Banner

Maid in Manhattan

1.0
Dennis Van Dessel - 17 september 2003


105 min. / USA

Nadat Wayne Wang met 'The Center of the World' zijn geloofwaardigheid als ernstig filmmaker enigszins probeerde op te schroeven (overigens zonder veel succes), keert hij terug naar het meest conventionele soort cinema dat er bestaat: de romantische komedie. En dan nog niet zomaar een romantische komedie, maar één met Jennifer Lopez. U begrijpt dat ik nu niet meteen hooggespannen verwachtingen had. PT Anderson heeft dan wel met 'Punch-Drunk Love' net bewezen hoe origineel en fris een romkom kan zijn als het goed wordt aangepakt, maar er is een groot verschil tussen Anderson en Wang. Waar de één de regels vrolijk overboord gooide om van a tot z zijn eigen ding te doen, buigt de andere voor de wetten van de economie, die zeggen dat mensen graag geld betalen om opnieuw dezelfde film te zien die ze al honderd keer eerder zagen.

Lopez speelt Marisa Ventura (naar ik veronderstel geen familie van Ace), een meid in een luxehotel in New York, die alleen voor de opvoeding van haar negenjarig zoontje Ty staat, en zoals het hoort, droomt van betere dingen. Door een al dan niet gelukkig toeval wordt ze door één van de hotelgasten, senatorkandidaat Christopher Marshall (Ralph Fiennes), aanzien voor de uiteraard welgestelde bewoner van de kamer naast hem. Marshall mag dan wel een republikein zijn, maar tóch heeft hij charme (zo zie je meteen hoe geloofwaardig deze film is), en Marisa begint zich in allerlei bochten te wringen om de illusie in leven te houden.

Krijgen we een aantal nogal voorspelbare situaties, waarin Lopez bijvoorbeeld de lunch moet opdienen in de kamer van Fiennes zelf, zonder dat hij haar mag herkennen, waarin de paparazzi gretig achter het kersverse koppel aanzitten, en waarin een promotie tot manager in het gedrang komt. Situaties die zo voor de hand liggend zijn, dat ik regelmatig het gevoel kreeg dat iedereen in het publiek, dus niet alleen ik, dit zelf ook had kunnen bedenken.

Dat 'Maid In Manhattan' de geëffende banen van het genre volgt, is op zichzelf genomen nog niet eens zo erg. Dit soort van Assepoester-cinema werd al eerder gedaan, en we zullen nog wel een aantal exemplaren te slikken krijgen over de komende jaren, maar dat wil niet zeggen dat het niet leuk kan zijn, als het maar een beetje geïnspireerd wordt gebracht. Ik ben bijvoorbeeld heus niet te beroerd om toe geven dat ik destijds best van 'Pretty Woman' kon genieten. Zoveel hebben mijn wekelijkse meetings bij Pretty Woman Anonymous tenminste opgebracht - ik kan alvast toegeven dat ik een probleem heb, wat de eerste stap tot genezing is.

Maar goed, ik dwaal af. Die inspiratie is in 'Maid In Manhattan' dus ver te zoeken. Neem nu bijvoorbeeld de scène waarin Lopez moet gaan opdienen bij Fiennes - met een beetje degelijk schrijfwerk en de juiste komische timing kun je heel wat uit zo'n situatie halen. Vergelijk dit eens met een moment uit 'Mrs. Doubtfire', waarin Robin Williams in een zeer gelijkaardig probleem verzeild raakt. Hij ontmoet, verkleed als vrouw, een sociaal werkster die hem, als man, komt opzoeken, dus hij mag niet herkend worden. De manier waarop hij dat probleem aanpakt, getuigt van méér gevoel voor humor dan er in heel deze film is terug te vinden. In het geval van 'Maid In Manhattan' verschuilt Lopez zich gewoon achter een vaas bloemen en de rug van de butler die haar helpt. Als publiek kijk je ernaar, en je denkt: is dat àlles?

Een ander probleem is dat Lopez eigenlijk niet eens zo erg liegt tegen Fiennes. Hij gaat ervan uit dat zij een rijke gaste in het hotel is, en zij doet niets om hem die illusie af te nemen, maar verder is ze in feite volkomen eerlijk tegen hem. Dat wil zeggen dat onze heldin op elk moment van de film perfect de gelegenheid heeft om tegen haar amant te zeggen: "hoor eens, er is hier een misverstand," zonder dat er al te veel potten gebroken zijn. Ze heeft zich niet in een onontkoombare situatie gewerkt. Op die manier krijg je, als publiek, de indruk dat de film enkel voortduurt omdat de schrijver en regisseur dat willen, en niet omdat de plot of de personages het dicteren.

Momenten die écht geestig zijn, zijn hier ver te zoeken. De dialogen zijn tam, tot op het genante af (collega tegen Lopez: "Vanavond is de meid een illusie, en ben je écht een glamourqueen!"), en met de nevenpersonages wordt verontrustend weinig gedaan. Denk maar aan Bob Hoskins, die wordt weggestouwd in een bijrolletje als butler - Britse butlers zijn in Amerikaanse film doorgaans een nooit aflatende bron van humor, maar dit personage is even saai als... nu ja, als een échte Britse butler. Stanley Tucci als de gluiperige politieke adviseur van Fiennes is beter (de man is dan ook een fantastisch komisch acteur), maar het blijft een druppel op een hete plaat. Deze film is gewoon niet grappig.

Een vaak gehoorde kritiek is dat het niet zou knetteren tussen Lopez en Fiennes, dat er geen chemistry aanwezig zou zijn. Ik denk eerder dat dat mysterieuze element, dat we eerder zagen tussen Adam Sandler en Emily Watson, Chris Cooper en Meryl Streep, en Filip en Mathilde, simpelweg ontbreekt in het scenario. De acteurs doen wat ze kunnen met het lamlendige materiaal, maar er ís daar als acteur gewoon niet veel te vinden waar je iets mee aankan.

Blijft er nog over: een ontieglijk slechte beeldenregie van Wang - de man filmt in 2.35 breedbeeld, maar slaagt er nauwelijks in dat enorme scherm op te vullen. Wat we zien, de helft van de tijd, zijn twee pratende hoofden met een enorme lege ruimte aan weerszijden. De man die de wereld charmeerde met het wondermooie Smoke, is hier ver te zoeken.

'Maid In Manhattan' is een film gemaakt via comité. Geen idee in deze film, of het is het resultaat van langdurig overleg met de producers, geen grap of ze werd gecomprommiteerd door de voorkeur van de regisseur en de eisen van de sterren. Het gevolg is dat alle individualiteit achter het scenario, alle frisheid en originaliteit verloren gingen, lang voordat de laatste scène gefilmd werd. De enige vraag die ik me achteraf stelde, was: "wie zit er in vredesnaam op dit soort van Flair-cinema te wachten?" U toch niet?

http://www.sonypictures.com/movies/maidinmanhattan

E-mailadres Afdrukken
 
Maid in Manhattan
Regie: Wayne Wang
Scenario: Kevin Wade
Met: Jennifer Lopez; Ralph Fiennes; Natascha Richardson; Stanley Tucci; Tyler Posey; Bob Hoskins; Frances Conroy

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST