen voor een ander soort confrontatie, die net zo opwindend (en bloederig) is, maar veel origineler. Een nogal geforceerde epiloog had evenwel rustig geknipt mogen worden.

'28 Days Later' is dus absoluut een return to form voor Danny Boyle, die schijnbaar nog het beste gewoon in Engeland met kleine budgetten kan blijven werken. Aan de hand hiervan, kan ik hem 'The Beach' weer een heel klein beetje vergeven.

PS: ook opgemerkt hoe ik heel deze recensie heb weten te schrijven zonder ook maar één keer 'Night Of The Living Dead' te vermelden? Wie doet me dat na?

http://www.28dayslaterthemovie.com/
E-mailadres Afdrukken
 
28 Days Later
Regie: Danny Boyle
Scenario: Alex Garland
Met: Cillian Murphy; Naomie Harris; Megan Burns; Brendan Gleeson; Christopher Eccleston; Noah Huntley

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST