Banner

Paper Towns

4.0
Dennis Van Dessel - 03 augustus 2015

Na het succes van The Fault in Our Stars - ook wel bekend als “Nicolas Sparks voor tieners” of: “de meest fotogenieke terminaal zieken die je ooit hebt gezien” - stond het (slechte woordspeling ahoi!) in de sterren geschreven dat ook het andere werk van auteur John Green al snel rijp zou zijn voor een verfilming. En bijgevolg krijgen we nu Paper Towns, gebaseerd op zijn boek uit 2008 (vier jaar voor The Fault in Our Stars werd gepubliceerd). Het zegt veel dat Greens naam deze keer centraal staat in de promotiecampagne. Vorige keer was het nog actrice Shailene Woodley die er voor moest zorgen dat het publiek toestroomde, maar nu is het bijna irrelevant wie er in de film meespeelt of wie hem regisseert - het is een John Green-verfilming, dùs adolescenten zullen hem willen zien.

Althans, daar ging de producerende studio, 20th Century Fox toch van uit. In de praktijk blijkt Paper Towns vooralsnog geen fenomeen te zijn van het kaliber van The Fault in Our Stars, die 124 miljoen dollar opbracht in de VS alleen, op een budget van 12 miljoen. Niet slecht verdiend. Paper Towns kostte evenveel, maar stond tijdens zijn eerste weekend slechts op de zesde plaats aan de box office - niet dat iemand zijn broek aan de film gaat scheuren, maar het blijft een tegenvallend resultaat, dat de vraag opwerpt hoe lang de John Green-bubbel zal blijven bestaan.

Anyway. Nat Wolff speelt Quentin, een doodnormale tiener uit de suburbs van Orlando die al jaar en dag verliefd is op zijn mysterieuze buurmeisje Margo (Delevingne). Op een nacht verschijnt Margo plots in zijn slaapkamer, maar niet om de redenen die je had gedacht: ze rekruteert Quentin om een hele nacht lang ongeloofwaardig inventieve wraakacties te ondernemen tegen haar overspelige vriendje en diens entourage. De ochtend daarop is Margo spoorloos verdwenen. Het is niet de eerste keer dat ze er plots op uittrekt - haar ouders doen zelfs de moeite niet meer om naar haar te zoeken, wat suggereert dat er heel wat mis is met dat gezin waar de film niet dieper op ingaat - maar deze keer besluit Quentin om, samen met zijn vriendenkliekje, haar spoor te volgen.

Zeggen dat de geloofwaardigheid van de film soms wat te wensen over laat, zou een understatement zijn. Margo heeft namelijk de gewoonte om obscure hints achter te laten, die onthullen waar ze ergens zit, op voorwaarde dat je een combinatie bent van Sherlock Holmes en Madame Soleil en bijgevolg de gigantische gedachtesprongen kunt maken die nodig zijn om die hints juist te interpreteren. Wat allemaal aanleiding geeft tot een tweedaagse roadtrip waarin Quentin en zijn vrienden (mag ik een streepje weemoedige muziek, alstublieft?) Zichzelf en Elkaar Beter Leren Kennen terwijl ze Margo achterna zitten. En wie zich mocht afvragen hoe een bende 18-jarigen het kan maken om er zonder een woord uitleg enkele dagen vandoor te gaan met de auto van één van hun ouders: in deze film is dat geen enkel probleem. Quentin belt halverwege de trip even naar huis, geen centje pijn.

Dus nee, het verhaal houdt niet echt veel steek, maar dat nog tot daar aan toe. Regisseur Jake Schreier (die enkele jaren geleden Robot & Frank maakte) mikt op een “John Hughes anno 1985”-sfeertje, met tienerpersonages die spreken als scenaristen van middelbare leeftijd en regelmatig een welgemikte, pseudo-diepzinnige one liner het publiek in smijten. “Straks zijn we afgestudeerd van de middelbare school,” merken ze op een bepaald moment op. “We doen nu alles voor de laatste keer: voor de laatste keer de turnzaal in, voor de laatste keer een examen,” waarmee ze perfect de gevoelens verwoorden van een dertiger die terugblikt op zijn eigen schooltijd. Of nog beter: “Iedereen is gek geworden door de drang om maar dingen te bezitten. Niemand is bezig met de dingen die er écht toe doen.” Je hoort het Molly Ringwald zo zeggen, waarna ze met Emilio Estevez gaat muilen in de strafstudie. Het zijn voorverpakte puberwijsheden, maar goed, dat heb je dan weer niet door als je een puber bént.

Wat wel stoort, is dat dit alles geen seconde oprecht overkomt. Van die oude John Hughesfilms kan je veel zeggen, maar Hughes méénde het tenminste. Paper Towns is te machinaal, te berekend. De personages lijken wel gegenereerd door een machine die coming of age-figuren uitspuwt: de verlegen protagonist (Wolff), zijn geile comedy sidekick (Austin Abrams), de beauty queen die wanhopig wil bewijzen dat ze meer is dan alleen een mooi gezichtje (Halston Sage), de gestresseerde, al te serieuze nerd (Justice Smith, die meteen de rol van token black guy op zich mag nemen) en uiteraard, als epicentrum van de hele plot, de mysterieuze, onbereikbare schone (Delevingne). Het zijn personages van het schap, die in een geforceerde situatie worden gestoken, waarna het tijd is voor de weemoedige one-liners (soms uitgesproken door de personages zelf, soms gewoon ingelepeld via de overbodige voice over) en de popliedjes op de soundtrack (Woody Guthrie, Vampire Weekend, The War on Drugs!).

Dat alles wordt professioneel, maar ook een beetje zielloos in beeld gezet - Schreier creëert zelden of nooit een visueel memorabel moment, met een regie die meer aan de betere tv-serie doet denken dan aan echte cinema. De acteurs zijn oké - Nat Wolff heeft best wel wat uitstraling en het zal interessant zijn om te zien wat hij de komende jaren doet, eens hij de young adult-cinema achter zich kan laten. De rest van de cast doet wat ze moeten doen - alleen Cara Delevingne, die haar carrière al op piepjonge leeftijd begon als fotomodel en hier aan haar acteerdebuut toe is, lijkt zich nog niet echt comfortabel te voelen voor een filmcamera. Haar Amerikaans accent (zelf is ze Brits) is niet overtuigend en haar personage had, zeker in het begin van de film, wel wat sterker gespeeld mogen worden. Deze versie van Margo lijkt te kwetsbaar, te fragiel.

Paper Towns is niet slecht genoeg om echt een hekel aan te hebben. Het is gewoon ietwat cynische adolescentencinema, dat is alles. Schreier en Green wagen zich in een genre dat alleen maar kan werken als de filmmakers oprecht zijn, als ze echt affectie voelen voor hun personages. Maar eigenlijk willen ze alleen de young adult-markt aanspreken. En zo krijg je dus geen The Perks of Being a Wallflower en geen The Spectacular Now, maar een plastic film over plastic mensen met plastic emoties. Jammer.

E-mailadres Afdrukken
 
Paper Towns
VS / 2015
Regie: Jake Schreier
Scenario: Scott Neustadter; Michael H. Weber
Met: Nat Wolff; Cara Delevingne; Austin Abrams; Halston Sage; Justice Smith
Duur: 109 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST