Banner

Lord Of The Rings - The Fellowship Of The Ring

4.0
Dennis Van Dessel - 17 september 2003


171 min. / USA-NZ

De meest besproken film van het voorbije jaar behoeft nauwelijks een introductie: de eerste live-action film gebaseerd op de legendarische boeken van J.R.R. Tolkien lag drie jaar onder productie (zij het dan wel samen met de twee volgende delen van de trilogie) en werd door de talrijke fans verwacht als was het de wederopstanding. Alsof je naar 'Star Wars' ging kijken, zo erg was het: mensen die schijnbaar hun verstand elders opgeborgen hadden, verkleedden zich in kostuums die theatergezelschap Ons Genoegen nog niet zou durven gebruiken en zaten praktisch met het boek erbij naar de film te kijken. Ingekorte scènes, personages die bondiger behandeld werden, scènes die een verschillende interpretatie kregen: dit alles werd door de hardcore fans ongenadig afgestraft. Niemand is immers zo fantasieloos als een fantasyfan, anders zouden ze geen fantasy lezen.

Het is moeilijk om een film te bespreken die zo'n sociaal fenomeen is geworden; noem hem goed en je bent een slappeling die niet kan weerstaan aan de hype. Noem hem slecht en je bent zo'n zeikerd die per sé tegen de stroom in wilt gaan. Het enige dat je echt kunt doen, is proberen jezelf af te sluiten van de waanzin die rond zo'n film heerst en gewoon objectief te blijven.

Voor die twee die het nog niet mochten weten, de film gaat hierover: in de fictieve wereld Midden-Aarde smeedt de duistere heer Sauron de ring van de macht. We weten dat hij niet deugt omdat hij in een door lava omringt kasteel woont, bewaakt door grijzige monsters die dringend een tandarts nodig hebben. Wanneer Sauron spreekt, zien we het lava rond zijn bungalow automatisch opborrelen: geen sympathieke kerel, zoveel is duidelijk. Enfin, die Sauron wil die ring gebruiken om de rest van Midden-Aarde aan zich te onderwerpen, maar na een lange oorlog wordt hij verslagen en de ring raakt verloren. Na veel vijven en zessen komt hij terecht bij de Hobbit (Hobbits: kleine ventjes met grote, harige voeten) Bilbo Baggins. Maar zolang de ring bestaat, is het kwaad niet overwonnen, en Sauron keert terug om zijn ring te zoeken en alsnog Midden-Aarde te veroveren. Het is aan Frodo Baggins om, samen met een gezelschap van tovenaars, elven, dwergen en andere Hobbits, de ring te vernietigen in de vuren van Mount Doom - het hol van de leeuw dus.

Peter Jackson, voormalig sicko van 'Meet The Feebles' en 'Braindead'-faam, verdient in ieder geval alle lof omdat hij zijn immense taak tot een goed einde heeft gebracht. Het produceren van drie gigantische films door elkaar, logistiek en inhoudelijk complex, die dan nog eens met een meedogenloze kritiek van de fans van het boek te maken zullen krijgen, moet een titanenwerk zijn geweest. Vijf jaar van z'n leven is Jackson ermee bezig geweest, en hoewel de film niet het meesterwerk is dat velen in hun enthousiasme beweerden, heeft hij er in ieder geval al één mooie, spannende avonturenfilm van gemaakt. Chapeau.

Het verhaal is complex voor wie de boeken nooit heeft gelezen, en de hele set-up van de films wordt gegeven in een zeven minuten durende proloog die een visueel verbluffende veldslag tussen de troepen van Sauron en de... nuja, de anderen toont. Dit is niet bepaald een schoolvoorbeeld van het subtiel structureren van een verhaal: je hebt die informatie, en die moet absoluut gekend zijn voor je aan de film kunt beginnen. Dus wordt het je maar gewoon met de paplepel ingegoten via een voice-over.

Dat is ook een beetje mijn voornaamste bezwaar tegen de film: tijdens het eerste half uur krijg je eigenlijk heel de plot, met de scènes in The Shire, en daarna tuimelen Frodo en zijn reisgenoten gewoon van de ene episode in de andere, waarin ze met steeds fantastischer wezens te maken krijgen. De plot ontwikkelt zich niet echt: je hebt een set-up en dan een goeie twee uur pay-off.

Maar het is een goeie pay-off, dat wel. De zwarte ruiters, de Orcs, de Balrog, het duel tussen tovenaars Saruman en Gandalf... Stuk voor stuk goed opgezette, goed geregisseerde actiestukken. Om de drie uur durende film toch een continu tempo mee te geven, gebruikt Jackson een voortdurend bewegende camera. Zelden een film gezien van deze lengte die zo snel voorbijging, en zo'n gevoel van onuitputtelijke energie met zich meedroeg.

Wat overigens niet wegneemt dat er wel net één shot teveel inzat van het gezelschap dat door een sneeuwlandschap of een graslandschap, door berg en dal marcheert. Dat soort van indrukwekkende wide-shots van Nieuw-Zeeland op z'n mooist zijn allemaal goed en wel, maar dat krijgen we dus keer op keer - het wordt net niet absurd.

Elijah Wood als Frodo en Ian McKellen als Gandalf hebben de nominale hoofdrollen, maar 'The Fellowship of The Ring' is in feite een ensemble-stuk. Ik heb veel kritiek gehoord op Wood, maar mijn eigen reserves werden eerlijk gezegd vrij snel opzij geschoven; goed, de jongen ziet er nog steeds uit alsof hij twaalf is, maar toch kwam hij geloofwaardig over - probeer jij maar eens een Hobbit te spelen die rouwt om zijn beste vriend, de tovenaar. Lijkt me niet echt gemakkelijk. Waar Peter Jackson opnieuw een goeie keuze maakt, is in het in het oog houden van al die personages - binnen het spektakel, de gigantische sets en al de special effects, weet hij wel min of meer logische personages te creëren met een emotioneel plausibele lijn doorheen de film.

'The Fellowship of The Ring' is voor een groot gedeelte opgetrokken uit CGI, een techniek waar ik niet echt een voorstander van ben. Maar Jackson is slim genoeg geweest om de meeste van deze scènes 's nachts te laten spelen, of anders opnieuw de camera te bewegen, zodat de onvolkomenheden van het procédé enigszins verborgen blijven. Mooi zo.

In tegenstelling tot die andere trilogie, wiens titel ik nauwelijks nog kan uitspreken zonder mijn maag te voelen draaien, is 'The Lord Of The Rings' in ieder geval een film met een hart en een ziel - niet zomaar een effectenshow, niet zomaar een nevenproduct van de actiefiguren en andere merchandising. Dit is wel degelijk een liefdeswerk, en dat voel je. Zoveel enthousiasme en bevlogenheid kan George Lucas nog niet opbrengen als hij zijn bankrekening bekijkt. Er zitten fouten in, jawel: de film is geen afgeronde ervaring, en aan het einde van de rit blijf je een beetje op je honger zitten. Ik ga ervan uit dat de volgende twee films daar iets aan zullen kunnen doen.

Deel twee, 'The Two Towers' (als ze hem zo mogen noemen, want dat is vooralsnog niet zeker) wordt verwacht in december 2002 - en hoewel ik voorlopig mijn valse baard en punthoed nog even rustig in de coulissen van toneelclub Ons Genoegen laat liggen, moet ik toegeven toch benieuwd te zijn. Het zou wel eens mooi kunnen worden.

http://www.lordoftherings.net

E-mailadres Afdrukken
 
Lord Of The Rings - The Fellowship Of The Ring
Regie: Peter Jackson
Scenario: Fran Walsh; Phillipa Boyens; Peter Jackson
Met: Elijah Wood; Ian McKellen; Viggo Mortensen; Sean Bean; Sean Astin; Christopher Lee; Cate Blanchett; Liv Tyler; Hugo Weaving; Ian Holm; John Rhys-Davies


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST